HOW To 100 ปี : ผลงานนักสื่อสารสร้างสรรค์ ภาคอีสาน

Warning (2): is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/var/www/vhosts/artculture4health.com/domains/artculture4health.com/public_html/mass/app/webroot//files/gallery/1_2021-08-20_295) is not within the allowed path(s): (/home/artcultu/:/tmp/:/var/tmp/:/opt/alt/php56/usr/share/pear/:/dev/urandom:/usr/local/php56/lib/:/usr/local/php56/lib/:/usr/local/php73/lib/:/usr/local/php74/lib/:/usr/local/php81/lib/:/usr/local/php83/lib/:/usr/local/lib/php/) [APP/View/Blogs/view.ctp, line 18]
Code Context
                    $photos = array();

                    if ($this->request->Content['Content']['album'] != '' && $this->request->Content['Content']['album_publish'] == 1) {

                        if (is_dir(UPLOAD_ROOT . $this->request->Content['Content']['album'])) {
$viewFile = '/home/artcultu/domains/artculture4health.com/public_html/mass/app/View/Blogs/view.ctp'
$dataForView = array(
	'blog_others' => array(
		(int) 0 => array(
			'Content' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Categorie' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectCat' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentType' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectHealthIssue' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectRegion' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Creater' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Modifier' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentDate' => array([maximum depth reached])
		),
		(int) 1 => array(
			'Content' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Categorie' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectCat' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentType' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectHealthIssue' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectRegion' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Creater' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Modifier' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentDate' => array([maximum depth reached])
		),
		(int) 2 => array(
			'Content' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Categorie' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectCat' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentType' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectHealthIssue' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectRegion' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Creater' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Modifier' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentDate' => array([maximum depth reached])
		),
		(int) 3 => array(
			'Content' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Categorie' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectCat' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentType' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectHealthIssue' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectRegion' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Creater' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Modifier' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentDate' => array([maximum depth reached])
		),
		(int) 4 => array(
			'Content' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Categorie' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectCat' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentType' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectHealthIssue' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectRegion' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Creater' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Modifier' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentDate' => array([maximum depth reached])
		),
		(int) 5 => array(
			'Content' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Categorie' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectCat' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentType' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectHealthIssue' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectRegion' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Creater' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Modifier' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentDate' => array([maximum depth reached])
		),
		(int) 6 => array(
			'Content' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Categorie' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectCat' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentType' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectHealthIssue' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectRegion' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Creater' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Modifier' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentDate' => array([maximum depth reached])
		),
		(int) 7 => array(
			'Content' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Categorie' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectCat' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentType' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectHealthIssue' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectRegion' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Creater' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Modifier' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentDate' => array([maximum depth reached])
		),
		(int) 8 => array(
			'Content' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Categorie' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectCat' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentType' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectHealthIssue' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectRegion' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Creater' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Modifier' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentDate' => array([maximum depth reached])
		),
		(int) 9 => array(
			'Content' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Categorie' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectCat' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentType' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectHealthIssue' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ProjectRegion' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Creater' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'Modifier' => array(
				[maximum depth reached]
			),
			'ContentDate' => array([maximum depth reached])
		)
	),
	'meta_og' => '
            <meta property="og:site_name" content="artculture4health.com/" />
            <meta property="og:title" content="HOW To 100 ปี : ผลงานนักสื่อสารสร้างสรรค์ ภาคอีสาน" />
            <meta property="og:description" content="" />
            <meta property="og:type" content="article" />
            <meta property="og:image" content="" />
            <meta property="og:url" content="http://artculture4health.com/contents/view/295" />'
)
$blog_others = array(
	(int) 0 => array(
		'Content' => array(
			'id' => '133',
			'aliasname' => null,
			'title_tha' => 'ดนตรีพาเพลิน',
			'intro_text_tha' => '',
			'full_text_tha' => '<h1 class="entry-title"><span>ดนตรีพาเพลิน</span></h1>
<div><span>
<p>ใครๆ ก็มักบอกว่า เด็กพิเศษน่ะ ให้เรียนดนตรีซิ</p>
<p>แต่ไม่มีใครพูดถึงว่า เรียนอย่างไร ?</p>
</span>
<h1 class="entry-title"><img style="display: block; margin-left: auto; margin-right: auto;" src="http://artculture4health.com/mass/files/ดนตรีพาเพลิน/a-1.jpg" alt="" width="75%" /></h1>
</div>
<div>
<p><span>ฐานันดร ชูประกาย หรือ คุณครูสอ ของครอบครัวดนตรีพาเพลิน</span>&nbsp;เรียนจบดนตรีสากลจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ สายวิชาที่จบมาเพื่อเป็นนักดนตรี ไม่ใช่ครู หรือครูสอนดนตรี แต่เขามีความสนใจในดนตรีสำหรับเด็ก ว่าการให้เด็กเรียนรู้ดนตรีจะเกิดผลดีอย่างไร และควรทำอย่างไร&nbsp;ในระยะแรกคุณครูสอจึงเป็นนักดนตรีอาชีพควบคู่ไปกับการเป็นครูสอนดนตรีโรงเรียนในระบบจนกระทั่งมีโอกาสได้ทำงานกับเด็กๆ ที่มีความต้องการพิเศษที่เรียนร่วมอยู่ในโรงเรียนรุ่งอรุณ</p>
<p>เขาคิดว่าดนตรีน่าจะมีอะไรให้มากกว่าการพัฒนาสุขภาวะทางดนตรีเท่านั้น เพราะเห็นผลจากเด็กบางคนมีพัฒนาการบางอย่างที่จับต้องได้ ผ่านการทดลองทำกิจกรรมดนตรีสำหรับกลุ่มเด็กที่มีความต้องการพิเศษที่โรงเรียนรุ่งอรุณ ซึ่งเป็นเหมือนห้องทดลองอยู่หลายปี ต่อมาจึงออกมาเปิดเป็นโรงเรียนดนตรีพาเพลิน</p>
<p>&ldquo;ระบบกลุ่มทำให้เราจำแนกความคิดของเรา จาก<em>วิธีคิดเดิมคือครูสอนดนตรี ก็ต้องสอนให้เด็กเป็นดนตรี</em>&nbsp;แต่การที่เราเรียนมาแบบนักดนตรี พอเรามาอยู่ในระบบโรงเรียน เห็นเด็กๆ ผมเห็นว่า&nbsp;<span>เราควรก้าวข้ามจากความเป็นดนตรีเพียวๆ เพราะดนตรีมันมีคุณค่าน่าจะไปช่วยอะไรได้มากกว่านั้น</span>&nbsp;ก็ค่อยๆ ไล่ดู ดนตรีกลุ่มน่าจะสร้างปฏิสัมพันธ์ให้เด็กเข้ามาทำกิจกรรมร่วมกันได้ จะมีกิจกรรมประเภทไหนบ้าง จะลงลึกไปถึงขั้นเล่นดนตรีไหม&nbsp;ก็ค่อยๆ ปะติดปะต่อมา พบว่าถ้าเราทำกิจกรรมกลุ่ม&nbsp;<span>เอาจังหวะ ทำนอง นำให้เขาได้เคลื่อนไหวกายก่อนจะเข้าถึงเด็กได้เร็วมาก แต่ถ้าเราไปแตะเทคนิค ให้เล่นเครื่องก่อน จะเข้าถึงเด็กแต่ละคนยาก&rdquo;</span></p>
<h1>&lsquo;กาย&rsquo; ต้องเคลื่อนไหว</h1>
<p>&ldquo;เครื่องดนตรีนี่เวลาเล่นเราใช้กล้ามเนื้อมัดเล็ก มัดละเอียดมาก ต้องใช้นิ้วทั้งนั้นเลย ซึ่งเด็กของเราก็ติดปัญหาตรงนี้ทั้งนั้น มันถึงเป็นโจทย์ใหญ่ของพ่อแม่ทุกคน&nbsp;<span>เรามักพูดกันว่าเด็กพิเศษหรือแม้แต่เด็กทั่วๆไป ต้องเรียนดนตรีสิ แต่เรียนอะไรล่ะ เรียนยังไง ตรงนี้ไม่ค่อยพูดถึงกัน</span></p>
<p>ผมเห็นว่าเรายังไม่ควรที่จะเริ่มจากการเล่นเครื่องดนตรีเลย&nbsp;<em>อันดับแรก ต้องขยับกายก่อน แล้วก็ดูใจเขา ให้เขาเปิดใจพร้อมที่จะเรียนรู้</em>&nbsp;เมื่อเข้ามาเรียนแล้วมีความสุข สนุก ซึ่งก็จะใช้เวลาค่อยๆ ทำไป แล้วค่อยมาประเมินอีกทีว่า เราจะเจาะช่องให้เขาได้สัมผัสเครื่องดนตรีมากน้อยแค่ไหน ใครมีศักยภาพตรงไหน&rdquo;</p>
<h1>ที่ต้องขอคือ &lsquo;โอกาส&rsquo;</h1>
<p>&ldquo;จากประสบการณ์การทำกิจกรรมกลุ่ม การเปิดโอกาสให้เรียนร่วมสำคัญมาก เด็กที่มีความต้องการพิเศษที่ถูกฝึกมาให้เรียนร่วมได้แล้ว (หมายถึงไม่กวนกลุ่ม ถึงยังไม่ทำไม่ร่วมกิจกรรม ก็ไม่เป็นไร) ถ้าเขาได้เริ่มตั้งแต่เล็กๆ จะได้ประโยชน์มาก ซึ่งงานที่ยากคือ การทำความเข้าใจกับพ่อแม่ว่าพื้นที่นี้ทั้งเด็กทั่วไปและเด็กพิเศษ&nbsp;<span>จะได้ด้วยกันทั้งสองฝ่าย</span>&nbsp;แต่เราขอโอกาส ขอเวลาให้เขาได้ปรับตัว ได้เรียนร่วมกัน ทางพ่อแม่เด็กพิเศษก็มักจะกลัวว่าลูกจะไปเป็นภาระคนอื่น ก็ต้องคุยกันทั้งสองฝ่าย</p>
<p>เด็กบางคนร้องไห้เป็นเดือน แต่พอเด็กหยุดร้องเพราะเขาเห็นแล้วว่า<span><em>พื้นที่นี้ปลอดภัย</em></span>เขาจะเริ่มทำได้ ให้ทำซ้ำเรียนรู้ต่อเนื่องเป็นปี เราพบว่าในกลุ่มนี้หลายคนสามารถพัฒนาเขาไปสู่การเล่นเครื่องดนตรีได้อย่างไม่น่าเชื่อ&rdquo;</p>
<h1>การช่วยเหลือที่ &lsquo;เข้าใจ&rsquo;</h1>
<p>&ldquo;การเรียนรู้ของคน ไม่ได้อยู่ที่ต้องทำเท่านั้น กิจกรรมกลุ่มนี่เราประเมินแล้วว่า ไม่ได้ยากเกินความสามารถหรอก&nbsp;<span>แต่เขายังไม่พร้อมที่จะทำ</span>&nbsp;เราแยกเป็นสองส่วนคือ&nbsp;<span>ดูความเข้าใจ</span>&nbsp;เด็กมีปฏิภาณไหวพริบที่จะเข้าใจได้ไหม กับอีกส่วนคือ&nbsp;<span>พฤติกรรม</span>&nbsp;บางคนที่เขาไม่ทำ ไม่ใช่ไม่เข้าใจ แต่ติดเรื่อง ไม่ยืดหยุ่น ไม่ปรับตัว เขาติดข้อนี้ต่างหาก&nbsp;<span>ผมก็เข้าไปจัดการกับตรงนี้</span>&nbsp;<span>ภาวะที่มันบังตัวเขาอยู่ ไม่ใช่ระดับสติปัญญา</span>&nbsp;เขาไม่ทำแต่เขามองเห็น ได้ยิน เมื่อพฤติกรรมเขาคลาย การทำ ได้ยินซ้ำๆ ไป มันก็มีทางที่จะพัฒนาขึ้นได้&rdquo;</p>
</div>
<p><img style="display: block; margin-left: auto; margin-right: auto;" src="http://artculture4health.com/mass/files/ดนตรีพาเพลิน/a-4.jpg" alt="" width="75%" /></p>
<h1>เปิดการเรียนรู้ที่หลากหลาย</h1>
<p>&ldquo;ตอนอยู่ในระบบ รร. นี่ทำอะไรได้เยอะมากขอความร่วมมือครูให้ส่งเด็กมา เราก็ทำงานได้เยอะ พอมาเริ่มทำโรงเรียนของตัวเอง ข้อดีคือได้เห็นเด็กที่มาจากสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน เห็นความหลากหลาย ได้ลองและเรียนรู้ว่า จะหาวิธีไหนมาช่วยเด็กแต่ละคน ก็เน้นมาที่การพัฒนาแต่ละบุคคล (แบบเดี่ยว) มากขึ้น</p>
<p>การสอนผมดูเด็กเป็นหลัก เด็กเข้าใจแต่ติดขัดที่พฤติกรรม เด็กที่มีเซ้นส์ด้านดนตรี บางคนจังหวะดี หูดี แต่พอเจองานยากนิดนึงก็จะท้อแล้ว &nbsp;เล่นไปก็ชวนคุยถ่วงเวลาเพราะเขาฉลาดไง หรือถ้าเราอยู่ด้วยก็จะให้เราช่วย เราก็ต้องดู&nbsp;<em>อ่ะอันนี้เข้าใจแล้วนะ เล่นเองนะ ถ้าเล่นเสร็จได้กลับเร็ว เสร็จช้ากลับช้า เด็กก็ต้องชั่งใจ</em>&nbsp;<span>การเรียนต้องให้เด็กมีส่วนร่วมในกระบวนการด้วย ไม่ใช่เราจัดการทั้งหมด</span>&nbsp;&nbsp;เราดูทั้งดนตรีด้วย ดูเรื่องที่เขาติดขัดด้วย ว่าช่วยอะไรเขาได้ มีภาวะยืดหยุ่นน้อย ชอบอู้ ชอบ&hellip;ฯลฯ &nbsp; เ<span>ราออกแบบการเรียนการสอนให้ไปช่วยเขา ผ่านดนตรี</span><em>&nbsp;&ldquo;</em></p>
<p>&ldquo;เด็กบางคนยังเล็กอยู่พาไปเคลื่อนไหว เล่นผ่านกล้ามเนื้อมัดใหญ่ พาไปฝึกกล้ามเนื้อมัดเล็ก ฝึกร้องเพลงเพื่อให้เขาพูดตรงจังหวะ ร้องได้ตรงจังหวะ ทำหลายๆ อย่าง จนสุดท้าย ถึงดูว่าเขาจะเล่นเครื่องดนตรีอะไรได้บ้าง ในหนึ่งชั่วโมงทำหลายๆอย่างให้มันไปพร้อมๆกัน ไม่ใช่หนึ่งชั่วโมงมานั่งเรียนเปียโนอย่างเดียว ถ้ากายมีปัญหาแล้วไปลงเครื่องดนตรีที่ใช้กล้ามเนื้อมัดเล็กเลย นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ เราต้องช่วยให้กายเขาพร้อมก่อน ใจสนุก แล้วค่อยย้อนกลับมาที่เครื่องดนตรี&rdquo;</p>
<h1>เรียนดนตรีต้องอ่านโน้ต ?</h1>
<p>&ldquo;อ่านโน้ตออกแล้วยังไง ครูโดยมากจะอยากให้เด็กอ่านเป็น แต่ขนาดเราเป็นนักดนตรี บางทีเห็นโน้ตยากๆ เรายังเหนื่อย ท้อ ไม่อยากอ่านเลย การสอนดนตรีส่วนใหญ่มักเอาหลักสูตรปกติมาใช้ สำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษเราต้องวิเคราะห์ว่าเด็กมีเซ้นส์ทางดนตรีไหม จำเป็นต้องสอนโน้ตไหม บางคนไปได้ ก็สอน แต่บางคนเขามีความสุขจากการเล่นด้วยความจำ&rdquo;</p>
<p><img style="display: block; margin-left: auto; margin-right: auto;" src="http://artculture4health.com/mass/files/ดนตรีพาเพลิน/d-6.jpg" alt="" width="75%" /></p>
<h1>เด็กทุกคนต้องเรียนเปียโน ?</h1>
<p>&ldquo;คนมักรู้สึกว่าเรียนดนตรี ต้องเรียนเปียโนคือสุดยอดของเครื่องดนตรี ความจริงคือ เปียโน ต้องใช้สองมือ มือขวาทำนอง มือซ้ายเล่นเสียงประสาน มือต้องสอดประสาน มันยากมากนะ ไม่ใช่เด็กทุกคนเรียนเปียโนได้ แต่มันดูเหมือนง่าย นิ้วกดลงไปก็มีเสียง แต่ถ้าเด็กสมาธิไม่ดีก็เตะเปียโน วิ่งไปแล้ว&rdquo;</p>
<blockquote>
<p>แซ็คโซโฟน</p>
<p>เป็นเครื่องดนตรีที่สร้างการมีส่วนร่วมได้ดีกว่า</p>
</blockquote>
<p style="text-align: center;"><img src="http://artculture4health.com/mass/files/ดนตรีพาเพลิน/img_3571.jpg" alt="" width="75%" /></p>
<h1>การมีส่วนร่วมสำคัญอย่างไร ?</h1>
<p>&ldquo;แซ็คโซโฟนมันมีน้ำหนัก คนเล่นต้องประคองเครื่อง วิ่งไม่ได้ เขาต้องรักษาสมดุลร่างกาย ยืดตัวขึ้นเพื่อรับน้ำหนัก แล้วจะออกเสียงมั่วๆ ก็ไม่ได้&nbsp; ต้องบีบปากแล้วเป่าให้มันออก&nbsp;การวางปาก วางลิ้น นี่มันอธิบายยาก ต้องตั้งใจมีสมาธิ ต้องทำให้ถูกท่า เพราะมันหนัก มันเจ็บ เขาต้องให้ความร่วมมือ&rdquo;</p>
<h1>หัวใจฟู เมื่อบรรเลงเป็นเพลง</h1>
<p>&ldquo;ก่อนที่จะให้เริ่มจับแซ็ค เด็กเล็กที่เรียนกันมาหลายปี ผมมักให้ฝึกขลุ่ยก่อนจนวางนิ้วได้ เล่นเป็นเพลงได้ ค่อยให้แซคเพิ่มน้ำหนัก&nbsp;บางคนมาตอนโต ดูแล้วไปเปียโนมันยากไป เด็กหลายคนเรียนเปียโนแล้วไม่รอด แต่เด็กของเราเป่าแซ็คได้สิบกว่าคน&nbsp;<span>คือแซ็คนี่เมื่อเป่าถูกต้อง เสียงเริ่มออกจะเริ่มเล่นเพลงได้ มันประสบความสำเร็จได้ง่ายกว่า</span>&nbsp;เขาเล่นทำนองได้จบเพลง&nbsp;แต่เปียโนพอเล่นทำนองแล้ว ยังต้องรอมือซ้ายมาประสาน เพลงจึงจะสมบูรณ์ มันใช้เวลานานกว่า</p>
<blockquote>
<p><a rel="noopener" href="http://specialpalza.com/2017/12/29/beamtalk-beaming-music-krusor/" target="_blank">ชมผลงานของกลุ่มนักเรียนดนตรีพาเพลิน ได้ที่นี่</a></p>
</blockquote>
<h1>ดนตรีเพื่อการพัฒนา</h1>
<p>โดยสรุปกระบวนการทำงานกับเด็กๆ ที่คุณครูสอถอดประสบการณ์ออกมา คือ ขยับกาย สร้างปฏิสัมพันธ์ ให้เด็กได้ใช้กล้ามเนื้อมัดใหญ่ มัดเล็ก จัดกิจกรรมที่สนุก เด็กรู้สึกเป็นพื้นที่ปลอดภัย เปิดใจ แล้วจึงดูโอกาสด้านดนตรี เมื่อคุ้นเคยกันแล้ว เราจะเห็นความพร่อง และ ศักยภาพ จึงสามารถออกแบบการเรียนรู้ให้เหมาะกับเขา จุดสำคัญคือผู้ปกครองควรให้เวลาเด็กในการพัฒนา ฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง สำหรับเด็กที่มีศักยภาพในการก้าวสู่การเป็นนักดนตรี การมุ่งไปที่การฝึกและสร้างความพร้อมให้เป็นอาชีพจะได้ประโยชน์มากกว่าการพยายามสอบเพื่อคะแนนเท่านั้น</p>
<p><img style="display: block; margin-left: auto; margin-right: auto;" src="http://artculture4health.com/mass/files/ดนตรีพาเพลิน/a-3.jpg" alt="" width="75%" /></p>
<h1>ชวนส่งต่อคุณค่าของดนตรี</h1>
<p>คุณครูสอรู้ดีว่าการทำงานพัฒนาลำพังด้วยตัวครูคนเดียวไม่สามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงขยายไปสู่วงกว้างได้ จึงใช้เวลาอีกส่วนหนึ่งพัฒนาหลักสูตรและยินดีออกไปเป็นวิทยากรให้กับคุณครูทั่วประเทศ ซึ่งมีทั้ง หลักสูตรบูรณาการดนตรีสู่ห้องเรียน (สำหรับครูประจำชั้นที่ไม่ต้องใช้ทักษะดนตรี)&nbsp;&nbsp;มีทั้งกิจกรรมและเพลงที่แต่งใหม่ให้เหมาะสม ซึ่งคุณครูสามารถนำไปใช้ออกแบบสร้างการเรียนรู้ให้มากกว่าเดิม</p>
<p>และการรวบรวมหลักสูตรดนตรีพาเพลิน สำหรับครูดนตรีในโรงเรียน ที่ออกแบบให้เป็นกิจกรรมการเรียนการสอนดนตรีที่มีต้นทุนอุปกรณ์การสอนที่ถูกมาก (ตามภาพประกอบ) เด็กอ่านโน้ตได้ทุกคน เด็กที่มีความต้องการพิเศษเรียนร่วมได้</p>
<p>โรงเรียน และ ศูนย์การศึกษาพิเศษที่สนใจ ติดต่อได้ที่ facebook : สอ พาเพลิน</p>
<p><a href="http://specialpalza.com/2017/12/29/beamtalk-beaming-music-krusor/">ชมผลงานของกลุ่มนักเรียนดนตรีพาเพลิน ได้ที่นี่</a></p>
<p><span>ขอขอบคุณ&nbsp;</span>โรงเรียนดนตรีพาเพลิน คุณครูฐานันดร ชูประกาย (ครูสอ) ครอบครัว &nbsp;ดช.วรพรต บุญฉาย (นักปราชญ์) ด.ช.กัลยกฤตย์ อิทธิพันธกร (ต้าตี้)&nbsp; พิรัชย์การ ชัยประเสริฐสุข (ฟิโก้)&nbsp; ธนัท สันฟูวัน (อิก) สิตา แอ่งสมบัติ (ฟ้า)</p>
<p>ถ่ายภาพโดย : ศุภจิต สิงหพงษ์</p>
<hr />
<p><span>Beam Talk คือ ความตั้งใจสร้างพื้นที่ส่องแสงศักยภาพของบุคคลที่มีความต้องการพิเศษและครอบครัว ผ่านการสื่อสารออนไลน์ ซึ่งเป็นหนึ่งใน โครงการนักสื่อสารสร้างสรรค์บันดาลใจ : สื่อเป็นโรงเรียนของสังคมแห่งการเรียนรู้ โดยได้รับทุนสนับสนุนจากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ ภายใต้แผนงาน สื่อศิลปวัฒนธรรมสร้างเสริมสุขภาพ</span></p>
<p><br /><br /></p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p><br /><br /></p>
<p><em><br /></em></p>',
			'title_eng' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'full_text_eng' => null,
			'locale' => null,
			'category_id' => '14',
			'categories' => null,
			'frontpage' => null,
			'arrow_comment' => '1',
			'register' => '0',
			'created' => '2019-02-17 15:55:33',
			'created_by' => '1',
			'modified' => '2019-03-01 13:25:15',
			'modified_by' => '1',
			'published' => '1',
			'publish_up' => null,
			'publish_down' => null,
			'banner_side' => null,
			'marquee' => null,
			'image' => '/mass/files/uploads/เว็บไซต์/2-1.jpg',
			'imgur_url' => null,
			'album' => null,
			'album_publish' => '',
			'video_url' => '',
			'video_publish' => '',
			'urls' => null,
			'attribs' => '',
			'parentid' => '0',
			'ordering' => '133',
			'metakey' => '',
			'tags' => null,
			'access' => '0',
			'hits' => '5633',
			'art_flag' => null,
			'layout_view' => null,
			'content_view' => 'content',
			'content_type' => 'blog',
			'content_type_id' => null,
			'news_cat_id' => null,
			'project_year' => null,
			'project_cat_id' => null,
			'project_media_id' => null,
			'project_region_id' => null,
			'project_health_issues_id' => null,
			'plearn_cat_id' => null,
			'plearn_media_id' => null,
			'plearn_issue_id' => null
		),
		'Categorie' => array(
			'id' => '14',
			'parentid' => '3',
			'title_tha' => 'กลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง',
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => 'ประเด็นกลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง',
			'control' => 'blogs',
			'intro_text_tha' => '',
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => '',
			'published' => '1',
			'ordering' => '0',
			'nochoice' => '0',
			'hits' => '0',
			'params' => null
		),
		'ProjectCat' => array(
			'id' => null,
			'parentid' => null,
			'title_tha' => null,
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => null,
			'control' => null,
			'intro_text_tha' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => null,
			'published' => null,
			'ordering' => null,
			'nochoice' => null,
			'hits' => null,
			'params' => null
		),
		'ContentType' => array(
			'id' => null,
			'type' => null,
			'title' => null,
			'module' => null,
			'description' => null,
			'help' => null,
			'has_title' => null,
			'title_label' => null,
			'has_body' => null,
			'body_label' => null,
			'min_word_count' => null,
			'custom' => null,
			'modified' => null,
			'locked' => null,
			'orig_type' => null
		),
		'ProjectHealthIssue' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'ProjectRegion' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'Creater' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => '1',
			'username' => 'admin',
			'realname' => 'ผู้ดูแลระบบ',
			'email' => 'admin',
			'address' => '',
			'tel' => '',
			'province' => '0',
			'postcode' => '11140',
			'birthday' => '1983-06-19',
			'gender' => 'M',
			'idcard' => '',
			'avatar' => '/files/b.gif',
			'lastvisit_date' => '2024-11-11 13:43:35',
			'group_id' => '0',
			'something' => '',
			'user_status' => '1',
			'params' => '',
			'created_by' => 'admin',
			'created' => '2012-11-22 23:00:00',
			'modified_by' => '26',
			'modified' => '2025-09-29 21:54:10',
			'role' => 'admin'
		),
		'Modifier' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => '1',
			'username' => 'admin',
			'realname' => 'ผู้ดูแลระบบ',
			'email' => 'admin',
			'address' => '',
			'tel' => '',
			'province' => '0',
			'postcode' => '11140',
			'birthday' => '1983-06-19',
			'gender' => 'M',
			'idcard' => '',
			'avatar' => '/files/b.gif',
			'lastvisit_date' => '2024-11-11 13:43:35',
			'group_id' => '0',
			'something' => '',
			'user_status' => '1',
			'params' => '',
			'created_by' => 'admin',
			'created' => '2012-11-22 23:00:00',
			'modified_by' => '26',
			'modified' => '2025-09-29 21:54:10',
			'role' => 'admin'
		),
		'ContentDate' => array()
	),
	(int) 1 => array(
		'Content' => array(
			'id' => '106',
			'aliasname' => null,
			'title_tha' => 'เส้นทางจากดาวน์...สู่ดาว  แคทลียา อัศวานันท์ ศิลปินดาว์นซินโดรมคนแรกของไทย',
			'intro_text_tha' => '<p><em>แม้โรงเรียนรุ่งอรุณจะอยู่ไกลจากบ้านของเธอมาก แต่อุปสรรคนี้กลับกลายเป็นโอกาส เมื่อครอบครัวตัดสินใจให้คุณเหมียวเดินทางไป กลับ ด้วยรถเช่าเหมาร่วมกับครอบครัวอื่นที่อยู่ในเส้นทางเดียวกัน</em></p>',
			'full_text_tha' => '<h1 class="entry-title">แคทลียา อัศวานันท์</h1>
<div class="intro">
<p>อ่านเส้นทางจากดาวน์...สู่ดาว แคทลียา อัศวานันท์ ศิลปินดาว์นซินโดรมคนแรกของไทย</p>
<p><img src="http://artculture4health.com/mass/files/บล็อก/เหมียว/1.jpg" alt="" width="80%" /></p>
</div>
<h1>จังหวะชีวิตที่มีศิลป์</h1>
<p>ก่อนที่&nbsp;<span>คุณแคทลียา อัศวานันท์ หรือ เหมียว</span>&nbsp;จะเริ่มจับพู่กันสาดสีฉูดฉาดทับซ้อนบนผืนผ้าใบขนาดใหญ่ จนวันนี้เธอได้รับการขนานนามว่าเป็น&nbsp;<span>&ldquo;ศิลปินดาวน์ซินโดรมคนแรกของไทย&rdquo;</span>&nbsp;ผู้สร้างศิลปะด้วยหัวใจไร้ขีดจำกัด &nbsp;คุณเหมียวสั่งสมประสบการณ์ทางศิลปะมาตั้งแต่ครั้งศึกษาใน<span>โรงเรียนรุ่งอรุณ</span>&nbsp;ซึ่งคำว่าศิลปะในที่นี้ ไม่ใช่การนับชิ้นผลงานตามครูสั่ง หากแต่เป็นศิลปะการใช้ชีวิตที่หล่อหลอมให้คุณเหมียวเติบโตทั้งทางกาย ความคิด และ จิตใจ</p>
<p>แม้โรงเรียนรุ่งอรุณจะอยู่ไกลจากบ้านของเธอมาก แต่อุปสรรคนี้กลับกลายเป็นโอกาส เมื่อครอบครัวตัดสินใจให้คุณเหมียวเดินทางไป กลับ ด้วยรถเช่าเหมาร่วมกับครอบครัวอื่นที่อยู่ในเส้นทางเดียวกัน การที่เธอไม่ถูกครอบครัวจำกัดโอกาส เพียงเพราะว่าเธอมีภาวะดาวน์ซินโดรม แต่กลับเชื่อมั่นว่าลูกจะดูแลตัวเองได้ ด้วยเหตุนี้คุณเหมียวจึงอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เอื้อให้ต้องรับผิดชอบกิจวัตรของตัวเองตั้งแต่เล็ก อีกทั้งการมีกลุ่มเพื่อนร่วมทางในวัยใกล้กันที่คอยแนะนำ ดูแล สานมิตรภาพเติบโตไปพร้อมๆ กัน</p>
<p>การเรียนรู้ในโรงเรียนรุ่งอรุณซึ่งเป็นโรงเรียนทางเลือกแนวใหม่เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ได้กลายเป็นปัจจัยสนับสนุนสำคัญให้คุณเหมียวได้ฝึกฝนทักษะต่างๆ อาทิ การทำอาหาร การเดินเรียนเวียนฐานไปตามหน่วยการเรียนรู้ต่างๆ เน้นวิชาชีวิตที่ลงมือทำ ไม่ใช่การฝึกนั่งอ่านเขียนนานๆ เหมือนห้องเรียนทั่วไป รวมทั้งในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายคุณเหมียวมีโอกาสเลือกงานทอผ้าเป็นงานฝึกฝนหลักตามความสนใจ ที่ช่วยเสริมทักษะตา มือ สัมพันธ์ และคงสมาธิในการทำงาน พื้นฐานเหล่านี้น่าจะบ่มเพาะให้คุณเหมียวเติบโตมีความมั่นคงมากพอ จนวันที่เธอตัดสินใจก้าวต่อสู่ระดับอุดมศึกษา</p>
<p><span>จากบทสนทนาระหว่าง BeamTalk กับคุณเหมียว และ อีกบทสนทนาหนึ่งซึ่งเราแยกออกมาคุยกับคุณแม่จ๋า (คุณพรประภา อัศวานันท์) อาจจะฉายภาพการทำงานสนับสนุนจัดปัจจัยแวดล้อมของครอบครัวที่ส่งผลต่อภาวะภายในของคุณเหมียวได้เป็นอย่างดี</span></p>
<p><span style="font-size: 2em;">ไม่มีอะไรยาก</span></p>
<p><span>คุณเหมียว</span>&nbsp;: &ldquo;เพื่อนมีตั้งแต่อนุบาล ประถม ก็มีเพื่อนหลายรูปแบบ มีประสบการณ์ที่ดีค่ะ มีเพื่อนที่ช่วยเราเยอะ ทำให้เรากล้าแสดงออกมากขึ้น ตั้งแต่ประถมหก ใบตาล (ครอบครัวของใบตอง ใบตาล ใบเตย ที่ขึ้นรถโรงเรียนไปกลับด้วยกันหลายปี) ช่วยกันเรื่องงานหยดน้ำด้วย (งานหยดน้ำคือ งานแสดงผลงานและการเรียนรู้ในช่วงปลายภาคการศึกษาของโรงเรียนรุ่งอรุณ) ก็ดี มีเพื่อนที่ดี ก่อนเข้ามหาวิทยาลัยมีเพื่อน (ญาติ) ทำงานศิลปะอยู่แล้ว หนูไม่ได้คาดหวังจะเข้ามหาวิทยาลัย แต่หนูไปเรียนโรงเรียนช่างศิลป์ที่เป็นของกระทรวงวัฒนธรรม เพื่อนบอกว่าที่ศาลายา (สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์)&nbsp;เขาเปิดรับนะ เลยไปสมัครก็มีเพื่อนมาสอบที่เดียวกัน</p>
<p>ตอนที่สอบเข้าไม่ได้เตรียมตัวอะไรเพราะเรียนศิลปะอยู่แล้ว หนูชอบ สอบข้อเขียนไม่ได้กังวลอะไร หนูไม่รู้คะแนน แต่เพื่อนบางคนก็กังวลเพราะทำไม่ได้ ตอนสัมภาษณ์นี่ก็เรามีผลงานที่เราทำมาอยู่แล้วตั้งแต่ที่เรียนรุ่งอรุณ เขาก็อยากดู&rdquo;</p>
<h1>กล้าที่จะก้าว</h1>
<p><span>คุณแม่จ๋า</span>&nbsp;: &ldquo;วันหนึ่งเหมียวมาบอกว่าอยากเรียนวาดรูป แม่ก็ยังไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร มีคุณครูที่รุ่งอรุณโทรมาบอกให้ลองไปสมัครที่สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ดู คือเราอยู่ที่รุ่งอรุณมาสิบกว่าปี ก็เหมือนเป็นพื้นที่คุ้นเคย (comfort zone) ทั้งของเหมียวและแม่ แต่นี่มันเป็นพื้นที่ใหม่ที่เราต้องชั่งใจ&hellip; การตัดสินใจไปสมัครเรียนวันนั้นยังไม่รู้เลย ว่าสถาบันอยู่ตรงไหน ทุกขั้นตอน การสมัคร การสอบ สอบสัมภาษณ์ เหมียวเขาทำตามขั้นตอนเหมือนนักเรียนทั่วไป แต่เราต้องมาซักซ้อม มาเตรียมลูกเรา จะฝนกระดาษคำตอบอย่างไร ใส่ชื่อ ใส่รายละเอียดอะไรนี่ต้องซ้อมกันซ้ำๆ&rdquo;</p>
<h1>ทุกคนเท่าเทียมกัน</h1>
<p><span>คุณเหมียว</span>&nbsp;: &ldquo;ปีหนึ่งต้องเรียนวิชาพื้นฐานเหมือนกันทุกคน ก็ไม่ได้ยากมาก&nbsp;<span>การปรับตัวในมหาวิทยาลัย คือสังคมมันต้องเป็นค่ะ เราต้องเจอ เราไม่ได้อยู่คนเดียวตลอดไป ทุกคนเท่าเทียมกัน&nbsp;</span>การที่จะดูแลตัวเองได้ ก็ต้องเริ่มเรื่องสังคมก่อน สังคมเขาจะมองเราอย่างไร นี่ก็สำคัญ การที่เราต้องปรับตัวนี่มันแน่นอนอยู่แล้ว ไม่ได้ยาก เพราะทุกคนเขาก็ทำกันหมดล่ะค่ะ</p>
<p>การดูแลตัวเอง กิจวัตรที่เราเป็นนักเรียนนี่อยากบอกทุกคนว่า&nbsp;<span>ความกระตือรือร้นต้องมีติดตัวเรา การที่เรามีอาจารย์คอยติชมผลงานนี่เป็นเรื่องธรรมดา ต้องมีสติที่ดีก่อนเป็นอันดับแรก</span>ปกติหนูเป็นคนตื่นสาย แต่หนูก็มาทันเรียนตลอด หนูย้ายบ้านมาอยู่ใกล้ๆ&rdquo;</p>
<h1>ชีวิตของลูก งานของแม่</h1>
<p><span>คุณแม่จ๋า</span>&nbsp;: &ldquo;สองสัปดาห์แรกแม่ไปขอนั่งฟังในแต่ละวิชาเพื่อให้เห็นแนวการสอน ทั้งวิชาพื้นฐานต่างๆ เรียนห้องไหน จดชื่อครู ทำตารางสอนให้ลูก ว่าวิชานี้เขาต้องเตรียมอะไรไปบ้าง วิชาเลคเชอร์ต่างๆ ก็ต้องจดมาว่าครูเขาให้อ่านหนังสืออะไร</p>
<p>งานที่ครูสั่งมาเป็นการบ้าน เราก็มาวางแผน&nbsp;<span>ช่วยอำนวยการ คือช่วยย่อยขั้นตอนให้ง่ายขึ้น แต่ให้ลูกลงมือทำเอง</span>&nbsp;ช่วงแรกๆ วิชาเลคเชอร์ต้องมีเครื่องบันทึกเสียงช่วยเพราะเหมียวขี้ลืม ก็จะบรีฟ (brief) กันในทุกๆ วัน ให้คุ้นชิน วันนี้ต้องเรียนอะไร ต้องเตรียมอะไร วันหยุดก็มานั่งสางงานการบ้านต่างๆ</p>
<p>จนปีสองเขาก็เอ่ยปากบ่อยๆ ว่าเพื่อนๆ อยู่หอกัน เราก็คิดว่าคงถึงเวลาแล้ว โชคดีที่น้องสาวเขาเรียน ม.มหิดล ศาลายาก็พักที่หออยู่ก่อนแล้ว เราเลยตัดสินใจเช่าบ้านให้พี่น้องอยู่ด้วยกัน อย่างน้อยก็สะดวกในการเดินทาง และเหมียวนี่เป็นคนตรงเวลา เช้ามาก็นั่งรอเรียนแล้ว ในห้องยังไม่มีใครมาหรอก</p>
<p>เรื่องเรียนก็มีต้องลงซ้ำบ้าง ตกบ้างเป็นธรรมดา แต่พื้นฐานการดูแลตัวเองเหมียวฝึกมาตลอดอยู่แล้วจากรุ่งอรุณ มีอย่างเดียวที่ทำเองไม่ได้คือ สระผม ถึงจะว่ายน้ำเป็น เขาก็ใช้การเข้าร้านสระผมแทน การหั่นปอกไม่ถนัดนัก การข้ามถนนยังทำไม่ได้ เล่นกีฬาบางชนิดไม่ได้ อย่างขี่จักรยาน นี่ทรงตัวไม่ได้ &nbsp;<span>เราก็ทำในสิ่งที่ทำได้ บางอย่างทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร&nbsp;เราต้องดูว่าเขาทำอะไรได้ดี แล้วส่งเสริม&rdquo;</span></p>
<h4><span>เส้นทางการเติบโตสร้างสรรค์งานศิลป์ในคณะศิลปวิจิตร สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ ของคุณเหมียวต้องใช้ระยะเวลาในการสั่งสมยาวนานกว่าเพื่อนๆ ร่วมรุ่น จนถึงวันนี้เธอใช้ระยะเวลากว่าเจ็ดปี จึงมีงานนิทรรศการแสดงภาพทั้งในประเทศและต่างประเทศ</span></h4>
<div><span> 
<table border="0">
<tbody>
<tr>
<td>
<h1 class="entry-title"><span>The Art of&nbsp;Inspiration</span></h1>
<div class="intro">
<p><span>ก่อนที่แคทลียา อัศวานันท์ จะมีผลงานกว่าสองร้อยชิ้นเพื่อคัดเลือกมาแสดงในนิทรรศการจากดาวน์..สู่ดาว เธอต้องทำงานอย่างหนักเพื่อพิสูจน์ตัวเองว่า งานศิลปะของเธอไม่ใช่แค่งานง่ายๆ</span></p>
<p><span><img src="http://artculture4health.com/mass/files/บล็อก/เหมียว/2.jpg" alt="" width="80%" /><br /></span></p>
</div>
<blockquote>
<h1>สิ่งที่เหมียววาดได้ดีคือ &ldquo;ความรู้สึก&rdquo;</h1>
</blockquote>
<p>ไม่ใช่ความเห็นของผู้เชี่ยวชาญทรงคุณวุฒิด้านศิลปะ แต่เป็นความเห็นของคุณแม่จ๋า&nbsp;คนที่รู้จักคุณเหมียวมาทั้งชีวิต และภาพที่คุณเหมียวเลือกมาเล่าให้ฟังถึงความรู้สึกเบื้องหลังงานแต่ละชิ้นนั้น เราสัมผัสได้ถึง ความคิด ความรู้สึก มากมายและลึกซึ้ง</p>
<h4>คุณเหมียว&nbsp;&nbsp;&ldquo;มันกดดันนะ มันไม่ใช่แค่หมานะ อาม่าก็เสียไปแล้วด้วย&rdquo;</h4>
<p>BeamTalk&nbsp;นี่กำลังหมายถึงความตาย การสูญเสีย ? (คุณเหมียวเพิ่งสูญเสียคุณยายไปเมื่อไม่นานมานี้)</p>
<p>คุณเหมียว&nbsp;&ldquo;ใช่ มันไม่ได้อยู่ในโลกมนุษย์&nbsp;ก็อยากให้อยู่ด้วยกันไปตลอด แต่มันต้องไป&rdquo;</p>
<p>BeamTalk&nbsp;นี่คือวิธีการทำงานใช่ไหมคะ เมื่อมีความรู้สึกเข้ามากระทบ ?</p>
<p>คุณเหมียว&nbsp;&ldquo;ทุกคนแหละ&hellip;&rdquo;</p>
<p>BeamTalk&nbsp;ไม่นะ บางคนมีความรู้สึกเสียใจ เขาอาจแค่เขียนสเตตัสในเฟซบุ๊ค บางคนก็แค่ระบายเป็นคำพูด ด่าว่าออกมา ไม่ใช่ทุกคนจะวาดออกมาเป็นภาพเหมือนคุณ</p>
<p>คุณเหมียว&nbsp;&ldquo;ความรู้สึกหรือคำพูดนั้น เราอาจจะมองไม่เห็นว่าเรารู้สึกอย่างไร ถ้าเราไม่ส่องกระจก เราจะกลายเป็นคนที่มีคนเกลียดเรา&nbsp;เราอย่าไปพูดในสิ่งที่ ไม่น่าจะพูดเลยดีกว่า&rdquo;</p>
<p>&ldquo;คำพูด คำจา ที่ไม่เห็นความรู้สึกของคน เพราะความรู้สึกในใจเรามันมองไม่เห็น นี่มันรู้สึกแย่เนอะ&rdquo;</p>
<p>&nbsp;<img src="http://artculture4health.com/mass/files/บล็อก/เหมียว/18.jpg" alt="" width="80%" /></p>
<p>คือ สภาพสังคมรอบตัว มีเหตุการณ์ทะเลาะวิวาทกัน มีคนทำร้ายร่างกายกันจนต้องติดคุก</p>
<p>แต่ในภาพ คือ ความโดดเดี่ยวที่อยู่ในใจเรา</p>
<p>คุณมีวิธีผ่อนคลายตัวเองอย่างไร ?</p>
<p>คุณเหมียว&nbsp;&ldquo;ก็พยายามฟังเขาเยอะๆ แต่พอเจอคำพูดแรงๆ ก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าเขาคิดยังไง</p>
<p>หนูคิดนะไม่ใช่ไม่คิด</p>
<p>คนเราก็ต้องมีการปลดปล่อย ของหนูก็ใช้การทำงานวาดภาพ</p>
<p>ไม่อยากไปเล่นกับอารมณ์คนอื่น&rdquo;</p>
<p>คุณเหมียว&nbsp;&ldquo;การเรียนต้องฝึกฝน อยู่ที่บ้านก็ทำสเก็ตซ์ไป แต่ลงมือทำงานจริงในสตูดิโอที่เรียน&nbsp;งานอย่างชิ้นใหญ่ๆ นี่ใช้เวลาหลายวัน ช่วงปีหนึ่ง ปีสอง อาจารย์ก็จะให้หัวข้อนะ มาปีหลังๆนี่ ปล่อยอิสระแล้ว&nbsp;การวาดภาพ หนูโอเคอยู่ แต่ติดขัดในการเขียนบรรยายไม่ได้ ต้องใช้การคุยแล้วมีคนเขียนออกมา&nbsp;หนูนำเสนอพอได้ แต่การสื่อสารอาจจะยังไม่ดีนัก อาจจะไม่เข้าใจกัน ต้องมีคนแปล&nbsp;งานของหนูใช้สีผสม สีตัดกัน&nbsp;ครูกอล์ฟ (อาจารย์สุทธาสินีย์ สุวุฒโท)&nbsp;เป็นคนแนะนำ หนูก็ชอบนะ สีมันสวยดี การเลือกใช้สีก็ตามที่เรียนรู้มา&rdquo;</p>
<div class="tiled-gallery type-rectangular">
<div class="gallery-row">
<div class="gallery-group images-2">
<div class="tiled-gallery-item tiled-gallery-item-large">ภาพ ดำน้ำ ซึ่งได้รับการคัดเลือกไปร่วมจัดแสดงที่ประเทศญี่ปุ่น</div>
</div>
</div>
</div>
<blockquote>
<p>เมื่อถามเธอว่า ศิลปะคืออะไร ?</p>
<p>&ldquo;ใจรักอย่างเดียว ไม่มีกรอบกำหนด&rdquo;</p>
</blockquote>
<p>&nbsp;<img src="http://artculture4health.com/mass/files/บล็อก/เหมียว/16.jpg" alt="" width="80%" /></p>
<p>BeamTalk&nbsp;มีโอกาสได้พูดคุยเบื้องหลังที่มาของงานของคุณเหมียว จากอาจารย์สุทธาสินีย์ สุวุฒโท (ครูกอล์ฟ) &nbsp;คณะศิลปวิจิตร สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ กระทรวงวัฒนธรรม&nbsp;ทั้งกระบวนการขึ้นชิ้นงาน พัฒนาการ และ ขั้นตอนการประเมินผลงานซึ่งต้องได้รับการยอมรับจากทุกฝ่าย</p>
<p>คุณครูกอล์ฟ&nbsp;&ldquo;เดิมสถาบันฯ รับนักศึกษาพิการทางร่างกาย ก็มีแคทเข้ามาเป็นเคสสมองเป็นรุ่นแรก การทำงานกับแคท ครูจะช่วยดู กำชับในรายละเอียด ล้างสีหรือยัง บางทีเหมือนเขาจะทำเพลินไป สีก็ไม่มีคุณภาพ ครูก็จริงจังบางทีก็ดุ คุณเปลี่ยนน้ำ คุณเพิ่มตรงนี้ คุณไม่ดูสเก็ตซ์เลย ก็โต้ตอบกันเหมือนคนทั่วไป บางทีเขาก็แอบไปร้องไห้</p>
<p>งานแคทระบายเหมือนเด็ก แต่เขามีเอกลักษณ์เรื่องสัญลักษณ์ ที่ไม่ต้องเหมือนจริง&nbsp;ซึ่งเขาเคยผ่านช่วงทำงานเหมือนจริงแล้ว แต่มันไม่ได้</p>
<p>เวลาแคททำงาน มันไม่ใช่ทำง่ายๆ ปาดๆ ครั้งเดียวผ่าน เขาต้องทำงานเบิ้ลสามเท่า ห้าเท่า มากกว่านักศึกษาทั่วไป เพื่อนทำห้า แคททำสิบห้า ซึ่งไม่ใช่แค่ปะ ต้องมีกระบวนการตั้งแต่เริ่มต้นหนึ่งไปจนเสร็จ</p>
<p>แม้จะไม่ได้เหมือนจริง แต่มันมีความยาก ไม่ได้ทำเอาง่าย ไม่ได้ทำวันเดียวเสร็จ เราต้องให้คนยอมรับด้วย&rdquo;</p>
<p>คุณครูกอล์ฟ&nbsp;&ldquo;พัฒนาการงานของเขาคือ เทคนิค เราถอดศิลปะเด็กกับแคท คือ เริ่มโครง ลงสีให้เต็ม ตอนแรกแคทเป็นอย่างนั้น&nbsp;พัฒนาการของเขา คือมีการทับสี การทับจินตนาการ อารมณ์ความรู้สึกของศิลปิน กับเนื้อหาตรงนั้น เช่น เขาพูดถึง เพื่อนรัก วันนี้คุณทำตรงนี้ ต่อมาคุณจะทับเน้นตรงไหน ให้เนื้อหาเด่นขึ้น สีตรงนี้ไม่ขึ้นแล้ว ให้ลองทับด้วยปากกา อีกวันเขาทับด้วย สีชอล์ก ดังนั้นเมื่อมีฟอร์มขึ้นแล้ว มันไม่ใช่ลงสีวันเดียวเสร็จ มันมีการทับเนื้อหา จินตนาการ ความคิดอารมณ์ศิลปิน เพื่อการไตร่ตรอง ฉาบให้เนื้อหาตรงนั้นมันขึ้นมาอย่างชัดเจนมากขึ้น นี่คือพัฒนาการ&rdquo;</p>
<p>คุณครูกอล์ฟ&nbsp;&ldquo;ในส่วนของการประเมิน ก็ได้ศึกษาข้อกฎหมายของการศึกษาพิเศษว่าบางคนจบได้อย่างไร ก็พบว่า มีช่องทางให้ช่วยเหลือคนที่มีข้อติดขัดเรื่องการสื่อสาร คือให้เครดิตครู หรือคนที่มาช่วยถอด ตีความหมาย สไตล์ การใช้สี วิธีการสร้างสรรค์ โดยต้องมีคณะกรรมการ ผู้ทรงคุณวุฒิ เซ็นรับรอง&rdquo;</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>คุณครูกอล์ฟกล่าวทิ้งท้ายว่า &ldquo;การมีโอกาสได้ทำโครงการศิลปะสำหรับเด็ก เยาวชน ทั้งผู้พิการด้อยโอกาส หลายงาน เราเห็นหลายคนผ่านความท้อแท้สิ้นหวัง แต่เมื่อได้ทำศิลปะ เขามีความสุขมากขึ้น&nbsp;ศิลปะเข้าไปช่วยเยียวยา ได้ระบายความรู้สึก ช่วยเรื่องการสื่อสารเขาแสดงออกผ่านงาน บางคนเข้าไปทำงานกับผู้พิการอื่นๆ ได้เห็นว่าถึงตัวเองมีปัญหาข้อบกพร่อง แต่การได้ไปช่วยคนพิการขั้นรุนแรง ได้มีประสบการณ์เห็นความทุกข์ของคนอื่น ต่างก็ช่วยเยียวยาให้กันและกัน&rdquo; (จากภาพคุณเหมียวไปเป็นครูผู้ช่วยสอนบุคคลที่มีความต้องการพิเศษ).</p>
<p>&nbsp;<img src="http://artculture4health.com/mass/files/บล็อก/เหมียว/15.jpg" alt="" width="80%" /></p>
<p>----------------------------------------</p>
<p>คุณแคทลียา อัศวานันท์ (เหมียว / แคท)</p>
<p>การศึกษา &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ประถมศึกษา&nbsp; :&nbsp;&nbsp; &nbsp; โรงเรียนรุ่งอรุณ</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; มัธยมศึกษา&nbsp;&nbsp;&nbsp; :&nbsp;&nbsp; &nbsp; โรงเรียนรุ่งอรุณ</p>
<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; อุดมศึกษา&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; :&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp; กำลังศึกษาในชั้นปีที่ 4 คณะศิลปวิจิตร สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์</p>
<p>การแสดงงาน / ผลงาน</p>
<p>2556&nbsp;&nbsp;&nbsp; ร่วมแสดงงานนิทรรศการผลงานภาพสีน้ำผู้เข้าอบรมศิลปะบุคคลทั่วไป</p>
<p>วันที่ 2-7 กรกฎาคม 2556&nbsp;ณ หอศิลป์วังหน้า</p>
<p>2556&nbsp;&nbsp;&nbsp; ร่วมแสดงงานนิทรรศการย้อนรอยชีวิตอยุธยากรุงเก่า</p>
<p>วันที่ 16-20 ธันวาคม 2556 ณ ห้องนิทรรศการ คณะศิลปวิจิตร&nbsp;ศาลายา</p>
<p>2557&nbsp;&nbsp;&nbsp; ร่วมแสดงงานนิทรรศการผลงานของผู้เข้าอบรมศิลปะบุคคลทั่วไปปี 2557</p>
<p>วันที่ 2-7 กันยายน 2557 ณ&nbsp;หอศิลป์วังหน้า</p>
<p>2558&nbsp;&nbsp;&nbsp; ร่วมเป็นวิทยากรโครงงานสร้างสรรค์</p>
<p>ดวงจันทร์สัญลักษณ์ทางศิลปะร่วมสมัยสะท้อนวัฒนธรรมอาเซียน</p>
<p>วันที่ 2 เมษายน 2558&nbsp;ณ สถาบันแสงสว่าง</p>
<p>2558&nbsp;&nbsp;&nbsp; ร่วมแสดงงานนิทรรศการผลงานภาพสีน้ำของผู้เข้าอบรมศิลปะบุคคลทั่วไป ปี 2558</p>
<p>วันที่ 27 สิงหาคม &ndash; 10 กันยายน 2558&nbsp;ณ เซ็นทรัล ศาลายา</p>
<p>2559&nbsp;&nbsp;&nbsp; ร่วมแสดงนิทรรศการ &ldquo;พอดีเฟรม&rdquo;</p>
<p>นำเสนอผลงานนักศึกษา คณะศิลปวิจิตร&nbsp;สาขาจิตรกรรม</p>
<p>วันที่ 28 มกราคม 2559 ณ คณะศิลปวิจิตร&nbsp;สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์</p>
<p>2560&nbsp;&nbsp;&nbsp; ร่วมแสดงนิทรรศการ Self + Art Museum</p>
<p>วันที่ 18 &ndash; 28 กุมภาพันธ์ 2560 ณ สถาบันปรีดี พนมยงค์</p>
<p>2560&nbsp;&nbsp;&nbsp; ร่วมเป็นวิทยากรกิจกรรมศิลปะ</p>
<p>วันที่ 19 มิถุนายน 2560 ณ โรงเรียนฉะเชิงเทราปัญญานุกูล</p>
<p>2560&nbsp;&nbsp;&nbsp; ร่วมแสดงงาน The Art of Us</p>
<p>วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 ณ สถาบันราชานุกูล กรมสุขภาพจิต&nbsp; กระทรวงสาธารณสุข</p>
<p>2560&nbsp;&nbsp;&nbsp; ร่วมแสดงงานศิลปะกลุ่มบุคคลที่มีความต้องการพิเศษ</p>
<p>วันที่ 15 สิงหาคม 2560 ณ เมืองคุมาโมโต้&nbsp; ประเทศญี่ปุ่น</p>
<p>2560&nbsp;&nbsp;&nbsp; นำรูปภาพไปแสดงงานในฐานะ&nbsp;Guest for International Partnership with Community Engagement</p>
<p>งานประชุม Smart IT Solutions for Integrating Healthcare, Mental Health and LTC</p>
<p>วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 ณ เมือง Kaohsiung ประเทศไต้หวัน</p>
<p>2560&nbsp;&nbsp;&nbsp; จัดแสดงนิทรรศการภาพ &ldquo;จากดาวน์&hellip; สู่ดาว&rdquo;&nbsp;The Art of Inspiration</p>
<p>วันที่ 1-31 ธันวาคม 2560 ณ &nbsp;Venice Art Space&nbsp;วัชรพล รามอินทรา</p>
-----------------------------------------</td>
</tr>
</tbody>
</table>
<h1 class="entry-title"><img src="http://artculture4health.com/mass/files/บล็อก/เหมียว/4.jpg" alt="" width="80%" /></h1>
<div><img src="http://artculture4health.com/mass/files/บล็อก/เหมียว/13.jpg" alt="" width="80%" /></div>
<h1 class="entry-title">ผลงานของ แคลียา อัศวานนท์ ได้รับการคัดเลือกจากงาน The Art of Us ของสถาบันราชานุกูล ไปร่วมจัดแสดงกับผลงานของศิลปินที่มีความต้องการพิเศษ ทั้งในประเทศญี่ปุ่น และ ประเทศไต้หวัน เมื่อกลับมาครอบครัวจึงได้คัดเลือกผลงานที่คุณเหมียวทำอย่างต่อเนื่องนับร้อยชิ้น มาจัดแสดงในงาน The Art of Inspiration ตลอดเดือนธันวาคม 2560 ที่ผ่านมา ซึ่งได้รับความสนใจจากสื่อมวลชนจำนวนมาก มีผู้ชื่นชอบซื้อผลงานของเธอ ซึ่งรายได้ครึ่งหนึ่งมอบให้สถาบันราชานุกูลเพื่อสนับสนุนงานศิลปะของบุคคลที่มีความต้องการพิเศษต่อไป&nbsp;คุณเหมียว&nbsp;: &ldquo;การแสดงงานที่ไต้หวันและญี่ปุ่น ร่วมกับเด็กพิเศษเหมือนกัน บรรยากาศดีมาก มีคนชมงานเรา เป็นโอกาสที่ดีที่ได้ไปแสดงงาน เห็นงานของคนอื่นๆ ก็สนุกดี&nbsp;ที่ญี่ปุ่น มีงานมาโชว์จำนวนมาก ที่ไต้หวันก็มีเด็กพิเศษมาร่วมแสดงงานด้วย</h1>
</span></div>
<p>หนูอยากให้คนมาดูงานกันเยอะๆ การจัดนิทรรศการฯ นี่ ได้เรียนรู้เยอะนะ มีคนมาซื้อภาพเยอะอยู่&nbsp;เวลาให้สัมภาษณ์สื่อต่างๆ หนูรู้สึกดีนะที่ได้ทำตรงนี้ การเผชิญหน้า ได้ฝึกการสื่อสารด้วย</p>
<p><span>แต่มันไม่ได้จบแค่นั้น ต้องมีสอบศิลปะนิพนธ์ด้วย ซึ่งค่อนข้างยาก</span></p>
<p><span>(กังวลไหม ?) &nbsp;หนูก็ไม่อะไร&hellip;</span></p>
<h1>ออกแบบเส้นทางของตัวเอง</h1>
<p><span>คุณเหมียว</span>&nbsp;: &ldquo;อาชีพต่างๆ หนูก็ค้นหาจากมือถือ มันก็มีหลายอาชีพนะ หนูน่าจะสอนสีน้ำได้ เป็นครูสอนศิลปะสอนเด็กพิเศษ ไปสอนตามบ้านก็มีรายได้นะ&nbsp;<span>หนูต้องการแบบนั้น หนูจัดการดูแลตัวเองได้</span>&nbsp;สอนระดับอนุบาลก็น่าจะได้อยู่นะ ก็เป็นคนที่รักเด็ก อนาคตหนูไม่ได้อยากทำแค่งานศิลปะอย่างเดียว คิดว่าต้องทำอย่างอื่นด้วย เช่น ทำน้ำปั่น หนูหาข้อมูลแล้วมันเป็นอาชีพได้ เคยลองทำแล้ว อร่อยนะ อีกอันก็อยากทำตุ๊กตาขายหนูเคยไปเรียนที่สยาม&nbsp;<span>ทุกคนต้องหาจุดให้เจอ</span>&rdquo;</p>
<h1>ความสุขของแม่ แต่งานยังไม่จบ</h1>
<p><span>คุณแม่จ๋า</span>&nbsp;: &ldquo;ตอนนี้แม่ยังไม่ได้มองเรื่องอนาคตไปไกล ไม่ว่าจะเรียนจบหรือไม่จบ แต่ที่บ้านก็อยากให้เหมียวอยู่ในสภาพแวดล้อมนี้ (สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์) ให้ครบแปดปี ต่อไปชั้นล่าง (ตึกที่ทำงานของคุณพ่อ) จะจัดเป็นแกลอรี่แสดงงานของเหมียว เขาจะขายน้ำปั่นก็ทำได้ &hellip;&nbsp;ถามใจแม่อยากก็ให้ลูกได้สอนจริงจัง ได้ทำงานประจำ แต่ประเทศเราจะเป็นครู ก็ต้องจบครุศาสตร์ ศึกษาศาสตร์ ก็ต้องเรียนปริญญาอีกใบ ?</p>
<p>มาถึงวันนี้ชีวิตแฮปปี้ดีกว่าที่คิดไว้นะ อย่างน้อยคิดว่า เขาจะมีวิถีชีวิต มีเป้าหมาย การทำงาน แต่เราต้องสานต่อไปเรื่อยๆ ไม่ใช่จุดพลุครั้งเดียวแล้วจบ ที่จัดนิทรรศการฯ ครั้งนี้นอกจากให้เหมียวแล้ว ก็อยากให้เด็กที่มีความต้องการพิเศษทุกคนมีที่ยืนมากขึ้น แม่ก็หวังว่าจะเป็นประโยชน์อย่างนั้น&rdquo;</p>
<div class="tiled-gallery type-circle">
<div class="gallery-row">
<div class="gallery-group">
<div class="tiled-gallery-item"><span style="font-size: 1.5em;">การนำเสนอเรื่องราวของคุณเหมียวเป็นเพียงการย่อภาพเส้นทางกว่ายี่สิบเจ็ดปีให้เห็นส่วนหนึ่งเท่านั้น ซึ่งความสำคัญของครอบครัวในเส้นทางการเติบโตสายพิเศษนี้ คงไม่มีใครเล่าได้ดีไปกว่าตัวคุณเหมียวเอง</span></div>
</div>
</div>
</div>
<p>&ldquo;น้องสองคน ไม่ได้สนิทกันเท่าไหร่ แต่น้องสาว เขาเก่งนะ เวลาพ่อแม่ไม่อยู่เขาก็ดูแลพี่ได้อย่างใกล้ชิด เขาทำแทนพ่อแม่ได้เสมอ ก็ในระดับหนึ่ง ตอนนี้เขาเรียนหมอ (ทันตแพทย์) ปีห้า ส่วนน้องชายเป็นคนขี้สงสัย ก็ดูแลพี่ได้นะ อยู่ปีสองคุณยายเป็นคนสอนน้องสาวให้ขับรถ ให้ช่วยเหลือตัวเองได้ แต่ตอนนี้คุณยายไม่อยู่แล้ว คุณยายเป็นคนเลี้ยงเหมียวมาค่ะ สนิทกัน เสียใจค่ะพ่อแม่นี่ต้องให้อยู่แล้ว เพราะพ่อแม่เป็นผู้ให้กำเนิด หนูประทับใจที่พ่อแม่เขาสนับสนุนค่ะ เขาติดตามตลอด คุณพ่อรักลูกสาวมากกกกก เห็นผลงานเขาก็ชื่นชม&rdquo;</p>
<blockquote>
<p><span>&ldquo;หนูมีอิสระอยู่แล้ว ทุกคนไม่เหมือนกัน</span></p>
<p><span>หนูไม่เป็นภาระกับใคร หรือต้องมาดูแลเราตลอด</span></p>
<p><span>ภาระมีซ่อนอยู่ ต้องหาให้เจอ</span></p>
<p><span>หนูก็ดูแลตัวเองได้ในระดับนึง&rdquo;</span></p>
<p><span><br /></span></p>
<p><span><img src="http://artculture4health.com/mass/files/บล็อก/เหมียว/5.jpg" alt="" width="80%" /><br /></span></p>
<p><span><img src="http://artculture4health.com/mass/files/บล็อก/เหมียว/17.jpg" alt="" width="80%" /><br /></span></p>
<p><span><br /></span></p>
</blockquote>
<p><span>ขอขอบคุณคุณพรประภา อัศวานันท์ &nbsp;คุณแคทลียา อัศวานันท์</span>&nbsp;&nbsp;<span>อาจารย์สุทธาสินีย์ สุวุฒโท (ครูกอล์ฟ) &nbsp;คณะศิลปวิจิตร สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ กระทรวงวัฒนธรรม</span>&nbsp;<span>บริษัท วิช กรุ๊ป (ไทยแลนด์) จำกัด</span></p>
<p>&nbsp;</p>
<hr />
<p><span>Beam Talk คือ ความตั้งใจสร้างพื้นที่ส่องแสงศักยภาพของบุคคลที่มีความต้องการพิเศษและครอบครัว ผ่านการสื่อสารออนไลน์ ซึ่งเป็นหนึ่งใน โครงการนักสื่อสารสร้างสรรค์บันดาลใจ : สื่อเป็นโรงเรียนของสังคมแห่งการเรียนรู้ โดยได้รับทุนสนับสนุนจากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ ภายใต้แผนงาน สื่อศิลปวัฒนธรรมสร้างเสริมสุขภาพ</span></p>
<p>&nbsp;</p>
<p>อ่านเนื้อหาต้นฉบับที่ :&nbsp;<a rel="noopener nofollow" href="https://specialpalza.com/2018/01/02/beam-talk-people-catleeya-asavanant/" target="_blank">https://specialpalza.com/&hellip;/beam-talk-people-catleeya-asava&hellip;/</a></p>',
			'title_eng' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'full_text_eng' => null,
			'locale' => null,
			'category_id' => '14',
			'categories' => null,
			'frontpage' => null,
			'arrow_comment' => '1',
			'register' => '0',
			'created' => '2018-08-14 11:53:19',
			'created_by' => '1',
			'modified' => '2018-08-14 11:57:58',
			'modified_by' => '1',
			'published' => '1',
			'publish_up' => null,
			'publish_down' => null,
			'banner_side' => null,
			'marquee' => null,
			'image' => '/mass/files/บล็อก/เหมียว/1-1.jpg',
			'imgur_url' => null,
			'album' => null,
			'album_publish' => '',
			'video_url' => '',
			'video_publish' => '',
			'urls' => null,
			'attribs' => '/mass/files/uploads/document/2018-08-14_11-43-46.jpg',
			'parentid' => '0',
			'ordering' => '106',
			'metakey' => '',
			'tags' => null,
			'access' => '0',
			'hits' => '6351',
			'art_flag' => null,
			'layout_view' => null,
			'content_view' => 'content',
			'content_type' => 'blog',
			'content_type_id' => null,
			'news_cat_id' => null,
			'project_year' => null,
			'project_cat_id' => null,
			'project_media_id' => null,
			'project_region_id' => null,
			'project_health_issues_id' => null,
			'plearn_cat_id' => null,
			'plearn_media_id' => null,
			'plearn_issue_id' => null
		),
		'Categorie' => array(
			'id' => '14',
			'parentid' => '3',
			'title_tha' => 'กลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง',
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => 'ประเด็นกลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง',
			'control' => 'blogs',
			'intro_text_tha' => '',
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => '',
			'published' => '1',
			'ordering' => '0',
			'nochoice' => '0',
			'hits' => '0',
			'params' => null
		),
		'ProjectCat' => array(
			'id' => null,
			'parentid' => null,
			'title_tha' => null,
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => null,
			'control' => null,
			'intro_text_tha' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => null,
			'published' => null,
			'ordering' => null,
			'nochoice' => null,
			'hits' => null,
			'params' => null
		),
		'ContentType' => array(
			'id' => null,
			'type' => null,
			'title' => null,
			'module' => null,
			'description' => null,
			'help' => null,
			'has_title' => null,
			'title_label' => null,
			'has_body' => null,
			'body_label' => null,
			'min_word_count' => null,
			'custom' => null,
			'modified' => null,
			'locked' => null,
			'orig_type' => null
		),
		'ProjectHealthIssue' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'ProjectRegion' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'Creater' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => '1',
			'username' => 'admin',
			'realname' => 'ผู้ดูแลระบบ',
			'email' => 'admin',
			'address' => '',
			'tel' => '',
			'province' => '0',
			'postcode' => '11140',
			'birthday' => '1983-06-19',
			'gender' => 'M',
			'idcard' => '',
			'avatar' => '/files/b.gif',
			'lastvisit_date' => '2024-11-11 13:43:35',
			'group_id' => '0',
			'something' => '',
			'user_status' => '1',
			'params' => '',
			'created_by' => 'admin',
			'created' => '2012-11-22 23:00:00',
			'modified_by' => '26',
			'modified' => '2025-09-29 21:54:10',
			'role' => 'admin'
		),
		'Modifier' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => '1',
			'username' => 'admin',
			'realname' => 'ผู้ดูแลระบบ',
			'email' => 'admin',
			'address' => '',
			'tel' => '',
			'province' => '0',
			'postcode' => '11140',
			'birthday' => '1983-06-19',
			'gender' => 'M',
			'idcard' => '',
			'avatar' => '/files/b.gif',
			'lastvisit_date' => '2024-11-11 13:43:35',
			'group_id' => '0',
			'something' => '',
			'user_status' => '1',
			'params' => '',
			'created_by' => 'admin',
			'created' => '2012-11-22 23:00:00',
			'modified_by' => '26',
			'modified' => '2025-09-29 21:54:10',
			'role' => 'admin'
		),
		'ContentDate' => array()
	),
	(int) 2 => array(
		'Content' => array(
			'id' => '105',
			'aliasname' => null,
			'title_tha' => 'เรื่องของลุงยู้ : โดยประชาคม ลุนาชัย ผลงานประเด็นกลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง',
			'intro_text_tha' => '<p><em><span style="color: #1d2129; font-family: Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px;">ชายรูปร่างสูงผอม ผมบนหัวขาวโพลนไปทุกเส้น แววตาแข็งกร้าวใบหน้าเหมือนไม่เคยมีรอยยิ้มประดับ.....</span></em></p>',
			'full_text_tha' => '<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">บ้านไม้หลังเล็กของลุงยู้อยู่ห่างบึงบัวในสวนสาธารณะเพียงแค่ไม่ถึงร้อยเมตร</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">แต่แกแทบไม่เคยย่างกรายเข้าไป.....</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">จาก ประชาคม ลุนาชัย เรื่องเรื่องของลุงยู้</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/กลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง/บล็อก/ลุงยู้/795x567.jpg" alt="" width="80%" /><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p>บ้านไม้หลังเล็กของลุงยู้อยู่ห่างบึงบัวในสวนสาธารณะเพียงแค่ไม่ถึงร้อยเมตร แต่แกแทบไม่เคยย่างกรายเข้าไป บึงและสวนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับชีวิตเล็ก ๆ อันโดดเดี่ยวของแก เช่นเดียวกับผู้คนในละแวกเดียวกัน แม้ในฐานะเพื่อนบ้านแต่น้อยครั้งนักที่ใครจะได้พูดคุยกับแก และน้อยครั้งเช่นเดียวกันที่แกจะปริปากพูดคุยกับคนอื่น ๆ</p>
<p>ชายรูปร่างสูงผอม ผมบนหัวขาวโพลนไปทุกเส้น แววตาแข็งกร้าวใบหน้าเหมือนไม่เคยมีรอยยิ้มประดับ ตลอดหกสิบห้าปีของชีวิต คู่สมรสก็ไม่เคยผ่านมาร่วมทาง พ่อแม่และพี่ชายร่วมสายโลหิตเสียชีวิตไปนานกว่ายี่สิบปีแล้วลุงยู้อาศัยบ้านหลังเดิมใช้ชีวิตโดดเดี่ยวจากวัยหนุ่มจนถึงวันที่แกสืบเท้าลากขาข้างที่บาดเจ็บออกมานั่งเหม่อลอยบนม้าหินในสวนสาธารณะ ทอดตามองบึงกว้างด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป<br />ลุงยู้ไม่ได้ตกปลา มือสองข้างของแกไม่ได้ถือคันเบ็ด และบึงแห่งนี้ก็ติดป้ายห้าม แกได้แต่นั่งมองเงียบ ๆ ข้อเท้าที่เคยบวมเป่งเมื่อสองวันก่อนบรรเทาลงไปมากแล้ว ขณะแผลใจของแกเหมือนจะขยายกว้างและลึกฉกรรจ์ในความรู้สึก</p>
<p>ไม่อยากเหลือบมองข้อนิ้วหัวแม่เท้าที่ยังเจ็บ คำแรกของหมอที่ทักทายแกมวินิจฉัยบาดซ้ำลงในความรู้สึก</p>
<p>&ldquo;เป็นเก๊าท์แน่นอนเลยคุณ&rdquo;</p>
<p>ข้อนิ้วที่บวมเป่ง กระจายสีแดงอมชมพูอันน่าสยองใจไปทั่วทั้งฝ่าเท้า และหลังเท้าที่เริ่มจะเหี่ยวย่น แกกัดฝันพาตัวเองขับรถเก๋งบุโรทั่งไปโรงพยาบาลชุมชน ลากขาผ่านช่องประตูกระจก ซานกายไปถึงช่องทำบัตรผู้ป่วย พยาบาลพาไปชั่งน้ำหนักตัว วัดความดัน เข้าไปพบหมอผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางในห้องตรวจ ทันทีที่แกชี้ไปที่ข้อนิ้วหัวแม่เท้าข้างขวา โรคที่แกไม่เคยคิดว่ามันจะแผ้วพานสู่ชีวิตก็กระแทกความรู้สึกจนหัวใจสั่นสะท้าน</p>
<p>...เก๊าท์</p>
<p>ไม่เคยคาดคิด และไม่รู้ว่าไอ้ตัวร้ายแฝงเร้นอยู่ในร่างกายของแกมานานเท่าไหร่แล้ว หลายปีที่ไม่เคยเจ็บป่วย เท้าสองข้างไม่มีโอกาสย่างกรายเยือนโรงหมอ และไม่เคยสักครั้งที่จะแกจะคิดถึงการตรวจสุขภาพ</p>
<p>...เก๊าท์</p>
<p>แค่ตระหนักถึงในยามเคลิ้มหลับหลังวันหมอวินิจฉัยลุงยู้ก็นึกวาดภาพตัวเองอีกสองสามปีข้างหน้า แกจะต้องอาศัยไม้ท้า ทนเจ็บปวดและทุกข์ทรมานกับโรคที่ไม่มีวันรักษาให้หายขาด กินยาลดกรดยูริกก็แล้ว วนเวียนเข้าออกโรงหมอก็แล้ว อาการมีแต่ทรงกับทรุด และที่สำคัญ แกไม่อาจยืนอยู่บนขาตัวเองได้อย่างสง่างามเหมือนที่ผ่านมา<br />สำคัญยิ่งไปกว่านั้น อาหารการกินก็จะถูกจำกัดลง ไม่อาจดื่มเหล้าเบียร์ในวันที่แกรู้สึกดีต่อโลก หลังท่องไปกับหนังสือกำลังภายในบนเปลญวนใต้ร่มขนุนคู่หน้าบ้าน กุ้ง ปลา และอาหารทะเลทั้งหลายแหล่ที่แกเคยชมชอบก็จะถูกถีบให้ถอยห่างออกไปไกลแสนไกล แย่ถึงขีดสุดก็ตรงที่แกเป็นคนขายไก่ย่างอบถัง ในเมื่อตัวแกเองกินไม่ได้ แต่ต้องจมอยู่กับเนื้อสัตว์ปีกอันน่ากลัว แถมยังต้องทำขายคนอื่น<br />นานแสนนานมาแล้วที่ดวงตาของแกไม่เคยเจือด้วยแววเศร้า และใจลึกของแกไม่เคยรู้สึกเปล่าเปลี่ยวอ้างว้าง บัดนี้ชีวิตของแกตกอยู่ห้วงในอันตราย แถมยังเปราะบางราวกับขนนกเบาหวิว และความหมายที่แกคิดว่าเคยมีอยู่บ้างก็ลดน้อยลง</p>
<p>ขณะจ้องดอกบัวในบึงกลางแสงแดดอ่อน ลุงยู้ยังไม่ปลงใจว่าจะไปตรวจเลือดตามที่หมอนัดหรือไม่ เพราะนั่นเท่ากับไปรับคำยืนยันว่า เก๊าท์สิงอยู่ในร่างกายของแกมานานแล้วประหนึ่งปลิงร้ายในกระแสเลือด ไม่มีวันสลัดทิ้ง และไร้หนทางปฏิเสธ</p>
<p>เปลญวนใต้ต้นขนุนคู่ว่างเปล่า หนังสือกำลังภายในชุดยี่สิบเล่มจบถูกวางกองไว้ตามขั้นบันได หนังสือเกี่ยวกับโรคเก๊าท์เล่มเล็กจมฝุ่นอยู่ในตะกร้า ลุงยู้ไม่ได้ไปขายไก่ย่างอบถังช่วงครึ่งวันบ่ายที่ตลาดนัดเกือบสัปดาห์แล้ว แกง่วนอยู่กับภารกิจที่ไม่อาจบอกเล่าให้ใครฟัง</p>
<p>ปกติแกก็ไม่ค่อยได้พูดหรือสื่อสารกับใคร นอกจากคนซื้อไก่ย่าง และป้าเก๋แม่ค้าก๋วยเตี๋ยวลุยสวนในตลาดนัด ทุกครั้งที่เพื่อนบ้านส่งบัตรเชิญงานแต่ง งานบวช หรืองานมงคลอื่นๆ แกก็ได้แต่เอาเงินใส่ซองฝากคนรู้จัก ไม่เคยโผล่หน้าไปร่วมงานแม้แต่ครั้งเดียว</p>
<p>แกซื้อเชือกมนิลายาวสองเมตรมาหนึ่งเส้น ขดวางไว้ในห้องนอนยังไม่ได้ผูกมัดไว้กับขื่อตามที่ตั้งใจไว้ ออกไปตัดหญ้าแห้งมากองสุมไว้ข้างบันได ขณะทรุดนั่งลงบนพื้นดินข้างขนุนต้นหนึ่ง แววตาชวนเย็นยะเยือกของแกทอดมองไกลออกไป ใบหน้าพยาบาลสาวคนที่ชวนแกตรวจสุขภาพผุดขึ้นมาในความทรงจำ</p>
<p>&ldquo;ตรวจฟรีค่ะคุณลุง&rdquo;</p>
<p>แกถูกเจาะเสนเลือดตรวจเก๊าท์ไปรอบหนึ่ง แล้วชัยชนะอันเล็กกระจ้อยก็ตกเป็นของแก หากจะตรวจอีกรอบก็ไม่เห็นจะเป็นไร แกลงทุนอดข้าวและน้ำเกือบสิบชั่วโมง ขับรถไปโรงพยาบาลแต่เช้า ถูกเจาะเส้นเลือดที่แขนขวา กลับออกมาพร้อมสำลีติดเทปก้อนหนึ่ง แล้วไม่กี่นาทีหลังจากนั้นแกก็แกะออกแล้วโยนทิ้งไป</p>
<p>กลับไปฟังผลตอนบ่ายของวันถัดมาพร้อมจุดเปลี่ยนอันยิ่งใหญ่ของชีวิต น้ำตาลในเลือดของแกสูงลิ่วถึงร้อยหกสิบแปด หมอหญิงที่นั่งอยู่เบื้องหน้าแกวินิจฉัยเสียงดังฟังชัด</p>
<p>&ldquo;คุณเป็นเบาหวานแล้วนะคะ&rdquo;</p>
<p>เก๊าท์เพิ่งหลุดลอยจากความทุกข์ใจไปไม่นาน ตรวจเลือดแล้วกรดยูริกสูงเพียงสามจุดเก้า ไม่ถึงเจ็ดตามเส้นแดงอันวิกฤต แกไม่ได้บอกสาเหตุถึงที่มาของความเจ็บปวด และการบวมเปล่งของนิ้วข้อเท้า ว่าแท้แล้วค้อนปอนด์อันหนักหน่วงหลุดจากด้ามหล่นกระแทกลงไป ถึงกระนั้นการวินิจฉัยของหมอในเบื้องต้นก็เล่นเอาแกเป็นทุกข์ไปหลายวัน</p>
<p>เก๊าท์เป็นความเศร้าหลอก ๆ ต่างจากเบาหวานที่เป็นของจริง แถมยังร้ายกาจและอำมหิตยิ่งกว่า</p>
<p>ลุงยู้ขับรถออกจากโรงพยาบาลเหมือนคนไร้ชีวิตจิตใจ ตัวเลขร้อยหกสิบแปดเหมือนผีร้ายที่ตามหลอกหลอน และยิ่งแยกเขี้ยวขู่ขวัญเมื่อแกหาหนังสือเกี่ยวกับเบาหวานมาอ่านทำความเข้าใจกับมัน</p>
<p>...เป็นแล้วไม่มีวันหาย แม้น้ำตาลในเลือดจะลดลงเป็นปกติ</p>
<p>...เบาหวานต้องควบคุมอาหาร หนักเข้าต้องฉีดอินซูลีน โอกาสเสียชีวิตด้วยโรคแทรกซ้อนสูงขึ้นเป็นลำดับ</p>
<p>...เบาหวาน เหนื่อยง่าย อ่อนเพลีย ชาที่แขนและขา หากอาการถึงขั้นวิกฤต...อาจถูกตัดขา</p>
<p>...ดวงตาจะพร่ามั่ว แล้วค่อยๆ บอดสนิท</p>
<p>หากแกถูกตัดขา แถมยังตาบอดสนิททั้งสองข้าง แค่นึกวาดภาพสถานการณ์ที่ยังมาไม่ถึงแกก็หนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ แล้วแกจะนั่งงอมืองอเท้ารอเบาหวานกัดกินให้ต้องทุกข์ทรมานน่าสังเวชถึงขนาดนั้นได้อย่างไร</p>
<p>โลกเหมือนกว้างขึ้นจากเดิมเป็นร้อยเท่า ขณะตัวแกเองเล็กลงยิ่งกว่าจมูกเม็ดข้าว และพร้อมจะปลิดปลิวไปกับสายลมจากทุกทิศทุกทาง<br />ถูกตัดขาทิ้งไป...ชายชราเบาหวานบนรถเข็นไม่มีใครคอยรุนอยู่ข้างหลัง</p>
<p>ต่อให้ขาสองข้างยังอยู่ หากตาบอดสนิท ข้างหน้าของแกก็ไม่มีคนตาดีคอยจูงมือ</p>
<p>แกไม่อาจเอ่ยปากร้องขอให้ใครช่วย ยิ่งไปกว่านั้น แกไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นคนที่น่าสังเวชเยี่ยงนั้น</p>
<p>บ้านไม้เก่าอายุพอ ๆ กับแกอยู่ห่างหลังอื่นหลายสิบเมตร กั้นด้วยเนินหญ้าและสวนร้างของเพื่อนบ้านซึ่งแกไม่เคยไปมาหาสู่ แกคิดรอบคอบแล้ว หญ้าแห้งจะเป็นเชื้อเพลิงอย่างดี นอกจากหนังสือนิยายและประวัติศาสตร์จีนที่แกซื้อมาอ่านและกองสุมกันไว้ในห้องข้าง ๆ น้ำมันก๊าดสักแกลลอนก็จะช่วยให้ทุกอย่างรวดเร็วขึ้น เมื่อบ่วงเชือกพร้อมแล้วบนขื่อ ก่อนทิ้งตัวลงจากเก้าอี้หัวโล้น ฟางแห้งที่แกจุดไว้ก็ลามถึงทางน้ำมันก๊าดพอดี</p>
<p>แกต้องละเอียดทุกขั้นตอน เพื่อจะจบนิยายชีวิตของตัวเองลงอย่างประณีต งดงาม ไร้ความเจ็บปวดและทุกข์ร้อนเพลิงจะลุกไม้ท่วมบ้านหลังนี้ก็ต่อเมื่อแกไม้รู้สึกอะไรแล้วกับความเป็นไปทั้งมวลบนโลก<br />เพื่อความรอบคอบ ไม่เป็นภาระแก่ใครอื่น หรือทิ้งปัญหาให้คนที่อยู่ข้างหลังแบกรับด้วยความไม่เต็มใจ สมบัติซึ่งแกสะสมไว้ตั้งแต่ปีที่พ่อแม่จากไป ทั้งเงินสด สร้อยคอทองคำ แหวนเพชร และเครื่องประดับอื่น ๆ แกเช่าตู้เซฟเก็บไว้ในธนาคาร</p>
<p>ก่อนถึงวันปิดฉากนิยายชีวิต แกบรรจุลูกกุญแจลงในกล่องพร้อมจดหมายสั้น ๆ และตัวเลขระหัสเปิดตู้เซฟส่งมอบให้แม่ค้าก๋วยเตี๋ยวลุยสวน ใจความในจดหมายน้อยส่งมอบภาระให้เพื่อนที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวในโลกช่วยจัดการเก็บกระดูก นำไปบำเพ็ญกุศล เงินทองและสมบัติที่เหลือจากค่าใช้จ่ายทั้งหมด แกขอมอบเป็นสินน้ำใจสำหรับเพื่อนที่ดีที่สุดเท่าที่แกมีอยู่</p>
<p>มอบกล่องจดหมายพร้อมย้ำกำชับหนักแน่นกับแม่ค้าก๋วยเตี๋ยวลุยสวน</p>
<p>&ldquo;อย่าได้เปิดอ่านจนกว่าจะถึงบายวันพรุ่งนี้&rdquo;</p>
<p>ขณะคิดวางแผนแกเดินสวนทางกับใครหลายคนเข้าไปในสวน นั่งจ่อมบนม้าหินมองดอกบัวบานไสวในบึง ไม่สนใจฝีเท้าของคนออกกำลังกายที่ผ่านไปทางด้านหลัง นอกจากตัวละครในนิยายกำลังภายในของโกวเล้งกิมย้ง และนักเขียนจีนอีกหลายคนแล้ว แกนึกถึงปังตอสับไก่ที่เปรียบประดุจดาบและกระบี่ของจอมยุทธ์เดียวดายที่พร้อมเสี่ยงชีวิตกับทุกครั้งของการฟาดฟัน</p>
<p>และต่อจากนั้น แกก็นึกถึงเปลวเพลิงที่ลุกท่วมบ้านไม้เก่าหลังเล็กอันแสนเดียวดาย ยิ้มสาแก่ใจผุดขึ้นที่มุมปาก อย่างน้อยแกก็กำราบเบาหวานที่ไม่มีทางรักษาหายไปด้วยมือของตัวเอง</p>
<p>นั่นคือเรื่องราวบางส่วนของลุงยู้ เพื่อนบนทางวิ่งกลุ่มเล็ก ๆ ของเรา ชายวัยปลายหกสิบที่พวกเราเรียกแกว่าลุง แต่ไม่อาจขนานนามว่าชายชรา แกวิ่งได้เร็วพอ ๆ กับคนหนุ่มวัยสามสิบเศษ แข็งแรงเกินกว่าจะเป็นคนวัยไม้ใกล้ฝั่ง สนุกสนานอารมณ์แจ่มใส คุยเสียงดังกับสารพัดเรื่องราวที่แกนำมาเล่า</p>
<p>นิยายจีนที่พวกเราไม่เคยอ่าน สามก๊ก ไซอิ๋ว ความรักในหอแดง และเรื่องจีน ๆ ที่แกสรรหามาเล่าได้ไม่รู้จบ แกเป็นคนเดียวที่ไม่เล่นเฟซบุ๊ค ไม่มีไลน์ โทรศัพท์เคลื่อนที่ของแกก็รุ่นพระเจ้าเหา โนเกีย 3320 จอขาวดำ แรกที่สมาชิกในชมรมวิ่งของเราหัวเราะเยาะ ลุงยู้ขึงตามองแวบหนึ่ง แล้วบอกว่าอย่าได้ดูเบามันไป ไอ้แก่นี่แหละเคยช่วยชีวิตข้าไว้</p>
<p>มือถือของแกมีไว้ติดต่อกับแผงค้าผักและพ่อค้าไก่ถอนขนในตลาดสด นอกจากนั้นก็ไม่ได้ให้เบอร์ใครไว้ จำใจเขียนลงในประวัติผู้ป่วยเพราะถูกบังคับกลาย ๆ วันที่ทางโรงพยาบาลโทร.มาแกเกือบไม่รับสาย ตอนนั้นแกยืนอยู่บนเก้าอี้หัวโล้น มือประคองบ่วงเชือกเพื่อจะมุดหัวเข้าไป ไม้ขีดไฟเตรียมไว้ในกระเป๋าเสื้อพร้อมจุดแล้วโยนทิ้งลงบนกองฟาง</p>
<p>เสียงกริ่งโทรศัพท์ที่แกวางไว้บนพื้นข้างเตียงดังขึ้น แกชะงักนิดหนึ่ง แกไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตลาดอีกแล้ว ผักและไก่ไม่มีความหมายสำหรับแก มุดหัวเข้าบ่วงเชือก เอื้อมมือจะหยิบไม้ขีดไฟจากกระเป๋าเสื้อ เสียงกริ่งเงียบไปชั่วครู่ แล้วดังขึ้นอีก</p>
<p>คล้ายมือที่ฉุดรั้งแกไว้จากการตัดสินใจ ทว่าแกแน่วแน่เกินกว่าเสียงร้องของโทรศัพท์จะทัดทาน แกก้าวลงจากเก้าอี้ หยิบขึ้นมาเพื่อจะกดปิด แกควรได้จากโลกใบนี้ไปอย่างสงบ ไม่ถูกรบกวนด้วยสัญญาณเสียงใด ๆ ทั้งสิ้น</p>
<p>เสียงกริ่งเงียบลงอีกครั้ง ขณะจะกดปิด แกสะดุ้งเล็กน้อยกับสัญญาณข้อความ แกตั้งใจกดปิด แต่มือพลาดไปโดนอีกปุ่ม</p>
<p>...ผลเลือดเกิดความผิดพลาด กรุณาติดต่อ รพ. เพื่อเจาะเลือดตรวจยืนยันผลอีกครั้ง สะดวกแจ้งนัดหมาย วัน เวลา...</p>
<p>นั่นคือลุงยู้ชายวัยปลายหกสิบที่ตื่นแต่เช้ามืดผ่านประตูสวนสาธารณะเข้าสู่ภายในเป็นคนแรก และออกวิ่งไปรอบบึงจนเหงื่อท่วมตัวแล้วเพื่อนร่วมชมรมค่อยทยอยกันมาสมทบ หลังจบกายบริหารทุกท่าแล้ว พวกเรายกโขยงกันไปบ้านแก กินแตงโมและน้ำเกลือแร่ที่แกเตรียมไว้ให้ จิบชาเขียวอุ่นๆ นั่งล้อมวงฟังแกเล่าเรื่องราวจอมยุทธ์ในนิยายกำลังภายใน</p>
<p>ลุงยู้ไม่ลืมแทรกเรื่องราวของตัวแกเอง ชีวิตที่เหมือนเพิ่งเริ่มต้นใหม่ นับจากวันที่แกแวะซื้อรองเท้าผ้าใบ นาฬิกาเรือนใหม่ เสื้อกล้ามและกางเกงกีฬา</p>
<p>หมอบอกแกไม่ได้เป็นเบาหวาน ผลตรวจครั้งแรกเกิดสลับกับคนอื่น แต่ถึงกระนั้น ผลจริงจากการตรวจครั้งที่สอง น้ำตาลในเลือดของแก 115 สูงลิ่วเกือบถึงขีดแดง แถมไขมันก็เกินสองร้อย</p>
<p>แกไม่ลืมซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ แจกเบอร์ให้เพื่อน ๆ ต่างวัยในกลุ่มชมรมวิ่ง และเมมเบอร์พวกเราไว้ครบทุกคน สีหน้าที่เปี่ยมด้วยความหวังและพลังชีวิตของแกยังเฟื่องฝัน</p>
<p>แกขายสมบัติเก่านำเงินไปซื้อรถตู้ป้ายแดงขนาดสิบสองที่นั่ง แกไม่คิดจะเลิกอาชีพขายไก่ย่างอบถังไปถาวร หากโลกกว้างและทางไกลเหมือนกวักมือเรียกแกไหว ๆ จากอีกปลายขอบฟ้า</p>
<p>ชายผู้ซึ่งเหมือนเปิดดวงตามองโลกกว้าง เริ่มอ่านนิยายจากชีวิตจริงของคนอื่น เพิ่งสัมผัสไออุ่นแห่งมิตรภาพ และได้เรียนรู้ความหมายของชีวิตต่างไปจากที่เคยจมอยู่กับตัวเอง</p>
<p>&ldquo;วิ่งออกกำลงในสวนไม่ค่อยสนุกแล้ว&rdquo; แกว่ายิ้ม ๆ</p>
<p>ขณะพวกเราสี่ห้าคนที่มุงล้อมรถของแกยังปิดปากเงียบ หนุ่มโสดเจ้าของรถตู้ป้ายแดงในวัยชรากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง</p>
<p>&ldquo;เขามีแข่งวิ่งมาราธอนที่ไหน ข้าขับรถตู้จะพาพวกเอ็งไปร่วม&rdquo;</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/กลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง/บล็อก/ลุงยู้/ขอบเขียว.jpg" alt="" width="80%" /></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/feeddd?source=feed_text"><span class="_5afx"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">feedDD</span></span></a>&nbsp;<a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/mass?source=feed_text"><span class="_5afx"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">MASS</span></span></a></span></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><br /><span style="font-size: medium;"><strong>ติดตามเรื่องราวดีๆ อัพเดท สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่แฟนเพจ สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่นี่</strong></span></p>
<div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>',
			'title_eng' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'full_text_eng' => null,
			'locale' => null,
			'category_id' => '14',
			'categories' => null,
			'frontpage' => null,
			'arrow_comment' => '1',
			'register' => '0',
			'created' => '2018-07-31 15:04:14',
			'created_by' => '1',
			'modified' => '2018-07-31 15:04:14',
			'modified_by' => null,
			'published' => '1',
			'publish_up' => null,
			'publish_down' => null,
			'banner_side' => null,
			'marquee' => null,
			'image' => '/mass/files/กลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง/บล็อก/ลุงยู้/578x300.jpg',
			'imgur_url' => null,
			'album' => null,
			'album_publish' => '',
			'video_url' => '',
			'video_publish' => '',
			'urls' => null,
			'attribs' => '',
			'parentid' => '0',
			'ordering' => '105',
			'metakey' => '',
			'tags' => null,
			'access' => '0',
			'hits' => '5204',
			'art_flag' => null,
			'layout_view' => null,
			'content_view' => 'content',
			'content_type' => 'blog',
			'content_type_id' => null,
			'news_cat_id' => null,
			'project_year' => null,
			'project_cat_id' => null,
			'project_media_id' => null,
			'project_region_id' => null,
			'project_health_issues_id' => null,
			'plearn_cat_id' => null,
			'plearn_media_id' => null,
			'plearn_issue_id' => null
		),
		'Categorie' => array(
			'id' => '14',
			'parentid' => '3',
			'title_tha' => 'กลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง',
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => 'ประเด็นกลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง',
			'control' => 'blogs',
			'intro_text_tha' => '',
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => '',
			'published' => '1',
			'ordering' => '0',
			'nochoice' => '0',
			'hits' => '0',
			'params' => null
		),
		'ProjectCat' => array(
			'id' => null,
			'parentid' => null,
			'title_tha' => null,
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => null,
			'control' => null,
			'intro_text_tha' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => null,
			'published' => null,
			'ordering' => null,
			'nochoice' => null,
			'hits' => null,
			'params' => null
		),
		'ContentType' => array(
			'id' => null,
			'type' => null,
			'title' => null,
			'module' => null,
			'description' => null,
			'help' => null,
			'has_title' => null,
			'title_label' => null,
			'has_body' => null,
			'body_label' => null,
			'min_word_count' => null,
			'custom' => null,
			'modified' => null,
			'locked' => null,
			'orig_type' => null
		),
		'ProjectHealthIssue' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'ProjectRegion' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'Creater' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => '1',
			'username' => 'admin',
			'realname' => 'ผู้ดูแลระบบ',
			'email' => 'admin',
			'address' => '',
			'tel' => '',
			'province' => '0',
			'postcode' => '11140',
			'birthday' => '1983-06-19',
			'gender' => 'M',
			'idcard' => '',
			'avatar' => '/files/b.gif',
			'lastvisit_date' => '2024-11-11 13:43:35',
			'group_id' => '0',
			'something' => '',
			'user_status' => '1',
			'params' => '',
			'created_by' => 'admin',
			'created' => '2012-11-22 23:00:00',
			'modified_by' => '26',
			'modified' => '2025-09-29 21:54:10',
			'role' => 'admin'
		),
		'Modifier' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => null,
			'username' => null,
			'realname' => null,
			'email' => null,
			'address' => null,
			'tel' => null,
			'province' => null,
			'postcode' => null,
			'birthday' => null,
			'gender' => null,
			'idcard' => null,
			'avatar' => null,
			'lastvisit_date' => null,
			'group_id' => null,
			'something' => null,
			'user_status' => null,
			'params' => null,
			'created_by' => null,
			'created' => null,
			'modified_by' => null,
			'modified' => null,
			'role' => null
		),
		'ContentDate' => array()
	),
	(int) 3 => array(
		'Content' => array(
			'id' => '104',
			'aliasname' => null,
			'title_tha' => 'นางเลี้ยงหมากะป้าแจ่ม : โดยชมัยภร แสงกระจ่าง ผลงานประเด็นกลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง',
			'intro_text_tha' => '<p><em><span style="color: #1d2129; font-family: Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px;">ชาวบ้านซอยหมา เรียกป้าแจ่มเป็นนางงามมิตรภาพประจำซอย เพราะเป็นคนชอบแจกยิ้มและชอบโฆษณาตัวเองพร้อม ๆ กับโฆษณาคนอื่น.....</span></em></p>',
			'full_text_tha' => '<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">มีคนย้ายเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านใหม่</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">นางเป็นหญิงสาววัยทำงาน นุ่งกระโปรงสั้นดูทันสมัย ทาปากแดง.....</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">จาก ชมัยภร แสงกระจ่าง เรื่องนางเลี้ยงหมากับป้าแจ่ม</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/กลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง/บล็อก/ป้าแจ่ม/795x567.jpg" alt="" width="80%" /><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p>มีคนย้ายเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านใหม่</p>
<p>นางเป็นหญิงสาววัยทำงาน นุ่งกระโปรงสั้นดูทันสมัย ทาปากแดง ผมหยิกเป็นลอนสวยงาม ใคร ๆก็บอกกันว่า นางทำงานในรัฐวิสาหกิจแห่งหนึ่ง แต่พูดต่อ ๆกันมาหลายคนแล้วก็ยังไม่มีใครรู้แม้แต่คนเดียวว่ารัฐวิสาหกิจนั้นคืออะไร นางอยู่ซอยหมา ชาวบ้านเรียกซอยที่นางอยู่ว่าซอยหมา เพราะทั้งซอยมีแต่คนเลี้ยงหมา มีทั้งที่เลี้ยงไว้ในบ้านและเลี้ยงไว้ในถนน หรือบ้างก็เกิดขึ้นมาบนถนนหลังการเลี้ยงไว้บนถนน นับรวม ๆกันแล้วประมาณห้าสิบตัว</p>
<p>พอนางมาอยู่ ผู้คนจะเห็นนางเดินเข้าซอยมาเร็ว ๆ สองมือหิ้วถุงพะรุงพะรัง ดูกะเร้อกะร่า พอเห็นหมาตัวหนึ่งก็หยุดวางถุงลงแล้วเริ่มหยิบน่องไก่บ้าง หมูปิ้งบ้าง ลูกชิ้นปิ้งบ้างออกจากถุงและส่งให้หมา ตัวไหนมาถึงก่อนก็ได้ชิ้นใหญ่ไป นางทำตัวเหมือนว่าถุงของนางเป็นกระเป๋าโดเรม่อน หยิบแล้วหยิบอีกไม่มีวันหมดกระเป๋า เดินไปสักพักนางก็แวดล้อมไปด้วยหมา มีทั้งที่เดินตามกันมา และเดินมาดักหน้า นางแจกอาหารไป นางก็พูดพึมพำไป เสียงกระหนุงกระหนิงราวกับคุยกับคนรัก ป้าแจ่มซึ่งเป็นป้าแสนดีของคนทั้งซอยหมาแรกเห็นเข้าก็ออกมาโอภาปราศรัย</p>
<p>&ldquo;โอ คุณเอามาแจกเยอะแยะเลยคุณ คุณอยู่บ้านหลังไหนค้า&rdquo;</p>
<p>ชาวบ้านซอยหมา เรียกป้าแจ่มเป็นนางงามมิตรภาพประจำซอย เพราะเป็นคนชอบแจกยิ้มและชอบโฆษณาตัวเองพร้อม ๆกับโฆษณาคนอื่น ทั้งที่สิ่งที่โฆษณานั้นบางทีก็เป็นแง่มุมที่ไม่สมควรแก่การโฆษณาเท่าไร เช่น ประวัติความเป็นมาของตนเองและคนโน้นคนนี้ ป้าแจ่มทำไปโดยไม่รู้ตัว และดูเหมือนว่าเป็นความสุขของป้าแจ่มที่จะทำให้ใครต่อใครรู้จักกันโดยทั่วถึง บางครั้งป้าแจ่มก็กลายเป็นผู้สื่อข่าวของหมู่บ้านไปด้วย เพราะไม่รู้จักแต่เฉพาะคนซอยหมา หากรู้จักคนซอยอื่น ๆ และแม่ค้าที่ตลาดไปด้วย แม่ค้าที่ได้รับประโยชน์เพราะป้าแจ่มโฆษณาสินค้าเป็นเชิงบวกเรียกลูกค้าได้มาก ก็เรียกว่า &ldquo;ป้าแจ่มปากหวาน&rdquo; แต่แม่ค้าบางคนที่ไม่ชอบให้ป้าแจ่มโฆษณาสินค้าของตนเชิงลบก็เรียกป้าแจ่มว่า &ldquo;ป้าแจ่มปากเยอะ&rdquo; หนักกว่านั้นบางคนก็เรียก &ldquo;ป้าแจ่มปากหมา&rdquo; ป้าแจ่มรู้ทุกสมญาเพราะที่ตลาดก็มีคนแบบป้าแจ่มเยอะเหมือนกัน จึงเข้าหูป้าแจ่มจนได้ แต่ป้าแจ่มก็ไม่ว่าอะไร เอาแต่หัวเราะแล้วก็โฆษณาสมญาของตัวเองต่อไปอย่างสนุกสนานจนคนที่ได้ยินได้ฟังเริ่มไม่รู้ว่า ป้าแจ่มแกถูกตั้งสมญาหรือป้าแจ่มแกตั้งของแกเอง</p>
<p>เมื่อป้าแจ่มส่งเสียงทักทายออกไปแล้วก็รอฟังคำตอบ แต่นางนิ่งเฉย เหมือนไม่ได้ยิน ป้าแจ่มเลยส่งเสียงดังขึ้นไปอีกนิดหนึ่ง</p>
<p>&ldquo;แหม คุณใจบุญจริ๊ง อยู่บ้านไหนล่ะนี่&rdquo;</p>
<p>พูดไม่พูดเปล่า ป้าแจ่มเดินเข้ามาใกล้ด้วย ในรัศมีเสียงที่แน่ใจว่า ถ้านางไม่หูตึงนางต้องได้ยิน แต่แล้วป้าแจ่มก็ต้องอึ้งตะลึงงันเป็นครั้งแรกในรอบอายุสิบปีหลังที่เข้ามาอยู่หมู่บ้านแห่งนี้เลยทีเดียว เพราะผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองป้าแจ่ม สบตาป้าแจ่ม นัยน์ตาว่างเปล่าไร้สัญญาณการรับรู้</p>
<p>&ldquo;ตาบอดหรือคุณ&rdquo; ปากของป้าแจ่มไวเกินไปสักนิด แต่สมองนางเบื้องหน้าก็ยังมีอาการไม่รับรู้ผ่านสายตาเย็นชา คราวนี้ป้าแจ่มถอยห่าง เดินกลับไปยังบ้านของตัวเอง และเข้าไปตั้งหลักอยู่ในรั้ว จนกระทั่งนางเดินผ่านไปแล้ว ป้าแจ่มก็รีบเปิดประตูรั้วออกมาจ้องดูว่านางจะไปอยู่บ้านหลังไหน ปรากฏว่า นางคนมาใหม่เข้าไปอยู่ที่บ้านสุดซอยอันเป็นบ้านที่ไม่มีคนอยู่มานานมาก พอป้าแจ่มเห็นดังนั้น ก็สรุปทันทีว่า &ldquo;นางมาเช่าบ้านครูน้อย&rdquo;บ้านครูน้อยเป็นบ้านไม่ร้างมานาน ใครต่อใครก็ปริวิตกกลัวว่า จะกลายเป็นที่สุมหัวของเด็กเสพยา ดังนั้น การมีคนมาเช่าจึงเป็นความสุขอย่างยิ่งของคนที่รับรู้ ป้าแจ่มก็เช่นกัน</p>
<p>นับแต่วันนั้นมา นางก็อยู่ในสายตาของป้าแจ่มผู้อยู่ต้นซอยโดยตลอด แต่ในขณะเดียวกันป้าแจ่มก็ใช้ความสามารถเฉพาะตัวเล่าเรื่องของนางไปทั่วซอยและทั่วตลาด แต่ป้าแจ่มไม่ได้บอกชื่อนางเพราะไม่รู้ชื่อนาง จึงเรียกนางว่า นางเลี้ยงหมา ใคร ๆก็พลอยเรียกว่า นางเลี้ยงหมาไปด้วย รวมทั้งแม่ค้าในตลาด เวลานางไปซื้อของก็จะมีการซุบซิบนินทาตามหลัง เหมือนนางจะได้ยินแต่นางก็ไม่เคยพูดกับใคร ยกเว้นคนขายไก่ทอด</p>
<p>คนขายไก่ทอดเป็นผู้ชายตัวอ้วนกลมค่อนข้างมีอายุ ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เขาขายไก่ทอดเป็นน่อง เป็นชิ้น และเป็นไม้ ซึ่งเป็นตับ ไส้ และ เครื่องในที่เสียบไม้ราคาถูกสำหรับคนเลี้ยงหมาโดยเฉพาะ นางมาซื้อไก่เขาตั้งแต่แรก บางทีก็เหมาน่องไก่ไปทั้งหมด ราคาก็ไม่น้อยเพราะน่องละ ๑๐-๑๒ บาท นางซื้อไปเป็นสิบ ๆน่อง และซื้อทุกวัน บางครั้งก็เอาตับไก่ไปด้วย แรก ๆเขาคิดว่าบ้านนางคงอยู่กันหลายคน เขาเคยพยายามจะสื่อสารกับนางให้มากกว่าประโยคสั่งซื้อแต่ไม่ประสบความสำเร็จเพราะนางไม่สบตาเขา ไม่อยากพูดกับเขามากกว่านั้น แถมยังตีสีหน้าบึ้งตึงใส่ด้วย</p>
<p>เขาได้ยินแม่ค้ากับป้าแจ่มนินทานางด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน &ldquo;คงมีผัวแล้วผัวทิ้งแหง ๆเลย คนแบบนี้ ผอมแห้งแรงน้อย โกโรโกโส&rdquo; ป้าแจ่มทำน้ำเสียงกระแทกกระทั้นโดยลืมไปว่า ตัวเองก็ถูกผัวทิ้งเหมือนกันและอยู่คนเดียวมานานนับสิบปี แล้วก็นินทาต่อเนื่องไปอีกสารพัดสารพัน และไม่ใช่ครั้งเดียว คนขายไก่รู้สึกสงสารนาง วันหนึ่ง เขาจึงพูดเสียงดังให้ได้ยินกันไปทั่ว ๆว่า</p>
<p>&ldquo;เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ ใจก็บุญซื้อของไปเลี้ยงหมา เราก็มีรายได้ แล้วยาย ๆป้าจะไปว่าเขาทำไม&rdquo;</p>
<p>นั่นแหละ เสียงนินทาของตลาดจึงเบาบางลง</p>
<p>วันเวลาผ่านไปไม่ถึงปี นางที่ใครไม่รู้ชื่อเริ่มเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ จากที่ดูเป็นสาวและคล่องแคล่วว่องไวก็กลายเป็นนางผู้เคลื่อนไหวช้าลง ผอมแห้งลงเรื่อย ๆ จนชายขายไก่รู้สึกเป็นห่วง เขาไม่ได้กลัวขาดรายได้ แต่เขารู้สึกผูกพันกับความเป็นคนเงียบของนางจริง ๆ วันหนึ่งเขาจึงถามขึ้น</p>
<p>&ldquo;ไม่สบายหรือเปล่าครับ ดูผอม ๆ&rdquo;</p>
<p>นางเหลือบตาขึ้นมองเขา ในแววตานั้นแห้งแล้งไร้ชีวิต ตอบเขาเบา ๆว่า &ldquo;เป็นมะเร็งลำไส้ค่ะ&rdquo;</p>
<p>คำตอบของนางไม่ได้เข้าหูชายขายไก่คนเดียว แต่เข้าหูแม่ค้างขายผลไม้แผงข้าง ๆด้วย ในเวลาไม่กี่นาที เรื่องนางเป็นมะเร็งลำไส้ก็ดังไปทั่วตลาด ชายขายไก่ไม่เข้าใจว่าทำไมนางจึงบอกเขาด้วยน้ำเสียงธรรมดาเหมือนว่านางเป็นหวัด แล้วข้อสำคัญนางมาบอกเขาทำไม&nbsp;<br />เรื่องนางเป็นมะเร็งแต่ยังเลี้ยงหมาอย่างเป็นปกติเริ่มเป็นที่จับตา &ldquo;เป็นมะเร็งแล้วยังไม่ไปรักษาตัวอีก&rdquo; หลายคนบ่น น้ำเสียงเสียดสีเย้ยหยันเริ่มหายไป สายตาตลาดเริ่มเห็นใจมากขึ้น แต่ก็เป็นสายตาที่เลยไปถึงความเวทนาสงสาร แต่คนที่ทำให้ตลาดแปลกใจก็คือป้าแจ่ม เพราะแกไม่ยอมพูดถึงนางเลย แต่กลับหลบ ๆเลี่ยง ๆที่จะพูดถึงเรื่องนี้ไปอย่างผิดคาด และวันหนึ่งป้าแจ่มก็หายหน้าไปจากตลาด แม่ค้าคนสนิทเล่าว่า</p>
<p>&ldquo;แกปวดท้องไปโรงพยาบาล&rdquo;</p>
<p>เรื่องป้าแจ่มปวดท้องไปโรงพยาบาลกลายเป็น &ldquo;ทอล์ค ออฟ เดอะ ตลาด&rdquo; จากปวดท้องธรรมดา ปวดท้องไส้ติ่ง ปวดท้องสารพัดสารพัน ก่อนจะลงเอยด้วย &ldquo;ป้าแจ่มเป็นมะเร็งลำไส้&rdquo; ละมั้ง เท่านั้นแหละทั้งตลาดก็กระหึ่มไปด้วยเสียงเล่าลือว่าป้าแจ่มเป็นมะเร็งลำไส้<br />คนสองคนที่เป็น &ldquo;คู่นินทา&rdquo; เป็น &ldquo;มะเร็งลำไส้&rdquo; พร้อม ๆกันขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ ป้าแจ่มหายหน้าไปจากตลาด หมกตัวอยู่แต่ในบ้าน ในขณะที่นางคนชอบเลี้ยงหมายังคงกระย่องกระแย่งมาตลอดทุกวัน ทำให้แม่ค้ามึนงงไปตาม ๆกัน ชายชายไก่จึงอดไม่ได้ที่จะบอกเรื่องป้าแจ่ม</p>
<p>&ldquo;พักบ้างก็ได้นะคุณ ป้าแจ่มแกเป็นมะเร็งเหมือนคุณแหละ แกยังพักเลย&rdquo;</p>
<p>นางยิ้ม ใบหน้าของนางหน้าเหี่ยวย่นมองดูราวคนแก่อายุสักแปดสิบ<br />ป้าแจ่มนั่ง ๆนอน ๆอยู่ในบ้านรอผลพิพากษาของหมอมาเกือบ ๗ วันแล้ว ความรู้สึกกลัวว่าตัวเองจะเป็นมะเร็งแล่นอยู่ในสมองมาเป็นเดือนก่อนหน้าจะไปโรงพยาบาล ทำให้แกเป็นมะเร็งไปเรียบร้อยแล้ว แกเก็บตัวอยู่ในบ้านจนหน้าซีดหน้าเซียว</p>
<p>วันนั้น แกนอนซมอยู่ และมีเสียงคนกดออดหน้าบ้าน แกผงกหัวขึ้น ส่งเสียงร้องครวญครางเล็กน้อยก่อนลุกขึ้นมองตรงช่องประตู เห็นเงาวอบแวบ แกก็ตะโกนถามว่า &ldquo;ใครน่ะ&rdquo; แต่เงานั้นไม่ตอบ แกก็เดินตัวงอ ๆ ออกไปดูหน้าคนมากดออด</p>
<p>&ldquo;ใครวะ&rdquo; แกบ่นพึมพำขณะเปิดประตูเก่า ๆ ฝืด ๆ</p>
<p>นางเลี้ยงหมา ยืนอยู่หน้าประตู ในมือถือถุงพลาสติก พอเห็นเจ้าของบ้านก็ยิ้มจนหน้าย่น ป้าแจ่มผงะ เพราะนางเลี้ยงหมาทั้งผอมทั้งแห้งอย่างไม่น่าเชื่อ แต่กระนั้น พอนึกได้ว่านางเลี้ยงหมาเคยมีปฏิกิริยากับแกเช่นไร แก็หน้าตึง ตะคอกออกไป &ldquo;มีอะไร&rdquo;</p>
<p>นางเลี้ยงหมายื่นถุงพลาสติกลอดเข้ามาทางช่องเหล็กดัดประตู &ldquo;เอามาให้&rdquo;</p>
<p>&ldquo;เอามาให้ทำไม&rdquo; ป้าแจ่มเสียงอ่อนลงเล็กน้อย</p>
<p>นางเลี้ยงหมายิ้ม ใบหน้าแห้งเหี่ยวนั้นดูราวกับกระดาษย่น &ldquo;ได้ข่าวว่าป้าไม่สบาย เจ้านี้อร่อย ฉันซื้อมาฝาก&rdquo;</p>
<p>ป้าแจ่มรับถุงนั้นมา สัมผัสได้กับความสั่นเทาของคนที่หิ้วมันมา นางส่งให้เสร็จก็หันหลังให้และเดินจากไปโดยไม่มองป้าแจ่ม ป้าแจ่มกลับเข้าบ้านอย่างงง ๆ</p>
<p>เมื่อนั่งลงที่โต๊ะกลางบ้านและเริ่มกินก๋วยเตี๋ยวนั้น ป้าแจ่มก็ตระหนักถึงความรู้สึกปีติที่แล่นพล่าน แกวางช้อนและวิ่งออกไปเปิดประตูบ้านออกไปยืนมองคนที่เดินจากไป ไม่มีวี่แววของใครในซอยนั้นแล้ว แต่ป้าแจ่มก็ยังสัมผัสได้ถึงความสั่นระรัวแห่งร่างกายของนางเลี้ยงหมา &ldquo;นางไม่สบาย&rdquo;ป้าแจ่มร้องอึงอลอยู่ในหัวใจ</p>
<p>อีกหนึ่งเดือนต่อมา นางเลี้ยงหมาก็ตายเพราะมะเร็งลำไส้ ในขณะที่ผลการตรวจหมอสรุปว่าป้าแจ่มไม่ได้เป็นมะเร็ง วันเผาศพนางเลี้ยงหมา ชายขายไก่เห็นน้ำตาป้าแจ่มไหลพราก ๆ</p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/กลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง/บล็อก/ป้าแจ่ม/ขอบเขียว.jpg" alt="" width="80%" /><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/feeddd?source=feed_text"><span class="_5afx"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">feedDD</span></span></a>&nbsp;<a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/mass?source=feed_text"><span class="_5afx"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">MASS</span></span></a></span></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><br /><span style="font-size: medium;"><strong>ติดตามเรื่องราวดีๆ อัพเดท สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่แฟนเพจ สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่นี่</strong></span></p>
<div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p>&nbsp;</p>',
			'title_eng' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'full_text_eng' => null,
			'locale' => null,
			'category_id' => '14',
			'categories' => null,
			'frontpage' => null,
			'arrow_comment' => '1',
			'register' => '0',
			'created' => '2018-07-31 15:00:17',
			'created_by' => '1',
			'modified' => '2018-07-31 15:00:17',
			'modified_by' => null,
			'published' => '1',
			'publish_up' => null,
			'publish_down' => null,
			'banner_side' => null,
			'marquee' => null,
			'image' => '/mass/files/กลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง/บล็อก/ป้าแจ่ม/578x300.jpg',
			'imgur_url' => null,
			'album' => null,
			'album_publish' => '',
			'video_url' => '',
			'video_publish' => '',
			'urls' => null,
			'attribs' => '',
			'parentid' => '0',
			'ordering' => '104',
			'metakey' => '',
			'tags' => null,
			'access' => '0',
			'hits' => '5284',
			'art_flag' => null,
			'layout_view' => null,
			'content_view' => 'content',
			'content_type' => 'blog',
			'content_type_id' => null,
			'news_cat_id' => null,
			'project_year' => null,
			'project_cat_id' => null,
			'project_media_id' => null,
			'project_region_id' => null,
			'project_health_issues_id' => null,
			'plearn_cat_id' => null,
			'plearn_media_id' => null,
			'plearn_issue_id' => null
		),
		'Categorie' => array(
			'id' => '14',
			'parentid' => '3',
			'title_tha' => 'กลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง',
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => 'ประเด็นกลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง',
			'control' => 'blogs',
			'intro_text_tha' => '',
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => '',
			'published' => '1',
			'ordering' => '0',
			'nochoice' => '0',
			'hits' => '0',
			'params' => null
		),
		'ProjectCat' => array(
			'id' => null,
			'parentid' => null,
			'title_tha' => null,
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => null,
			'control' => null,
			'intro_text_tha' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => null,
			'published' => null,
			'ordering' => null,
			'nochoice' => null,
			'hits' => null,
			'params' => null
		),
		'ContentType' => array(
			'id' => null,
			'type' => null,
			'title' => null,
			'module' => null,
			'description' => null,
			'help' => null,
			'has_title' => null,
			'title_label' => null,
			'has_body' => null,
			'body_label' => null,
			'min_word_count' => null,
			'custom' => null,
			'modified' => null,
			'locked' => null,
			'orig_type' => null
		),
		'ProjectHealthIssue' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'ProjectRegion' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'Creater' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => '1',
			'username' => 'admin',
			'realname' => 'ผู้ดูแลระบบ',
			'email' => 'admin',
			'address' => '',
			'tel' => '',
			'province' => '0',
			'postcode' => '11140',
			'birthday' => '1983-06-19',
			'gender' => 'M',
			'idcard' => '',
			'avatar' => '/files/b.gif',
			'lastvisit_date' => '2024-11-11 13:43:35',
			'group_id' => '0',
			'something' => '',
			'user_status' => '1',
			'params' => '',
			'created_by' => 'admin',
			'created' => '2012-11-22 23:00:00',
			'modified_by' => '26',
			'modified' => '2025-09-29 21:54:10',
			'role' => 'admin'
		),
		'Modifier' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => null,
			'username' => null,
			'realname' => null,
			'email' => null,
			'address' => null,
			'tel' => null,
			'province' => null,
			'postcode' => null,
			'birthday' => null,
			'gender' => null,
			'idcard' => null,
			'avatar' => null,
			'lastvisit_date' => null,
			'group_id' => null,
			'something' => null,
			'user_status' => null,
			'params' => null,
			'created_by' => null,
			'created' => null,
			'modified_by' => null,
			'modified' => null,
			'role' => null
		),
		'ContentDate' => array()
	),
	(int) 4 => array(
		'Content' => array(
			'id' => '103',
			'aliasname' => null,
			'title_tha' => 'ชายแขนเดียว : โดยธนณัฎฐ์ อารยสมโพธิ์ ผลงานประเด็นกลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง',
			'intro_text_tha' => '<p><em><span style="color: #1d2129; font-family: Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px;">ชายแขนเดียวมองดูแขนของตนเองที่มีเพียงข้างเดียว หน้าตาของเขาเศร้าสร้อย....</span></em></p>',
			'full_text_tha' => '<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">เรื่องราวของ "ชายแขนเดียว" และ "เทอร์โบ"</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">สุนัขสุดที่รัก.....ของเขา</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">จาก ธนณัฎฐ์ อารยสมโพธิ์&nbsp;</span><span style="font-size: medium;">เรื่องชายแขนเดียว</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/กลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง/บล็อก/ชายแขนเดียว/795x567.jpg" alt="" width="80%" /><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p>เทอร์โบกระโดดใช้ขาหน้าทั้งสองเกาะขอบบ่อ แล้วชะโงกหน้าลงไปในบ่อน้ำ เอียงหน้ามองผืนน้ำซึ่งกำลังสะท้อนใบหน้ายาวแหลม หูตั้งสีน้ำตาลเข้มสองของมัน ถัดไปคือใบหน้าซูบผอมของชายคนหนึ่ง เขาขมวดคิ้ว สายตาเลื่อนลอย ก่อนจะหันมามองเทอร์โบ แววตาโศกเศร้าเปลี่ยนเป็นสงสัย เทอร์โบกระดิกหาง เงยหน้าจากบ่อน้ำจ้องมองชายคนนั้น ชายผู้ซึ่งมีแขนขวาเพียงข้างเดียว</p>
<p>ชายแขนข้างเดียวหันมองเทอร์โบก่อนเดินห่างออกไปบ่อน้ำ เทอร์โบมองกลับลงไปในบ่อน้ำนั้นอีกครั้ง อยากรู้เหลือเกินว่าชายแขนเดียวมองหาสิ่งใดในมวลน้ำซึ่งมิอาจประมาณคงามลึก มืดมิด และเวิ้งว้างนั้น</p>
<p>&ldquo;โฮ่ง อ้ง &rdquo; เทอร์โบเห่า มีเพียงเสียงของมันเองที่สะท้อนกลับมาอย่างแผ่วเบา มันรีบวิ่งตามชายแขนเดียวไป</p>
<p>เทอร์โบเคยได้ยินเรื่องของชายแขนเดียวผู้นี้มาตั้งแต่มันจำความได้ แม่ของมันเคยเล่าให้ฟังว่า ในดินแดนอันเร้นลับห่างไกลมีชายแขนเดียวผู้หนึ่งออกเดินทางท่องไปทั่วโลกเพื่อตามหาแขนที่หายไปหนึ่งข้าง ทว่าเขากลับพบว่าเขาไม่อาจหาแขนที่หายไปนั่นได้พบ เขาจึงเสาะหาหนทางเพื่อหลีกหนีความจริงและความเจ็บปวด และเขาเข้าใจว่าความตายจะพาเขาเดินทางออกไกลห่างความจริงและความเจ็บปวดนี้ เขาจึงเสาะหาวิธีฆ่าตัวตายที่ดีที่สุด &ldquo;วิธีฆ่าตัวตายที่ดีที่สุดคืออะไร ?&rdquo; เทอร์โบสงสัย ฆ่าตัวตายคืออะไร ฆ่าตัวเองให้ตาย ฆ่าตัวอะไรในตัวเราให้ตาย หรือฆ่าอะไร เทอร์โบสงสัยหลายสิ่งรวมถึงสงสัยว่าชายคนนี้ใช่ชายแขนเดียวกับที่แม่เล่าหรือเปล่า แต่สุดความสามารถที่เทอร์โบจะถามแม่ได้เพราะแม่ของมันตายจากไปนานแล้ว ก่อนที่มันจะกลายเป็นหมาจรจัดซัดเซพเนจรไปตามเมืองต่าง ๆ อย่างทุกวันนี้</p>
<p>ชายคนนั้นเดินเข้าสู่หมู่บ้าน หายลับไปในประตูของห้องเช่าเก่าแก่ เทอร์โบมองตาม ถอนหายใจก่อนทิ้งตัวลงหน้าประตูบานนั้น เอาหน้าแนบกับพื้นและหลับไป</p>
<p>เทอร์โบลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฟ้ามืดสนิท มีเพียงดวงไฟไม่กี่ดวงที่ส่องสว่างอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ ชายแขนเดียวเดินออกมาจากประตู เทอร์โบวิ่งตามเขา อยากถามเขาว่าเขาค้นพบสิ่งที่ตามหาหรือยัง เขาเดินไปจนสุดทางถนนก่อนเลี้ยวเข้าซอยเล็กข้างทาง เทอร์โบไม่อาจตามเขาไปได้ เพราะมันได้กลิ่นอาหารลอยมาจากถังขยะ เทอร์โบหยุดที่กองถังขยะคุ้ยหาอาหารที่ส่งกลิ่นหอม อาจจะเน่าไปนิดแต่ก็อร่อยดี ต่อชีวิตให้ยืดยาวไปอีกวัน</p>
<p>&ldquo;แฮ่. . .&rdquo; หมาประจำซอยส่งเสียงเล็ดไรฟัน เทอร์โบเงยหน้าจากเศษกระดูกไก่ทอด ไม่มีใครยืนอยู่ มันเอียงคอไปทางขวามือจึงเห็นหมาตัวโตยืนยิงฟันอยู่ เทอร์โบรีบวิ่งเปิดแน็บออกมาจากกองขยะนั้น หิ้วท้องหิวเดินล่องลอยไปตามถนน มันเดินไปตามทางที่เห็นว่าชายแขนเดียวเดินไป แต่คงสายเกินไปเสียแล้วที่จะรู้ว่าเขาไปหยุด ณ ที่แห่งใด มันเดินไปตามทางจมูกเฝ้าดมกลิ่นอาหาร ส่วนสายตาก็คอยสอดส่องหาชายแขนเดียว เริ่มดึกแล้วตอนที่มันเดินมาถึงจัตุรัสกลางหมู่บ้าน ร้านรวงต่าง ๆ เริ่มปิดไฟ มีเพียงก็แต่ร้านขายมีดที่ยังเปิดไฟสว่าง แล้วใครคนนั้นคนที่มันตามหาก็ปรากฏชัดในดวงตาของมัน ชายแขนเดียวยืนคุยกับเจ้าของร้านขายมีดด้วยหน้าตาเคร่งเครียด เทอร์โบดีใจวิ่งไปหยุดที่หน้าร้านนั้น มันจ้องเข้าไปในร้าน มีดหลากหลายชนิดเรียงรายอยู่บนเคาน์เตอร์ ชายแขนเดียวเพ่งมองมีดต่าง ๆ ด้วยท่าทางจริงจัง ส่งเงินให้เจ้าของร้าน เจ้าของร้านมีดจึงมอบกระดาษแผ่นหนึ่งให้เขา ก่อนเขาจะเปิดประตูออกมาจากร้าน เสียงกระดิ่งที่ร้านดัง กรุ๊งกริ๊ง ชายแขนเดียวเก็บกระดาษแผ่นนั้นลงกระเป๋ากางเกง เดินกลับบ้านเช่าเก่าแก่ เทอร์โบวิ่งตามเขาไป เขาเหลือบมามองเทอร์โบ มันกระดิกหาง แววตาร่าเริงอยากรู้จักอยากรู้อยากเห็นจ้องเข้าไปในดวงตาเศร้าคู่นั้น เทอร์โบอยากถามชายคนนี้เหลือเกินว่าเขาค้นพบสิ่งที่ตามหาแล้วหรือยัง</p>
<p>&ldquo;หิวใช่ไหม&rdquo; ชายแขนเดียวหันมาพูดกับเทอร์โบ &ldquo;ไม่มีอาหารเลย&rdquo; เขาส่ายหน้าก่อนเดินจากไป</p>
<p>เทอร์โบวิ่งตามเขาไป นอนอยู่หน้าประตูบ้านเช่าเก่าแก่หลังนั้นเหมือนเมื่อตอนกลางวัน</p>
<p>เทอร์โบตื่นแต่เช้าตรู่ หอบท้องหิวโซเดินโต๋เต๋ไปจนถึงตลาด เช้านี้คงมีเศษอาหารให้มันประทังชีวิต หมาอ่อนแอขี้แพ้อย่างมัน ไม่กล้ากัดกับใคร ไม่มีความสามารถพอจะไปแย่งอาหารมาจากใครได้ มันเดินลึกเข้าไปถึงหลังตลาดที่ที่เด็กขนผักนั่งพักเหนื่อยกัน</p>
<p>&ldquo;ผู้ชายคนนั้นนั่นแหละ&rdquo; เสียงเด็กขนผักคนหนึ่งพูดขึ้น</p>
<p>&ldquo;คนไหน&rdquo;</p>
<p>&ldquo;คนที่แขนขาด&rdquo; เทอร์โบหยุดฟังตอนที่เด็กจนผักพูด</p>
<p>&ldquo;เขาเสียแขนข้างหนึ่งไปเพราะอะไร ไม่มีใครรู้ หลังจากแขนขาดเขาก็เปลี่ยนอาชีพจากนักเขียนเป็นนักตามหา..&rdquo;</p>
<p>&ldquo;ไป ๆ ๆ ไอ้หมา เกะกะทางเดินจริง ๆ&rdquo; เทอร์โบวิ่งหนีตอนที่ใครสักคนใช้เท้าถีบตัวมัน</p>
<p>มันวิ่งหนี และนึกถึงชายแขนเดียว ป่านนี้เขาจะทำอะไรอยู่ เทอร์โบเปลี่ยนใจไปบ้านเช่าเก่าแก่ ลัดเลาะไปตามถนน พยายามหลบเลี่ยงแก๊งหมาประจำซอยต่าง ๆ จนมาถึงหน้าประตูบ้านเช่าเก่าแก่ มันถอนหายใจด้วยความหิวและความเหนื่อยล้า ความหิวทำให้มันเหนื่อยเพิ่มมากขึ้น มันทิ้งตัวลงนอนหน้าประตู คางราบไปกับพื้น เฝ้าเวลาที่จะได้พบกับชายแขนเดียว และมันก็เผลอหลับไป</p>
<p>เนิ่นนาน ราวกับว่าล่วงผ่านมาแล้วหลายรุ่งเช้า เทอร์โบครึ่งหลับครึ่งตื่น ขณะที่พระอาทิตย์ตั้งตรงอยู่บนศีรษะ มันเห็นขายแขนเดียวเดินมาตามถนน ใบหน้าซูบผอมของเขาดูซูบผอมยิ่งกว่าเดิม ริ้วกังวลฉาบทับทุกส่วนของใบหน้า ดวงตาเหม่อลอย คิ้วขมวด ปากเม้มสนิท เทอร์โบไม่อาจรู้ได้ว่าเขาไปที่แห่งใดมา มันมองดูเขา แววตาสดใสแม้ว่าจะรู้สึกอ่อนล้ามากก็ตาม ชายแขนเดียวมองมันด้วยสายตาสงสัย เพียงเสี้ยววินาทีดวงตาของชายแขนเดียวก็เปลี่ยนไป เขาเลิกคิ้ว และด้วยแววตาที่เทอร์โบไม่อาจจะคาดเดาความรู้สึก ชายแขนเดียวนั่งยองลงข้างมัน เขาวางเชือกเส้นใหญ่ลงบนพื้นก่อนจะออกเดินไปตามถนนอีกครั้ง ผ่านไปราวสิบนาทีเขากลับมาพร้อมถุงอาหาร กลิ่นหอมลอยอบอวลอยู่ใกล้จมูกของเทอร์โบ ชายแขนเดียววางไก่ย่างไว้หน้าจมูกเทอร์โบ ก่อนที่เขาจะหายลับไปหลังประตูห้องเช่าเก่าแก่พร้อมกับเชือกของเขา เทอร์โบกินไก่นั้นอย่างรวดเร็ว นึกขอบคุณชายแขนเดียวที่ต่อลมหายใจให้มันอีกหนึ่งวัน</p>
<p>หลังจากวันอันร้อนระอุที่ชายแขนเดียวเอาไก่ย่างให้เทอร์โบ เทอร์โบก็ไม่ได้พบเขาอีกหลายวัน อาจจะเป็นเพราะหลายวันมานี้ฝนตกหนักตลอดทั้งวันทั้งคืน เขาจึงไม่ได้ออกมาจากห้องพัก เทอร์โบเฝ้ารอเขาอยู่ มากกว่าการถามคำถามที่ค้างคา มันอยากขอบคุณเขา สำหรับอาหารมื้อนั้น หากไม่ได้เขามันหิวและตายไปแล้ว ขณะที่เทอร์โบกำลังจะผล็อยหลับไป ประตูบ้านเช่าเก่าแก่ก็เปิดออก ชายแขนเดียวกับสีหน้ากังวลของเขา ออกเดินไปตามทาง เทอร์โบวิ่งตามเขาไป เส้นทางนี้มันคุ้นเคยดี มันคือทางไปบ่อน้ำ</p>
<p>ชายแขนเดียวมองดูแขนของตนเองที่มีเพียงข้างเดียว หน้าตาของเขาเศร้าสร้อย แขนเพียงข้างเดียวที่เหลืออยู่ทำให้เขาดีใจที่อย่างน้อยเขาก็ยังมีแขน มีมือไว้ใช้ทำนู้นนี่ได้ หรือเขาเศร้าที่เหลือแขนเพียงข้างเดียว และต้องเสียแขนอีกข้างหนึ่งไป เทอร์โบก็สุดจะรู้ได้ มันเฝ้ามองเขาอย่างเงียบงัน สีหน้าเศร้าสร้อยของชายแขนเดียวเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นทว่ากลับมีน้ำตาไหลออกมา เขาเดินไปใกล้บ่อน้ำ ท่าทางของเขาเหมือนกับคนที่กำลังจะกระโดดลงไปในนั้น เทอร์โบงวยงง มันเดินไปใกล้ชายแขนเดียวแล้วมองลงไปในน้ำ มันเอียงคอ ตาของมันสบกับตาของชายแขนเดียว ในตอนนั้นเองที่ชายแขนเดียวสังเกตเห็นว่าเทอร์โบสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเพียงข้างเดียว ชายแขนเดียวทรุดนั่งลงที่ข้างบ่อน้ำ เขาร้องไห้ ร้องไห้จนตัวโยน เทอร์โบเดินเข้าไปใกล้เขามากยิ่งขึ้น ความรักฉายชัดบนดวงตาเพียงข้างเดียวที่มันมีอยู่ ชายแขนเดียวใช้มือเพียงข้างเดียวที่เหลืออยู่ของเขาลูบหัวเทอร์โบ มันกระดิกหาง ชายแขนเดียวส่งยิ้มให้เทอร์โบ เป็นครั้งแรกที่มันเห็นรอยยิ้มของชายแขนเดียวแม้จะเป็นรอยยิ้มที่บางเบาและเหนื่อยล้าเต็มทีก็ตาม วินาทีนั้นเองเทอร์โบคิดว่า ชายแขนเดียวคงได้ค้นพบสิ่งที่เขาตามหามาเนิ่นนานแล้ว</p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/กลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง/บล็อก/ชายแขนเดียว/ขอบเขียว.jpg" alt="" width="80%" /><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/feeddd?source=feed_text"><span class="_5afx"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">feedDD</span></span></a>&nbsp;<a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/mass?source=feed_text"><span class="_5afx"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">MASS</span></span></a></span></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><br /><span style="font-size: medium;"><strong>ติดตามเรื่องราวดีๆ อัพเดท สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่แฟนเพจ สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่นี่</strong></span></p>
<div><span><span><strong><br /></strong></span></span></div>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>',
			'title_eng' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'full_text_eng' => null,
			'locale' => null,
			'category_id' => '14',
			'categories' => null,
			'frontpage' => null,
			'arrow_comment' => '1',
			'register' => '0',
			'created' => '2018-07-31 14:54:26',
			'created_by' => '1',
			'modified' => '2018-07-31 14:54:26',
			'modified_by' => null,
			'published' => '1',
			'publish_up' => null,
			'publish_down' => null,
			'banner_side' => null,
			'marquee' => null,
			'image' => '/mass/files/กลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง/บล็อก/ชายแขนเดียว/578x300.jpg',
			'imgur_url' => null,
			'album' => null,
			'album_publish' => '',
			'video_url' => '',
			'video_publish' => '',
			'urls' => null,
			'attribs' => '',
			'parentid' => '0',
			'ordering' => '103',
			'metakey' => '',
			'tags' => null,
			'access' => '0',
			'hits' => '4932',
			'art_flag' => null,
			'layout_view' => null,
			'content_view' => 'content',
			'content_type' => 'blog',
			'content_type_id' => null,
			'news_cat_id' => null,
			'project_year' => null,
			'project_cat_id' => null,
			'project_media_id' => null,
			'project_region_id' => null,
			'project_health_issues_id' => null,
			'plearn_cat_id' => null,
			'plearn_media_id' => null,
			'plearn_issue_id' => null
		),
		'Categorie' => array(
			'id' => '14',
			'parentid' => '3',
			'title_tha' => 'กลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง',
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => 'ประเด็นกลุ่มอ่อนไหวและเปราะบาง',
			'control' => 'blogs',
			'intro_text_tha' => '',
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => '',
			'published' => '1',
			'ordering' => '0',
			'nochoice' => '0',
			'hits' => '0',
			'params' => null
		),
		'ProjectCat' => array(
			'id' => null,
			'parentid' => null,
			'title_tha' => null,
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => null,
			'control' => null,
			'intro_text_tha' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => null,
			'published' => null,
			'ordering' => null,
			'nochoice' => null,
			'hits' => null,
			'params' => null
		),
		'ContentType' => array(
			'id' => null,
			'type' => null,
			'title' => null,
			'module' => null,
			'description' => null,
			'help' => null,
			'has_title' => null,
			'title_label' => null,
			'has_body' => null,
			'body_label' => null,
			'min_word_count' => null,
			'custom' => null,
			'modified' => null,
			'locked' => null,
			'orig_type' => null
		),
		'ProjectHealthIssue' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'ProjectRegion' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'Creater' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => '1',
			'username' => 'admin',
			'realname' => 'ผู้ดูแลระบบ',
			'email' => 'admin',
			'address' => '',
			'tel' => '',
			'province' => '0',
			'postcode' => '11140',
			'birthday' => '1983-06-19',
			'gender' => 'M',
			'idcard' => '',
			'avatar' => '/files/b.gif',
			'lastvisit_date' => '2024-11-11 13:43:35',
			'group_id' => '0',
			'something' => '',
			'user_status' => '1',
			'params' => '',
			'created_by' => 'admin',
			'created' => '2012-11-22 23:00:00',
			'modified_by' => '26',
			'modified' => '2025-09-29 21:54:10',
			'role' => 'admin'
		),
		'Modifier' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => null,
			'username' => null,
			'realname' => null,
			'email' => null,
			'address' => null,
			'tel' => null,
			'province' => null,
			'postcode' => null,
			'birthday' => null,
			'gender' => null,
			'idcard' => null,
			'avatar' => null,
			'lastvisit_date' => null,
			'group_id' => null,
			'something' => null,
			'user_status' => null,
			'params' => null,
			'created_by' => null,
			'created' => null,
			'modified_by' => null,
			'modified' => null,
			'role' => null
		),
		'ContentDate' => array()
	),
	(int) 5 => array(
		'Content' => array(
			'id' => '102',
			'aliasname' => null,
			'title_tha' => 'จุดนัดพบ : โดย พัชรพร ศุภผล ผลงานประเด็นสิ่งแวดล้อมในชุมชน',
			'intro_text_tha' => '<p><em><span style="color: #1d2129; font-family: Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px;">คลื่นกระแสน้ำสั่นกระเพื่อมจนตัวฉันรู้สึกได้ อาจเป็นเพราะการเดินทางเข้าใกล้จุดหมายแล้วอีกหนึ่งขั้น....</span></em></p>',
			'full_text_tha' => '<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><em>เมื่อพื้นที่ที่แสนจะงดงามไปด้วยธรรมชาติ&nbsp;</em></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><em>กลับถูกแปรเปลี่ยนเป็นพื้นที่ธุรกิจ</em></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><em><span>จากพัชรพร ศุภผล เรื่อง "จุดนัดพบ"</span><br /></em></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><em><span><br /></span></em></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><em><span><br /></span></em></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><em><span><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/บล็อก/จุดนัดพบ/795x567.jpg" alt="" width="80%" /><br /></span></em></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><em><span><br /></span></em></span></p>
<p>&ldquo;โลกมนุษย์ถูกแบกไว้บนหลังเต่าขนาดมหึมา&rdquo;</p>
<p>(คัดลอกจากบันทึกของพ่อ)</p>
<p>ต้นทาง</p>
<p>ฉันกำลังจะกลับไปที่นี่อีกครั้งหลังจากไม่ได้มาเป็นเวลาสี่ปี แม้เสียงจากครอบครัวจะทัดทานให้รอก่อน แต่ห้วงลึกในจิตสำนึกมันกระตุ้นเตือนบอกกับฉันเสมอว่า มันถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องกลับมาสักที คลื่นกระแสน้ำที่ปะทะใบหน้ารอบแล้วรอบเล่าไม่ได้ทำให้ฉันท้อถอยที่จะกลับมาทำหน้าที่ กาลเวลาอาจพัดพาสรรพสิ่งรอบข้างให้เปลี่ยนไป แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงเหมือนเดิม คือ คลื่นแม่เหล็กแห่งมหาสมุทร ที่จะนำทางฉันไป ยังจุดหมายที่รอคอย</p>
<p>&ldquo;ถ้าเจ้าขึ้นไป เจ้าอาจไม่ได้กลับมา&rdquo; ผู้อาวุโสสูงสุดในหมู่เรากล่าวกับฉันก่อนวันออกเดินทาง ในวันนั้นอายุของเขาจะย่างเข้าปีที่หกสิบห้า นับว่าเป็นอายุที่มากสำหรับสิ่งมีชีวิตอย่างพวกเราที่มักจะอยู่ได้ไม่เกินสี่สิบปี ฉันเห็นแววตากังวลในนัยน์ตาที่ผ่านโลกมาหลายต่อหลายครั้ง ไม่มีพื้นที่ใดใต้กระแสน้ำสีฟ้าครามนี้ที่เขาไม่เคยผ่านไป</p>
<p>&ldquo;วัฏจักรของชีวิตมันควรจะดำเนินต่อไป จะมีประโยชน์อะไรหากมีชีวิตอยู่ภายใต้การตายที่ไม่มีโอกาสให้กำเนิด&rdquo; ฉันตอบสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกไป ความมืดคืบคลานมาอีกครั้งเป็นสัญญาณว่าวันเวลากำลังจะสูญสิ้นอีกหนึ่งวัน สิ่งนี้เร่งเร้าให้ฉันไม่ต้องการคำตอบจากใคร</p>
<p>&ldquo;พรุ่งนี้ฉันจะออกเดินทาง และหากมันสำเร็จก็ให้ถือเอาความสำเร็จนั้นเป็นของเผ่าพันธุ์เราด้วย&rdquo; ฉันทิ้งท้ายความแน่วแน่นี้ไว้ให้ทุกคนก่อนจะปลีกตัวออกมาตามลำพัง การเดินทางครั้งสำคัญเริ่มต้นในเช้าของวันนั้นเอง</p>
<p>ปลายทาง</p>
<p>...เงินทองเทมา ราวห่าฝน คนภูเก็ต โรงแรม คอนโด ตึกอาคาร บ้านรีสอร์ท คนมาลงทุน เงินก็หมุนธุรกิจ เพลงบรรเลงแรง ไฟสาดแสง เซ็นเซอราวด์&hellip;&hellip;.</p>
<p>เสียงปรบมือดังขึ้นเกรียวกราว เมื่อผมร้องถึงท่อนสำคัญของเพลง ผู้ยืนอยู่เบื้องล่างส่งเสียงตะโกนโห่ร้องด้วยความสะใจ หาดไม้ขาวเป็นอย่างนี้ทุกค่ำ นับตั้งแต่วันแรกที่เสาเข็มของเหล่านายทุนเจาะทะลุใจกลางแนวปะการังลงไป เพื่อสร้างรันเวย์สนามบินตามนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวของประเทศ</p>
<p>หางตาผมเหลือบเห็นบุคคลบางกลุ่ม ที่ยืนสังเกตการณ์ห่างออกไปจากเวทีมาตั้งแต่ช่วงแรกของการแสดงใบหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจนต่อบทเพลงที่ผมขับร้องไปเมื่อครู่ พวกเขาคงไม่ชอบใจความของมันพอๆกับเสียงของผมที่ไม่มีทีท่าจะหยุดลงโดยง่าย เพลงเดิมๆ ถูกขับขานครั้งแล้วครั้งเล่า ผมส่งผ่านเสียงเพลงให้ดังออกไปเรื่อย ๆ หวังให้คลื่นทะเลนำพาคลื่นเสียงไปส่งให้ถึงใจกลางสมุทร ที่ที่เธอจะอยู่เพื่อรอฟังมันทุกค่ำคืน</p>
<p>ต้นทาง</p>
<p>คลื่นกระแสน้ำสั่นกระเพื่อมจนตัวฉันรู้สึกได้ อาจเป็นเพราะการเดินทางเข้าใกล้จุดหมายแล้วอีกหนึ่งขั้น การเดินทางออกจากแหล่งอาหารเป็นเวลาหนึ่งร้อยห้าสิบวัน สะสมความเหนื่อยล้าและหิวโหยจนเกินพิกัดฉันเริ่มมองหาสิ่งที่จะนำมาประทังชีวิตให้อยู่รอด นึกถึงคำพูดของพ่อแม่ที่เคยเล่าช่วงชีวิตที่เกิดในยุคอาหารอุดมสมบูรณ์ทั่วทุกแห่ง ในขณะที่พวกรุ่นหลังอย่างฉันและคนอื่นๆ แทบจะไม่สามารถดำรงชีวิตออกจากแหล่งอาหารได้อีกเลย สิ่งเลวร้ายคืบคลานมาใกล้เผ่าพันธุ์ของเรามาทุกที ๆ แต่ไม่มีผู้ใดบอกได้เลยว่าใครในหมู่พวกเราที่จะถูกเรียกให้เป็น &ldquo;ตัวสุดท้าย&rdquo; และฉันจะไม่รอให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น</p>
<p>ปลายทาง</p>
<p>ผมไม่เห็นเธออีกเลยนับตั้งแต่คืนนั้นในเดือนพฤศจิกายนในตอนนั้นผมยังคงเป็นเพียงเด็กชายวัยสิบหกที่วิ่งเล่นบนหาดทรายด้วยความสนุก ไม่ใช่คนหนุ่มวัยยี่สิบที่มีสถานะเป็นแกนนำชุมชนต่อต้านโครงการขยายรันเวย์สนามบินลงไปในทะเลที่หาดไม้ขาวแห่งนี้ความรู้สึกคิดถึงเธอจบลงไปพร้อมกับเสียงเพลง ฝูงชนที่ให้ความสนใจทยอยแยกย้ายกันกลับบ้าน นักท่องเที่ยวบางส่วนที่พลัดหลงเข้ามาถูกพนักงานตามกลับไปยังโรงแรม เหลือไว้แต่ผู้ชุมนุมบางส่วนที่จับกลุ่มคุยกันถึงเป้าหมายในวันรุ่งขึ้น ทันทีที่ชายหาดไร้ความสนใจ ความเคลื่อนไหวบางอย่างก่อตัวขึ้นในหมู่ผู้สังเกตการณ์ที่ห่างออกไปไม่กี่เมตรพวกเขาขยับเข้ามาใกล้เวทีขึ้น เรื่อยๆ เรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีระยะห่างจากพวกผมและคนเรานั้นก็แคบลงเกินกว่าคนจะลอดผ่านไปได้</p>
<p>ต้นทาง</p>
<p>วัตถุสีขาวลอยมาตามกระแสน้ำ ผ่านหน้าฉันไปอย่างรวดเร็วใช่แล้ว! สัญชาติญาณบอกกับฉันทันทีว่ามันคือ อาหาร ฉันหันหลังกลับทิ้งเส้นทางสู่จุดหมายชั่วคราว เพื่อหันมาจัดการกับเจ้าสิ่งนั้น ติดแต่มันว่องไวกว่ามาก มันลอยไปตามกระแสน้ำและทิศทางคลื่นราวกับว่ามันไม่ต้องออกแรงใดใดในการเคลื่อนตัว ยิ่งคลื่นแรงเท่าไหร่ การจะเข้าใกล้ถึงตัวมันยิ่งยากขึ้นเท่านั้น เรี่ยวแรงที่อ่อนล้าจากการเดินทางมาทั้งหมดทำให้ฉันตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในการเป็นผู้ล่าในครั้งนี้ หากแต่โชคยังคงเข้าข้างอยู่บ้างเมื่อกระแสน้ำข้างหน้านำมันกลับมาสู่ฉันอีกครั้งฉันงับมันเอาไว้ได้อย่างพอดิบพอดี ไม่รอให้กระแสน้ำมาพรากไปอีก และกัดกินกลืนมันสู่ท้องอย่างรวดเร็ว</p>
<p>ระหว่างทาง ๑</p>
<p>&ldquo;การก่อสร้างจำเป็นต้องเกิดขึ้น พวกคุณขัดขวางการเจริญเติบโตของเศรษฐกิจไม่ได้หรอก&rdquo;หนึ่งในคนเหล่านั้นกล่าวกับผม ด้วยเสียงแข็งกร้าว</p>
<p>&ldquo;แต่เศรษฐกิจของพวกคุณ ขัดขวางการเจริญเติบโตของธรรมชาติ&rdquo; ผมสวนไปทันควัน ไม่ใส่ใจที่จะนำข้อมูลทางวิชาการที่ผมเพียรพร่ำบอกกับหน่วยงานต่างๆ มาเป็นระยะเวลากว่าสามเดือนมาใช้โต้เถียงกับคนเหล่านี้ ไม่มีทางที่พวกเขาจะเข้าใจการกัดเซาะชายฝั่งที่เกิดจากการถมทะเลหรือการเปลี่ยนแนวของกระแสคลื่นที่จะสร้างผลกระทบให้กับสัตว์ทะเลหรอก</p>
<p>&ldquo;หาดสนามบินจะเป็นจุดขายให้กับนักท่องเที่ยว คนมา งานก็จะมา ครอบครัวของคุณทุกคนก็จะมีงาน ไม่ต้องออกหาปลาไปจนตาย&rdquo;<br />&ldquo;หาดสนามบิน&rdquo; ผมทวนคำพูดของพวกเขาอีกครั้ง หัวใจกระตุกวูบไหวด้วยความเกลียดชัง หาดสนามบินนั้นหรือ พวกเขาเปลี่ยนชื่อหาดตั้งแต่โครงการยังไม่เสร็จด้วยซ้ำ</p>
<p>&ldquo;ที่นี่จะเป็นหาดไม้ขาว ไม่ใช่เพื่อคนไม้ขาว แต่เพื่อคนทั้งโลก ต่อให้พวกคุณขยายรันเวย์ขึ้นไปบนอากาศ ถ้ามันทำลายเส้นทางของนกกระจอกที่บินผ่านมา ผมก็จะบินขึ้นไปให้สูงกว่าเพื่อทำลายมัน&rdquo; สุดเสียงตะโกนชาวบ้านโห่ร้องด้วยความชอบใจ ทุกคนที่นี่รู้ว่าการต่อต้านไม่ได้เป็นไปเพื่อเรียกร้องความถูกต้องให้ตนเอง ธรรมชาติผู้บริสุทธิ์ต้องการใครสักคน เพื่อเป็นกระบอกเสียงในการปกป้องเขา</p>
<p>&ldquo;หาดไม้ขาว หาดไม้ขาว หาดไม้ขาว!!&rdquo; เหล่าผู้ชุมนุมลุกฮือขึ้นมาอีกครั้ง กลุ่มคนนอกผงะถอยด้วยความตกใจ พยายามเข้าควบคุมสถานการณ์ความวุ่นวาย แต่สายไปเสียแล้ว ท่าทางของพวกเขาเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ความอดทนที่สะสมมาตลอดการต่อต้านสิ้นสุดลง การปะทะของคนสองกลุ่มเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จากหมัดต่อศอก จากศอกต่อเข่า จากเข่าต่อเท้า แล้วความวุ่นวายก็สลายไปหลังปืนของใครบางคนส่งเสียงร้องคำราม ปล่อยกระสุนฝังร่างผู้เคราะห์ร้ายที่อยู่ในในวงจลาจล</p>
<p>ระหว่างทาง ๒</p>
<p>เศษสิ่งของจากมนุษย์เริ่มลอยมาปะทะร่างแทนกระแสน้ำ เชือกเส้นใหญ่ลอยผ่านใบหน้า ฉันรู้สึกเสียวแปลบที่ขาขวา ประสบการณ์เมื่อสี่ปีก่อนสอนให้ฉันรู้ว่า วัตถุที่เป็นเส้นยาวเหล่านี้สามารถรัดขาของพวกเราจนพิการได้ น่าเศร้าที่การกลับมาในปีนี้สิ่งเหล่านั้นกลับไม่ได้ลดน้อยลงไปเลย หากแต่จะเพิ่มปริมาณและสรรพสิ่งที่พวกเขาตั้งใจโยนให้บ้านของพวกเราก็มีหลากหลายขึ้นไปทุกที ความเจ็บปวดจากการปะทะกับสิ่งเหล่านั้นมาพร้อมกับความรู้สึกจากช่องท้องที่เริ่มบิดเกลียว เป็นสัญญาณว่าผู้โดยสารของฉันก็พร้อมจะออกมาเดินทางเหมือนกัน&nbsp;<br />&ldquo;เย็นไว้เด็ก ๆ&rdquo; ฉันพูดกับตัวเอง แม้จะไม่ใช่ครั้งแรก แต่ความรู้สึกเจ็บปวดนี้ก็สร้างความกังวลขึ้นมาไม่น้อย มันเจ็บปวดเกินกว่าครั้งที่ผ่านมา และจุดที่สร้างความเจ็บปวดนั้นก็ดูจะไม่มีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับอวัยวะที่ทำหน้าที่ให้กำเนิดเท่าไหร่นัก แต่อย่างไรก็ตาม การเดินทางจำเป็นต้องไปต่อ เสียงคลื่นของหัวใจยังคงเรียกร้องบอกกับฉันว่าจงไปให้ถึง</p>
<p>กระแสน้ำพาฉันมาใกล้บ้านเกิดขึ้นทุกที ๆ ฉันถือกำเนิดที่นี่ บนชายหาดของเกาะหนึ่งทางภาคใต้ของประเทศไทย ในบรรดาไข่ทั้งร้อยยี่สิบฟอง มีเพียงสามฟองเท่านั้นที่ได้อยู่รอดกลับไปและฉันเป็นหนึ่งในนั้น ธรรมชาติกำหนดให้เราต้องกลับมาวางไข่ในที่เดิมทุกปีๆ แต่นับจากปีที่จำนวนของพวกเราลดลงไปอย่างน่าใจหาย แหล่งอาหารก็หายากเกินไป และต้องเผชิญอันตรายจากสิ่งประดิษฐ์คิดสร้างของมนุษย์ ทำให้พวกเราเริ่มฝืนกฎของธรรมชาติ นั่นอาจนำมาสู่คำที่พวกเราไม่อยากได้ยิน &ldquo;การสูญพันธุ์&rdquo;</p>
<p>จุดแวะพัก ๑</p>
<p>เสียงปืนสร้างความตื่นตกใจให้กับแขกผู้มาเยือน กลุ่มคนเหล่านั้นหายไป ทิ้งไว้แต่ร่างของพ่อที่มีร่องรอยกระสุนอยู่บนหน้าอก หลายต่อหลายปีที่หัวใจของชายคนนี้ถูกย่ำยีจากเพื่อนมนุษย์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหตุเพียงเพราะเขายืนอยู่ข้างเดียวกับท้องทะเล พ่อเจ็บปวดทุกครั้งยามบ้านในชุมชนหายไปทีละหลังสองหลังแล้วถูกแทนที่ด้วยสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ สิ่งนั้นพาผู้คนเข้ามา แล้วก็จากไป แต่ที่คงเหลือเอาไว้ คือขยะมหาศาลและร่องรอยการทำลายทรัพยากรใต้ท้องทะเล วันแรกที่เสาเข็มของโครงการขยายรันเวย์ถูกปักลงใจกลางมหาสมุทร สร้างความเจ็บปวดราวกับปักลงใจกลางหัวใจพ่อ และในครั้งนี้ผมก็ภาวนาให้หัวใจพ่อด้านชาขึ้นอีกสักครั้ง เพื่อต่อสู่กับฤทธิ์ของลูกตะกั่วเหล็กที่เข้ามาอาศัยในร่างใต้เสื้อลายทางตัวโปรดของพ่อ</p>
<p>&ldquo;ปลอดภัย&rdquo; เสียงประกาศสั้นๆ ออกจากปากแพทย์ที่ทำการผ่าตัดพ่อ เขาบอกเหตุผลในภายหลังว่ากระสุนไม่ได้ตัดผ่านจุดอันตรายเข้าไป แม่และพี่น้องคนอื่นๆ มานอนเฝ้าพ่อที่โรงพยาบาลในคืนนั้นทันทีในขณะที่ผมเลือกที่จะกลับบ้านความรู้สึกผิดและสับสนเกิดขึ้นกับผมตลอดทาง หรือจะจริงอย่างที่โบราณว่า อย่าเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง&nbsp;<br />&ldquo;ถ้าลูกเดินหน้าต่อไป ลูกอาจไม่ปลอดภัยกลับมา&rdquo; พ่อย้ำผมในวันที่ผมตัดสินใจจะออกไปเป็นแกนนำ ในวันนั้นอายุของพ่อจะย่างเข้าปีที่หกสิบห้า ผมเห็นสายตากังวลที่ฉายชัดในรอยเหี่ยวย่น แม้พ่อจะคัดค้านแต่ใจพ่อก็รักทะเลยิ่งกว่าใคร</p>
<p>&ldquo;วัฏจักรชีวิตจะต้องดำเนินต่อไป จะมีประโยชน์อะไรหากต้องใช้ชีวิตภายใต้การทำลายธรรมชาติ&rdquo; ผมพูดเสียงเรียบเพื่อย้ำให้พ่อเห็นถึงความตั้งใจ หลังจากวันนั้นก็ไม่มีเสียงคัดค้านใดใดจากปากพ่ออีกเลย</p>
<p>หาดทรายเป็นสิ่งเดียวที่โอบรับทุกความเจ็บปวดของผม ผมปล่อยเท้าเปลือยเปล่าได้สัมผัสกับทรายเนื้อละเอียด หากวันนี้ยังคงเหมือนวันนั้น ธรรมชาติคงบำบัดทุกความเจ็บปวดของผมให้หมดไปโดยไม่ต้องคอยระแวดระวังว่าใครจะมาลอบทำร้ายอีก ผมกวาดสายตาไปทั่วหาดทรายสลับกับหมู่ดาวบนท้องฟ้า ดวงดาวออกมาแข่งแสงกันระยิบระยับ แต่กลับต้องพ่ายให้กับแสงไฟจากโรงแรมและรีสอร์ทหรูนับร้อยหลังที่อยู่บนที่ดินแห่งนี้ ชายหาดที่เคยผมรู้จัก ถูกถมทับด้วยกองดินกองแล้วกองเล่า หากผมคำนวณรายได้จากการที่คนเหล่านี้หยิบยื่นก้อนเงินเพื่อให้ผมล้มเลิกการต่อต้านกิจการต่างๆที่รุกรานท้องทะเล ผมคงสามารถเปิดกิจการเล็ก ๆ สักกิจการบนหาดแห่งนี้เคียงคู่กับพวกเขาได้เลย&nbsp;<br />ถุงพลาสติกสีขาวขนาดใหญ่ปลิวมาสงบนิ่งแทบเท้าผม สัมผัสที่เปลี่ยนไปปลุกให้ผมกลับมาสู่ห้วงขณะปัจจุบัน ผมทิ้งคำพูดของพ่อไว้ในความทรงจำอีกครั้งก่อนจะเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมา &ldquo;เก็บเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมด&rdquo; ผมรำพึงกับตัวเองเบาๆ นึกเล่นๆ ว่าหากขัดขวางโครงการนี้ไม่สำเร็จก็จะย้ายหนีจากที่แห่งนี้ ผมคงทำใจไม่ได้ที่จะเห็นชายหาดที่ผมรักเปลี่ยนไป แล้วภาพเธอก็ผุดมาอีกครั้งในความคิดผม เธอจะกลับมาไหม หากที่นี่ไม่เหมือนเดิม</p>
<p>จุดแวะพัก ๒</p>
<p>อาการเจ็บปวดในช่องท้องทวีความรุนแรงมากขึ้นๆจนลามมาถึงช่วงลำคอ ฉันรู้สึกถึงความบีบรัดที่มันเริ่มรีดเอาลมหายใจให้ขาดห้วงไปเป็นระยะ ๆ ก่อนที่ปลายครีบหนึ่งข้างจะสัมผัสกับผืนทราย ทำให้ฉันรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้ถึงจุดหมายแล้ว ฉันสูดเอาสัมผัสสากหยาบนี้ไว้เต็มกาย ก่อนจะกระเสือกกระสนขึ้นไปบนฝั่ง สองครีบตะเกียกตะกายขึ้นไปบนทรายเพื่อหาจุดที่เหมาะสม ทันทีที่ได้ขึ้นมาจากน้ำ ได้มองภาพทุกอย่างเต็มตา ก็พบว่าที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่เดิมเมื่อสี่ปีก่อนอีกต่อไป ฉันไม่เคยหลงทาง แต่บ้านกลับไม่หลงเหลือเค้าเดิม</p>
<p>ความรู้สึกผิดหวังและเจ็บปวดประเดประดังเข้ามากระทบใจฉันไม่ต่างจากคลื่นที่สาดกระทบโขดหิน เพียงแต่ฉันไม่มั่นใจเสียแล้วว่า จิตใจของฉันจะแข็งแกร่งเช่นหินนั่นไหม น้ำตาอุ่น ๆ ไหลอาบลงสองข้างแก้ม ความพยายามทั้งหมดแทบจะสูญสลาย โอ้หาดทรายขาวที่เคยกะเทาะเปลือกคลานออกมาดูโลก ถูกแทนที่ด้วยปูนหนาเป็นแผ่นกว้าง ร่องรอยของเหล่าพี่น้องที่เคยร่วมกันขึ้นมาวางไข่พร้อมกัน ก็ถูกทับถมด้วยสิ่งปลูกสร้างของมนุษย์</p>
<p>ไม่มีเวลาอีกแล้ว ลมหายใจของฉันเริ่มติดขัดแม้จะไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด แต่ก็รับรู้ได้ว่ามันเป็นลางบอกเหตุร้ายที่กำลังจะตามมา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันยังคงต้องทำหน้าที่ต่อ ลูกๆ กำลังรอที่จะออกมาดูโลก โลกใบใหม่ที่ไม่ใช่ใบเดิมที่ฉันเกิดฉันใช้แรงเฮือกสุดท้ายตะกุยทรายจนเป็นหลุมขนาดใหญ่พอที่ฉันจะลงไปได้ความเจ็บปวดกำลังคืบคลานไปทั่วทั้งร่าง สองครีบที่อ่อนล้าเต็มทีทำหน้าที่พาฉันไปในหลุม สิ่งที่บ่งบอกถึงการมีชีวิตอยู่ค่อย ๆ กลืนหายไปในอากาศทีละนิด ๆ ร่างกายฉันหนักอึ้งจนไม่สามารถขยับได้ ลมหายใจแผ่วเบาจวนจะหยุดลง จนในที่สุดบันทึกการเดินทางของฉันก็มีอันต้องจบก่อนเวลาอันควร ลมหายใจสุดท้ายได้บอกลาฉันไปทันทีโดยที่ไม่มีโอกาสได้ทำหน้าที่ผู้ให้กำเนิดเลย หลุมที่ฉันขุดให้เป็นเสมือนเบาะรองเพื่อรับชีวิตใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้น คงไม่สามารถทำหน้าที่ของมันได้อีก หลุมนี้คงทำหน้าที่ได้เพียงรองรับชีวิตฉันที่กำลังจะจมหายไปในพื้นทรายแห่งนี้ บ้านที่ฉันเกิด คงต้องเป็นที่สุดท้ายให้พื้นทรายฝังร่างฉันไว้ตลอดกาล</p>
<p>จุดนัดพบ</p>
<p>มือใหญ่ที่ถูกสวมทับไว้ด้วยถุงมือยาง ค่อยๆ ใช้คีมคีบถุงพลาสติกสีขาวขุ่นออกมาจากช่องท้อง ความใหญ่ของมันห่อหุ้มกระเพาะอาหารของเจ้าของร่างไว้ทั้งหมด ส่วนปลายซึ่งน่าจะเป็นหูหิ้วเกาะเกี่ยวพันลำไส้เล็กเอาไว้ เขาเกือบอนุมานเอาแล้วว่าเธอขาดอาหาร หากไม่พบเจอเข้ากับเศษพลาสติกชิ้นเล็กมากมายที่อุดตันอยู่ในหลอดลมเสียก่อน</p>
<p>&ldquo;ไม่รอด&rdquo; เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่ชัดเจนจนเกาะกุมเข้าไปในความรู้สึกคนฟัง</p>
<p>&ldquo;หมดทั้งร้อยกว่าฟองเลยหรือ&rdquo; ผมถามเขาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ แต่ไม่ได้รับคำตอบใดกลับมาเขายืนนิ่ง หลุบตาลงต่ำ ถอนหายใจเฮือกใหญ่จนคาดเดาไม่ได้ว่าเขารู้สึกอย่างไรกับชะตากรรมของเธอ</p>
<p>&ldquo;แม่ตาย ยังไงลูกก็ต้องตาย&rdquo; เขาตอบเสียงเรียบ เสมือนหัวใจชาชินกับเรื่องเหล่านี้เสียแล้ว ก่อนจะสั่งให้ชาวบ้านช่วยกันยกร่างของเธอไปฝัง</p>
<p>&ldquo;เธออาจเป็นตัวสุดท้าย&rdquo; ประโยคสั้นๆ หลุดจากกปากผมด้วยความเสียใจ ข่าวการหายไปของเธอสร้างความสิ้นหวังให้ผมมาตลอดเวลาสี่ปี ทว่าการกลับมาครั้งนี้ ไม่ต่างจากการฉายหนังเรื่องเดิมซ้ำ ๆ ที่ไม่มีคนดูจะให้กล่าวโทษความเขลาของเต่าตัวนี้หรือที่ไม่สามารถแยกแยะแมงกะพรุนกับถุงพลาสติกได้หรือจะให้กล่าวโทษความดื้อด้านของเต่าตัวนี้ที่หวนคืนกลับถิ่นฐานบ้านเกิดที่ไม่มีวันหยุดนิ่งรอพวกมัน</p>
<p>เหล่าชาวบ้านช่วยกันฝังร่างของเธอไว้ที่หลุมทรายที่เธอขุดไว้ ชาวบ้านบางส่วนเริ่มสวดมนต์แผ่เมตตาเสียงนั้นดังระงมเคล้าเสียงเครื่องจักรจากโครงการที่ยังคงดังแว่วมาเป็นระยะๆ ดอกไม้ถูกปักลงไปบนเนินทรายที่ฝังเธอโดยฝีมือพวกเด็กๆ มันถูกปักลงไป พร้อมๆกับเสาเข็มต้นใหม่ที่เจาะลงไปในทะเลอีกครั้ง</p>
<p>น้ำทะเลลดลงถอยห่างออกจากฝั่งไปทีละน้อยมันเกิดขึ้นพร้อมกับความสั่นสะเทือนบางอย่างที่ก่อตัวใต้ผืนทรายใต้ร่างที่เธอนอนหลับใหลลึกลงไปยังใจกลางโลก ลูกทะเลทุกคนรับรู้อาการความผิดปกตินี้ หากแต่พวกเขารู้ว่ามารดาไม่เคยทำร้ายลูกผมยิ้มให้กับผู้ร่วมชะตากรรม สายตาทุกคนจับจ้องออกไปไกลยังจุดก่อสร้างรันเวย์กลางทะเล&nbsp;<br />เสียงหวอดังขึ้นกึกก้องไปทั่วบริเวณ</p>
<p>...เงินทองเทมา ราวห่าฝน คนภูเก็ต โรงแรม คอนโด ตึกอาคาร บ้านรีสอร์ท คนมาลงทุน เงินก็หมุนธุรกิจ เพลงบรรเลงแรง ไฟสาดแสง เซ็นเซอราวด์</p>
<p>เกาะสะท้าน หาดสะเทือน เกาะสะท้าน หาดสะเทือน เต่ามะเฟือง ไม่กลับมา ไต่ลงไป ไต่ลงไป เต่ามะเฟืองไม่กลับมา เต่ามะเฟืองไม่กลับมา</p>
<p>ขอหาดไม้ขาว ให้เต่ามะเฟือง ขอหาดไม้ขาว ให้เต่ามะเฟือง ขอหาดไม้ขาว ให้เต่ามะเฟือง ขอหาดไม้ขาว ให้เต่ามะเฟือง</p>
<p>...</p>
<p>เสียงเพลงดังก้องในโสตประสาทของผมตอนที่คลื่นลูกใหญ่ใกล้เข้ามา</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/บล็อก/จุดนัดพบ/ขอบเขียว.jpg" alt="" width="80%" /></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><strong><span class="_5afx"><a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/feeddd?source=feed_text"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">feedDD</span></a></span>&nbsp;<a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/mass?source=feed_text"><span class="_5afx"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">MASS</span></span></a></strong></span></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><strong>ติดตามเรื่องราวดีๆ อัพเดท สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่แฟนเพจ สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่นี่</strong></span></p>
<div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><em><span><br /></span></em></span></p>',
			'title_eng' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'full_text_eng' => null,
			'locale' => null,
			'category_id' => '11',
			'categories' => null,
			'frontpage' => null,
			'arrow_comment' => '1',
			'register' => '0',
			'created' => '2018-07-23 14:48:46',
			'created_by' => '1',
			'modified' => '2018-07-23 14:48:46',
			'modified_by' => null,
			'published' => '1',
			'publish_up' => null,
			'publish_down' => null,
			'banner_side' => null,
			'marquee' => null,
			'image' => '/mass/files/บล็อก/จุดนัดพบ/578x300.jpg',
			'imgur_url' => null,
			'album' => null,
			'album_publish' => '',
			'video_url' => '',
			'video_publish' => '',
			'urls' => null,
			'attribs' => '',
			'parentid' => '0',
			'ordering' => '102',
			'metakey' => '',
			'tags' => null,
			'access' => '0',
			'hits' => '3883',
			'art_flag' => null,
			'layout_view' => null,
			'content_view' => 'content',
			'content_type' => 'blog',
			'content_type_id' => null,
			'news_cat_id' => null,
			'project_year' => null,
			'project_cat_id' => null,
			'project_media_id' => null,
			'project_region_id' => null,
			'project_health_issues_id' => null,
			'plearn_cat_id' => null,
			'plearn_media_id' => null,
			'plearn_issue_id' => null
		),
		'Categorie' => array(
			'id' => '11',
			'parentid' => '3',
			'title_tha' => 'สิ่งแวดล้อม',
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => 'ประเด็นสิ่งแวดล้อม',
			'control' => 'blogs',
			'intro_text_tha' => '',
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => '',
			'published' => '1',
			'ordering' => '0',
			'nochoice' => '0',
			'hits' => '0',
			'params' => null
		),
		'ProjectCat' => array(
			'id' => null,
			'parentid' => null,
			'title_tha' => null,
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => null,
			'control' => null,
			'intro_text_tha' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => null,
			'published' => null,
			'ordering' => null,
			'nochoice' => null,
			'hits' => null,
			'params' => null
		),
		'ContentType' => array(
			'id' => null,
			'type' => null,
			'title' => null,
			'module' => null,
			'description' => null,
			'help' => null,
			'has_title' => null,
			'title_label' => null,
			'has_body' => null,
			'body_label' => null,
			'min_word_count' => null,
			'custom' => null,
			'modified' => null,
			'locked' => null,
			'orig_type' => null
		),
		'ProjectHealthIssue' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'ProjectRegion' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'Creater' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => '1',
			'username' => 'admin',
			'realname' => 'ผู้ดูแลระบบ',
			'email' => 'admin',
			'address' => '',
			'tel' => '',
			'province' => '0',
			'postcode' => '11140',
			'birthday' => '1983-06-19',
			'gender' => 'M',
			'idcard' => '',
			'avatar' => '/files/b.gif',
			'lastvisit_date' => '2024-11-11 13:43:35',
			'group_id' => '0',
			'something' => '',
			'user_status' => '1',
			'params' => '',
			'created_by' => 'admin',
			'created' => '2012-11-22 23:00:00',
			'modified_by' => '26',
			'modified' => '2025-09-29 21:54:10',
			'role' => 'admin'
		),
		'Modifier' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => null,
			'username' => null,
			'realname' => null,
			'email' => null,
			'address' => null,
			'tel' => null,
			'province' => null,
			'postcode' => null,
			'birthday' => null,
			'gender' => null,
			'idcard' => null,
			'avatar' => null,
			'lastvisit_date' => null,
			'group_id' => null,
			'something' => null,
			'user_status' => null,
			'params' => null,
			'created_by' => null,
			'created' => null,
			'modified_by' => null,
			'modified' => null,
			'role' => null
		),
		'ContentDate' => array()
	),
	(int) 6 => array(
		'Content' => array(
			'id' => '101',
			'aliasname' => null,
			'title_tha' => 'โขง ชี มูล บ่สูญจากโลกนี้ : โดย อมรศักดิ์ ศรีสุขกลาง ผลงานประเด็นสิ่งแวดล้อมในชุมชน',
			'intro_text_tha' => '<p><em><span style="color: #1d2129; font-family: Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px;">แม่น้ำสามสายเรียกชื่อต่างกันว่า โขง ชี มูล แกยังเคยได้ฟังหมอลำนกน้อย อุไรพร ร้องลำไว้ในเพลง ลำนำพิณแคน....</span></em></p>',
			'full_text_tha' => '<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">เรื่องราวที่สะท้อนความรู้สึกของพ่อใหญ่ปาน</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">ผู้ซึ่งพบเห็นการเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติมาหลากหลายด้าน</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><span>&nbsp;จากอมรศักดิ์ ศรีสุขกลาง เรื่อง&nbsp;<span>"โขง ชี มูล บ่สูญจากโลกนี้"</span></span><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><span><span><br /></span></span></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><span><span><br /></span></span></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><span><span><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/บล็อก/โขง_ชี_มูล/795x567.jpg" alt="" width="80%" /> <br /></span></span></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><span><span><br /></span></span></span></em></p>
<p>ในฟ้าบ่มีน้ำ<br />ในดินซ้ำมีแต่ทราย<br />น้ำตาที่ตกราย&nbsp;<br />ก็รีบซาบบ่รอซึม...<br />(นายผี.อีศาน,2494)</p>
<p>พ่อใหญ่ปานมีบ้านอยู่ในชุมชนลาวลุ่มน้ำโขง แกอพยพมาตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นปู่จนไม่ทราบเค้าเหง้าตระกูลดั้งเดิมว่ามีตำแหน่งแห่งที่ก่อกำเนิดเผ่าพันธุ์อยู่ตรงไหน เมื่อยังเด็กน้อยก็รู้ว่าปู่พาขี่คอเดินออกจากป่าดงพงไพรหนึ่งไปรื้อถางเขาอีกลูกหนึ่ง มาถึงพ่อก็แบกจอบแบกพร้าเดินตามหลังพ่อ(ของพ่อ)จากเขาอีกลูกหนึ่งไปสู่ป่าอีกดงหนึ่ง จนกระทั่งตัวแกเองก็เคยพาลูกจากป่าดอนมาหาที่ลุ่มแห่งใหม่ แต่ยุคเฒ่าปานนั้นคงนับว่าสิ้นสุดการเดินทางอพยพแน่นอนแล้ว ด้วยว่าบ้านเมืองมีผู้คนมาก กฎบ้านหมายเมืองก็เคร่งครัดรัดกุม ยิ่งมีการให้เอกสารครอบครองแผ่นดินก็จบสิ้นการเดินทาง เมื่อคนเรายึดว่าสิ่งใดเป็นของตัวแน่แท้แล้ว ก็ย่อมไม่อาจพรากจาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งผืนแผ่นดิน ที่มักได้ยินได้ฟังผ่านหูอยู่เสมอว่าคนหลายคนก่อสงครามเพื่อแย่งชิงกันเข้าครอบครองมัน</p>
<p>พ่อใหญ่ปานได้รับคำสั่งสอนมาแต่รุ่นปู่แล้วว่า ไม่ว่าจะอพยพโยกย้ายถ่ายเทไปทางใด ให้มองหมายเอาแม่น้ำเป็นตัวตั้ง ถ้าใกล้น้ำมากนักมักน้ำท่วมทำการเพาะปลูกก็จะเสียหาย ครั้นห่างไกลแม่น้ำเกินไปก็มักแห้งแล้งเพาะปลูกข้าวกล้าไม่ได้กินอิ่มท้อง ต้องเลือกที่ทางที่พอดีพอสม หมายสำคัญให้อิงแม่น้ำโขงหรือลำน้ำมูลไว้เป็นหลัก ปู่ย่าตายายสอนสั่งเอาไว้ แม่น้ำสามสายไม่สิ้น คนอีสานบ่มีวันอดตาย</p>
<p>แม่น้ำสามสายเรียกชื่อต่างกันว่า โขง ชี มูล แกยังเคยได้ฟังหมอลำนกน้อย อุไรพร ร้องลำไว้ในเพลง ลำนำพิณแคน ว่า</p>
<p>&ldquo;แมงกินูนยังบินหากินใบไม้ แม่น้ำสามสายยังไหลมารวมกัน น้ำโขง ชี มูล บ่สูญจากโลกนี้ ยังเป็นสายนทีหล่อเลี้ยงลูกหลาน ยังปลาบ้อนตามสายน้ำลำธาร แผ่นอีสานบ่สิ้นตำนานหมอลำ&rdquo;</p>
<p>แกยังนึกชมคนแต่งว่าช่างแต่งได้เหมาะเจาะเหลือเกิน เมื่อถ่ายทอดผ่านเสียงกังวานหวานใสของนกน้อยแล้วก็ยิ่งเป็นเพลงไพเราะเสนาะโสตที่สุดแล้ว</p>
<p>ชั่วชีวิตพ่อใหญ่ปานนั้นได้พบเห็นมาหมดแล้ว ทุกด้านที่ธรรมชาติให้ผลแก่มนุษย์ ทั้งคุณและโทษ ทั้งหนาว แล้ง น้ำท่วม ความอดอยากแสนเข็ญ ทั้งไข้ป่าและสารพัดสัตว์ นับแต่ป่ายังไม่แปน และทุ่งกุลายังไม่เขียว จนถึงยามป่าใหญ่กลายเป็นสวนยาง และทุ่งกุลาปลูกข้าวโด่งดังไปทั่งเมือง แกได้รู้ได้เห็น สมัยน้ำท่วมข้าวเสียหายไม่ได้ผลผลิต ก็แกนั่นเองที่นำขบวนชาวบ้านกู่ตาเพ็งจับเอาปลาในลำน้ำโขง และตามที่น้ำท่วมพามาค้างแอ่งในทุ่งนา เอามาทำปลาร้าแล้วแบกคอนไหไปหาแลกข้าวแถบแถวทุ่งกุลามาไว้กิน นับแต่เดินเท้าแลกข้าวจนถึงสมัยนี้ที่มีรถกระบะขนปลาร้าใส่ท้ายรถไปหาขายตามหมูบ้านที่ไกลจากแม่น้ำสะดวกสบายกว่าแต่ก่อน นับแต่จับปลาในลำโขง ยันเอาปลามาเลี้ยงในกระชังริมแม่น้ำโขง</p>
<p>บรรดาความเปลี่ยนแปลงผ่านสายตาพ่อใหญ่ปานไปอย่างรวดเร็ว</p>
<p>&ldquo;เสียงอิหยังกุกๆ กักๆ ทางหลังเฮียนบักหล่า&rdquo;</p>
<p>&ldquo;พ่อใหญ่ปานเราเฮ็ดหยังบุ๊!&rdquo;</p>
<p>&ldquo;ไปเบิ่งลาวแน ลางเทียเป็นลมเป็นแล้ง&rdquo; เสียงแม่ใหญ่หาบอกให้ลูกชายไปดูพ่อใหญ่ปานคู่ชีวิต ที่อยู่กันมากว่าห้าสิบปี</p>
<p>บุญก่อเดินไปหลังบ้านตามคำสั่งแม่ เห็นผู้เป็นพ่อกำลังค้นหาของอยู่ใต้ถุนยุ้งฉาง &ldquo;เจ้าหาหยังพ่อ?&rdquo;</p>
<p>&ldquo;หาแห กูว่าสิไปหว่านแห เผื่อสิได้มาเฮ็ดปลาแดก&rdquo; พ่อใหญ่ป่านหมายถึงปลาร้าในภาษาถิ่น</p>
<p>&ldquo;เฒ่าแล้วกะสิหาแต่แนวเฮ็ด คือบ่อยู่ซือๆ อยากกินกะให้บักเจมส์ไปซื้อมาให่&rdquo;บุญก่อพูดถึงลูกชายชื่อเจมส์ ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานพ่อใหญ่ปาน</p>
<p>&ldquo;กะให้กูได้ขยับโตแน ปลาแดกตลาดมีแต่ปลาเลี้ยง มันบ่แซบคือปลาเฮาหาดอก&rdquo;</p>
<p>&ldquo;มันสิไปดึกน้ำตายซือๆ น้าพ่อใหญ่&rdquo; บุญก่อกลัวพ่อจะไปจมน้ำตาย</p>
<p>&ldquo;อย่ามาหาเว่าอัปมงคลเด้อบักนี่ สิไปไสกะไป กูสิหาเฮ็ดเองดอก&rdquo; พ่อใหญ่ปานดุลูกชายแล้วก็หันไปคุ้ยแหในถังสีที่ใต้ถุนฉางอยู่กุกกัก</p>
<p>บุญก่อเดินกลับออกมาแล้วตะโกนรายงานแม่ จากนั้นก็เบี่ยงไปทางสุ่มไก่ เอาไอ้ทอง ไก่ชนตัวเก่งออกมาเช็ดน้ำ</p>
<p>พ่อใหญ่ปานแบกแหออกไปจากบ้านมุ่งสู่ริมแม่น้ำโขง ระยะทางจากบ้านสู่แม่น้ำโขงไกลพอสมควร แกค่อยๆ เดินไปพลางหยุดพักเหนื่อยพลางไปตามทาง</p>
<p>เมื่อแกเดินมาอีกหนึ่งเหนื่อยใหญ่ๆ ก็ถึงยางนาต้นหนึ่งที่เป็นต้นไม้ประจำหมู่บ้าน มีอายุยาวนาน ยืนผ่านกาลเวลาและการไถทิ้งมาได้ แกเห็นยางนาต้นนี้มาตั้งอพยพเข้ามาอยู่ใหม่ๆ เมื่อครั้งชาวบ้านแห่กันตัดและไถทิ้งต้นไม้ตามทุ่งตามคันแทนา แกก็ยังนึกเป็นห่วงมัน ตัวแกเองคงห้ามเจ้าของที่ตัดมันทิ้งไม่ได้ และถ้าหากว่ามันจะหายไป แกก็คงใจหายไม่น้อย โชคยังดีที่มันอยู่ปลายนาหน่อย และต้นใหญ่เป็นร่มเงา เจ้าของที่เลยเอาไว้เป็นร่มหลบพักดูรถไถรถเกี่ยวทำงาน</p>
<p>พ่อใหญ่ปานเดินเลี่ยงต้นยางนาเข้าไปหลบในแดดร่มฉำฉาใหญ่ตรงโคกปลายนา วางกระสอบปุ๋ยที่ใส่แหมาลงบนดินแข็งๆ แก ล้วงเอาขวดน้ำออกจากย่ามมาดื่มอึกใหญ่ แล้วทรุดนั่งลงไปข้างๆ กระสอบใส่แห</p>
<p>&ldquo;ดินก็แน่นกว่าเก่า ป่าก็แปนเอิดเติด&rdquo; พ่อใหญ่ปานบ่นกับตัวเอง ภาพเบื้องหน้าเป็นท้องทุ่งนาแสนไกล หลายปีต่อเนื่องกันมานี้ ปีทั้งปีนาไม่ว่างจากต้นข้าว แม่ธรณีไม่เคยได้พักผ่อนจากการให้ธาตุอาหารแก่ต้นข้าว แม่โพสพไม่เคยได้พักจากการผลิตน้ำนมกลั่นเป็นเมล็ดข้าว รถไถ รถเกี่ยวสลับกันย่ำเหยียบดินทั้งปีไม่เคยหยุดไม่เคยหย่อน ป่าโคกที่คอยเป็นแหล่งอาหารก็ถูกรุกรานไปเรื่อยๆ เพราะกับข้าวทั้งหลายหาซื้อได้ในตลาด ขอแต่มีเงินมีคำก็สามารถหาได้โดยง่ายดาย ยิ่งมองไปแกยิงหวนนึกถึงอดีต ภาพตั้งแต่ครั้งอพยพมาปักหลักทวนฉายรายเรียงในทรงจำของชายชรา แกคิดจนเหนื่อย และเพลีย จึงค่อยเอนตัวลงนอน มองไปบนกิ่งก้านสาขาของฉำฉาที่แตกออกไปทั่วสารทิศ บางกิ่งมีนกน้อยเกาะอยู่ สักพักนกตัวนั้นก็กระโดดเล่นไปตามกิ่งฉำฉา ส่งเสียงร้องจิ๊บจิ๊บ แกพลันนึกถึงหมอลำสุดที่รักของแก นกน้อย อุไรพร เสียงหวานปานนกน้อย เพลงแจ้งเกิดหมอลำสาวสุดรักของแกคือเพลง &ldquo;นกจ๋า&rdquo; เสียงหมอลำนกน้อยสมัยนั้นหวานใสหาใครจะเปรียบปานได้ แม้ทุกวันนี้จะแก่ไปบ้างแล้วก็ตาม เสียงยังไพเราะไม่มีตก พอคิดมาถึงตรงนี้เนื้อเพลงที่ติดหูก็ผุดขึ้นมาให้แกฮำเล่น &ldquo;น้ำโขงชีมูลบ่สูญจากโลกนี้ ยังเป็นสายนทีหล่อเลี้ยงลูกหลาน&rdquo;</p>
<p>แม่น้ำโขงสืบตำนานสายธารมานานยาว บ้านเมืองและผืนป่าสองฟากฝั่งชุ่มเย็นเป็นสุข พ่อใหญ่ปานเเละผู้คนอีกมากมายมหาศาลในแดนล้านช้าง ล้านนา สยาม จีน และเขมรได้เชื่อถือศรัทธา มหานทีแห่งนี้บ่มีวันแห้งเหือดหาย เพราะเป็นอกธารอันพระยาศรีสุทโธนาคราชได้ทอดกายขุดไว้ให้มนุษย์ทั้งหลายใช้ดื่มกินไม่มีหมดสิ้น เป็นทรัพยากรวิเศษศักดิ์สิทธิ์ ภาพที่ประจักษ์เบื้องหน้าพ่อใหญ่ปานเพลานี้คือมหานทีที่กว้างยาวสุดจะประมาณ เห็นแล้วชุ่มชื่นรื่นเริงหัวใจของชายชรานิ่งนัก ริมฝั่งแม่น้ำโขงมีปลาบ้อนบุบบับตื่นตา พ่อใหญ่ปานหัวใจเต็มตื้น มื้อนี้คราวนี้จะได้ปลาตามธรรมชาติรสชาติอร่อยเอร็ดด้วยมันได้เพียรว่ายน้ำจนปราศจากไขมัน เนื้อไม่ปนเปื้อนอาหารสารเคมีที่เขาเร่งเลี้ยงจนเติบโต แกค่อยก้าวเดินไปหาแม่น้ำใจนั้นนึกอยากวิ่งเข้าไปให้ถึงริมฝั่งแล้วรีบหว่านแหออกไปกลางน้ำที่ปลาบ้อนบุบบับล่อตาใจ แต่กายกลับไม่ไปตามใจปรารถนา แกรูสึกว่าทำไมหนอมันช่างยืดยาดเหลือเกิน แกฝืนจะวิ่งแต่กลับกลายเป็นตะเกียกตะกายไปช้างหน้า ชั่วขณะที่ทะยานทั้งคลานทั่งพุ่งไปนั้น เฒ่าชราพลันตื่นขึ้นมาจากความฝัน</p>
<p>พ่อใหญ่ปานรู้ตัวว่ายังนอนใต้ร่มไม้ฉำฉาอยู่ก็รู้สึกเสียดาย พลันฮึดฮัดขัดใจเหลือประมาณ ด้วยว่าใจแกนั้นปรารถนาจะไปชมความอุดมสมบูรณ์อันศักดิ์สิทธิ์ของมหานทีสีขุ่นอันคุ้นเคยเหลือเกินแล้ว แกรีบลุกขึ้นพลางคว้าเอาย่ามสะพายขึ้นบ่า แล้วยกกระสอบปุ๋ยใส่แหขึ้นแบกเดินออกจากร่มไม้ มุ่งสู่ริมฝั่งแม่น้ำโขง</p>
<p>พอแต่เปิดผ้ากั้น*&hellip;</p>
<p>เฒ่าชราตาปานผู้หอบเอาความหวังและความชุ่มชื่นใจปานรดด้วยน้ำโขงนั้นก็พลันละห้อยใจเหี่ยวแห้ง ทรุดลงคุกเข่ามองพื้นดินทรายเบื้องหน้าด้วยความตกใจและพิศวงงงงวยต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น</p>
<p>ช่างเป็นวันกาลีอัปรีย์เหลือหลาย นี่เป็นความฝันหรือความจริงกันแน่เล่า แม่น้ำโขงที่เราเชื่อเสมอมาว่าไม่มีวันแห้งเหือดกลับมลายหายเหลือดินทรายและโขดเขินระดะดาษปานภาพวาดที่ไม่เคยพบเคยเห็น</p>
<p>&ldquo;มันเกิดอีหยังขึ้นหนอ พ่อปู่ศรีสุทโธนาคราช แม่ย่าศรีปทุมมาเอ้ย มันคือมาเป็นจังซี่&rdquo; ตาเฒ่าชราคร่ำครวญในอกอยู่แต่ผู้เดียว &ldquo;ถึงแม่โขงยังเหือดแห้งได้ ชีวิตเฮาทั้งหลายสิเหลืออยู่ไปโดนนานปานได๋น้อ&rdquo;</p>
<p>พ่อเฒ่าเดินกลับบ้านอย่างละห้อยละเหี่ย</p>
<p>&ldquo;อิพ่อๆ เจ้าเบิ่งนี่ๆ&rdquo; ไอ้เจมส์วิ่งชูสมาร์ทโฟนหรามาหาบุญก่อที่กำลังให้น้ำไก่</p>
<p>&ldquo;อิหยังบักเจมส์?&rdquo;</p>
<p>&ldquo;เบิ่งๆ ข่าวเฟสบุ๊คเข้าว่า ประเทศจีนปิดเขื่อน แม่น้ำโขงแห้งเหลือแต่ดินทราย พี้มีรูปๆ พี้ๆ เจ้าเบิ่งๆ&rdquo;</p>
<p>&ldquo;ปาด!ขนาดน้ำโขงตาปีตาชาติบ่เคยแห้ง เจ๊กนี่มันแน่นอนอิหลี&rdquo;</p>
<p>&ldquo;ซั่นแหลว เบิ่งบาดนี่คั่นเขาบ่ปล่อยน้ำมา ไก่เจ้าตายเบิดแน่นอน&rdquo;</p>
<p>&ldquo;มึงกะเว่าโพดโพเนาะบักเจมส์!&rdquo;</p>
<p>บุญก่อดุลูกชายพลางโบกมือไล่ให้ลูกออกไปห่างๆ แล้วตนเองยังคงเช็ดน้ำให้ไก่ชนไปดุจดังว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น.</p>
<p>หมายเหตุ *พอแต่เปิดผ้ากั้น... เป็นท่อนเปิดของเพลงหมอลำ หมายถึง เมื่อเปิดม่านออกมา มักใช้ขึ้นต้นกลอนลำ</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/บล็อก/โขง_ชี_มูล/ขอบเขียว.jpg" alt="" width="80%" /></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><strong><span class="_5afx"><a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/feeddd?source=feed_text"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">feedDD</span></a></span>&nbsp;<a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/mass?source=feed_text"><span class="_5afx"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">MASS</span></span></a></strong></span></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><strong>ติดตามเรื่องราวดีๆ อัพเดท สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่แฟนเพจ สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่นี่</strong></span></p>
<div style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><strong><br /></strong></span></div>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><span><span><br /></span></span></span></em></p>',
			'title_eng' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'full_text_eng' => null,
			'locale' => null,
			'category_id' => '11',
			'categories' => null,
			'frontpage' => null,
			'arrow_comment' => '1',
			'register' => '0',
			'created' => '2018-07-23 14:41:08',
			'created_by' => '1',
			'modified' => '2018-07-23 14:41:08',
			'modified_by' => null,
			'published' => '1',
			'publish_up' => null,
			'publish_down' => null,
			'banner_side' => null,
			'marquee' => null,
			'image' => '/mass/files/บล็อก/โขง_ชี_มูล/578x300.jpg',
			'imgur_url' => null,
			'album' => null,
			'album_publish' => '',
			'video_url' => '',
			'video_publish' => '',
			'urls' => null,
			'attribs' => '',
			'parentid' => '0',
			'ordering' => '101',
			'metakey' => '',
			'tags' => null,
			'access' => '0',
			'hits' => '4326',
			'art_flag' => null,
			'layout_view' => null,
			'content_view' => 'content',
			'content_type' => 'blog',
			'content_type_id' => null,
			'news_cat_id' => null,
			'project_year' => null,
			'project_cat_id' => null,
			'project_media_id' => null,
			'project_region_id' => null,
			'project_health_issues_id' => null,
			'plearn_cat_id' => null,
			'plearn_media_id' => null,
			'plearn_issue_id' => null
		),
		'Categorie' => array(
			'id' => '11',
			'parentid' => '3',
			'title_tha' => 'สิ่งแวดล้อม',
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => 'ประเด็นสิ่งแวดล้อม',
			'control' => 'blogs',
			'intro_text_tha' => '',
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => '',
			'published' => '1',
			'ordering' => '0',
			'nochoice' => '0',
			'hits' => '0',
			'params' => null
		),
		'ProjectCat' => array(
			'id' => null,
			'parentid' => null,
			'title_tha' => null,
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => null,
			'control' => null,
			'intro_text_tha' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => null,
			'published' => null,
			'ordering' => null,
			'nochoice' => null,
			'hits' => null,
			'params' => null
		),
		'ContentType' => array(
			'id' => null,
			'type' => null,
			'title' => null,
			'module' => null,
			'description' => null,
			'help' => null,
			'has_title' => null,
			'title_label' => null,
			'has_body' => null,
			'body_label' => null,
			'min_word_count' => null,
			'custom' => null,
			'modified' => null,
			'locked' => null,
			'orig_type' => null
		),
		'ProjectHealthIssue' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'ProjectRegion' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'Creater' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => '1',
			'username' => 'admin',
			'realname' => 'ผู้ดูแลระบบ',
			'email' => 'admin',
			'address' => '',
			'tel' => '',
			'province' => '0',
			'postcode' => '11140',
			'birthday' => '1983-06-19',
			'gender' => 'M',
			'idcard' => '',
			'avatar' => '/files/b.gif',
			'lastvisit_date' => '2024-11-11 13:43:35',
			'group_id' => '0',
			'something' => '',
			'user_status' => '1',
			'params' => '',
			'created_by' => 'admin',
			'created' => '2012-11-22 23:00:00',
			'modified_by' => '26',
			'modified' => '2025-09-29 21:54:10',
			'role' => 'admin'
		),
		'Modifier' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => null,
			'username' => null,
			'realname' => null,
			'email' => null,
			'address' => null,
			'tel' => null,
			'province' => null,
			'postcode' => null,
			'birthday' => null,
			'gender' => null,
			'idcard' => null,
			'avatar' => null,
			'lastvisit_date' => null,
			'group_id' => null,
			'something' => null,
			'user_status' => null,
			'params' => null,
			'created_by' => null,
			'created' => null,
			'modified_by' => null,
			'modified' => null,
			'role' => null
		),
		'ContentDate' => array()
	),
	(int) 7 => array(
		'Content' => array(
			'id' => '100',
			'aliasname' => null,
			'title_tha' => 'ตำรวจบ้าแห่งปรางค์กู่ : โดย จิรกฤต ยศประสิทธิ์​ ผลงานประเด็นสิ่งแวดล้อมในชุมชน',
			'intro_text_tha' => '<p><em><span style="color: #1d2129; font-family: Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px;">บางครั้งเมล็ดพันธุ์ที่เจริญเติบโตได้ดีก็ใช่ว่าจะอยู่รอดปลอดภัยเสมอไป....</span></em></p>',
			'full_text_tha' => '<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">หากเราคอยดูแลธรรมชาติ วันหนึ่งธรรมชาติอาจพลิกออกดอกออกผลให้เรา</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">ได้รับทั้งอาหาร ที่อยู่อาศัย และผลผลิตได้</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">จาก จิรกฤต ยศประสิทธิ์ เรื่อง "ตำรวจบ้าแห่งปรางค์กู่"</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/บล็อก/ตำรวจ/795x567.jpg" alt="" width="80%" /><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p>กาลครั้งนั้น...ราวกับผ่านมาไม่นานนี้เอง</p>
<p>ณ ต้นตาลโตนดซึ่งกำลังแตกช่อออกหน่อผลสะพรั่งริมทางหลวงชนบทที่พลุกพล่านไปด้วยยวดยานพาหนะ มีกระรอกน้อยวัยคะนองสองตัวกำลังโต้เถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ถึงเรื่องที่ว่าใครเหมาะสมจะได้ครอบครองตาลโตนดต้นใหญ่ยักษ์เห็นชัดถนัดตาที่ยืนจังก้าท้าแดดลมอยู่ในขณะนี้ เจ้านกกระจาบอาวุโสซึ่งทำรังอยู่ที่ตาลโตนดต้นข้างเคียง เฝ้าสังเกตสถานการณ์อยู่สักพัก เห็นท่าว่าจะไม่ได้ข้อยุติ จึงได้ยื่นปีกเข้าไปเพื่อช่วยจบข้อพิพาทที่กำลังดำเนินไปอย่างร้อนระอุ</p>
<p>&ldquo;พวกเจ้าทั้งสองทะเลาะกันด้วยเหตุอันใดรึ&rdquo; นกกระจาบอาวุโสไต่ถามด้วยท่าทีสุภาพและเป็นมิตร</p>
<p>&ldquo;ก็เจ้ากระรอกตัวนี้น่ะสิกำลังจะแย่งสมบัติของข้า ทั้ง ๆ ที่ข้าเป็นคนเจอก่อน&rdquo; กระรอกตัวแรกว่าเสียงแข็ง</p>
<p>&ldquo;ใครว่า ข้าต่างหากที่เจอก่อน ข้าวิ่งมาถึงที่นี่ก่อนเจ้าเสียด้วยซ้ำ&rdquo; กระรอกตัวสองยันคอเป็นเอ็น</p>
<p>&ldquo;แล้วพวกเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าตาลโตนดต้นนี้ ไม่มีเจ้าของ&rdquo; นกกระจาบอาวุโสกล่าวถามก่อนยิ้มอย่างไว้เชิง เจ้ากระรอกน้อยทั้งสองตัวเมื่อได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งโหยงสุดตัว เหลียวซ้ายแลขวาด้วยความประหวั่นพรั่นพรึงถึงภัยอันตรายที่อาจจะกล้ำกรายเข้ามาใกล้ตัว พวกมันไม่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้มาก่อนว่าตาลโตนดต้นนี้จะมีผู้ครอบครองอยู่ก่อนหรือไม่ พวกมันคิดแต่เพียงว่าศัตรูที่จะเข้ามาแย่งชิงสมบัติอันล้ำค่านี้ มีเพียงพวกมันทั้งคู่เท่านั้น</p>
<p>&ldquo;เอ่อ...พอดีข้าไม่ทันได้สังเกตให้รอบคอบ ข้าเห็นมันตั้งตระหง่านอยู่เดียวดาย จึงคิดว่าไม่มีผู้ใดครอบครอง&rdquo; กระรอกตัวแรกพูด</p>
<p>&ldquo;ใช่ ข้าก็เห็นเช่นเดียวกันนั้น&rdquo; กระรอกตัวสองกล่าวเสริมอย่างเข้าขา</p>
<p>&ldquo;ว่าแต่ ท่านนกกระจาบพอจะรู้หรือไม่ว่าตาลโตนดต้นนี้เป็นของใครกัน&rdquo; กระรอกทั้งสองประสานเสียง ขึ้นถามพร้อมกันราวกับเป็นสหายที่รู้ใจกันมานานนม จนนกกระจาบอาวุโสอดที่จะอมยิ้มไม่ได้</p>
<p>&ldquo;รู้สิ...ข้ารู้ดีเทียวล่ะ&rdquo; นกกระจาบอาวุโสกระแอมขึ้นเล็กน้อยก่อนพูดต่อ &ldquo;ข้าก็อยู่ที่นี่มานาน...นานมากพอที่จะรู้ว่าตาลโตนดต้นใหญ่ยักษ์นี้เป็นของผู้ใด และนอกจากตาลโตนดต้นที่พวกเจ้ากำลังแย่งชิงกันอยู่ หากพวกเจ้าลองมองไปที่ตาลโตนดต้นอื่น ๆ รวมถึงไม้ยืนต้นที่หยั่งรากลึกอยู่บนแผ่นผืนดินบริเวณนี้ทั้งหมด ก็ล้วนมีเจ้าของคนเดียวกัน หากแต่เขาไม่เคยคิดจะครอบครองและไม่เคยแม้แต่จะออกปากว่าเขาคือเจ้าของแม้แต่ครั้งเดียว&rdquo;</p>
<p>เจ้ากระรอกน้อยทั้งสองเมื่อได้ฟังต่างก็หัวร่องอหาย พวกมันแทบไม่เชื่อกับสิ่งที่ตนเองเพิ่งจะได้ยิน</p>
<p>&ldquo;ใครกันช่างโง่เขลาเสียจริง อุตส่าห์สร้างสมบัติอันมีค่ามากมายถึงเพียงนี้ แต่ไม่คิดจะครอบครองเอาไว้เป็นของตนเอง...ไม่รู้ว่าเจ้านั่นบ้าหรือเซ่อกันแน่&rdquo; กระรอกน้อยต่างพูดคุยกันถึงเรื่องชวนหัวนี้อย่างสนุกปาก</p>
<p>นกกระจาบอาวุโสยิ้มให้กับท่าทีที่เจ้ากระรอกน้อยแสดงออกมา นั่นก็เพราะแววตาของมันได้ฉายภาพสะท้อนถึงเงาแห่งความทรงจำที่ครั้งหนึ่งมันก็เคยแสดงท่าทีเช่นเดียวกันนี้เมื่อครั้งมันมาอยู่ที่นี่ใหม่ ๆ</p>
<p>นกกระจาบอาวุโสไม่ได้ต่อว่าหรือกล่าวสั่งสอนกระรอกน้อยทั้งสอง มันเพียงแต่บินลงมาใต้ต้นตาลโตนด แล้วแหงนมองขึ้นไปที่ก้านใบซึ่งคอยให้ร่มเงาแก่มันมาอย่างสำนึกคุณ ก่อนที่มันผายปีกขึ้นแล้วชี้ไปที่แคร่ไม้ไผ่ซึ่งอยู่ถัดออกไปไม่ไกลกันมาก ที่ตรงนั้นมีคุณลุงหน้าตาใจดีคนหนึ่งนั่งอยู่ โดยที่รอบตัวของเขามีเด็กน้อยหน้าตาน่ารักใคร่เอ็นดูหลายคนต่างมาห้อมล้อมและส่งยิ้มหวานอีกนัยน์ตาใสแจ๋วให้เขา แล้วนกกระจาบอาวุโสจึงเริ่มต้นเล่าถึง ความเป็นมาของสมบัติอันล้ำค่าที่เจ้ากระรอกน้อยทั้งสองหมายปอง อีกทั้งยังเป็นสมบัติที่ยังความสมบูรณ์พูนสุข เผื่อแผ่แก่ทุก ๆ สรรพชีวิตให้ได้พึ่งพิงอิงอาศัยจนถึงทุกวันนี้ ให้เจ้ากระรอกทั้งสองฟังกัน</p>
<p>เมื่อครั้งอดีตกาลนานมาแล้ว...บนแดนดินถิ่นนี้เคยที่ได้ชื่อว่ายากจนและแห้งแล้งที่สุด ไม่ว่าใครต่างก็เรียกขาน ที่แห่งนี้กันในชื่อ &ldquo;ปรางค์กู่ ดินแดนต้องคำสาป&rdquo;</p>
<p>เหตุที่ปรางค์กู่เป็นเสมือนดินแดนต้องคำสาป เพราะไม่ว่าจะมองไปหนทางใดก็พบแต่ความยากจนข้นแค้น และแผ่นดินที่แตกระแหงเพราะความแห้งแล้ง จะหาความเขียวชอุ่มของร่มไม้ใบหญ้าก็หาได้ยากยิ่ง แม่น้ำไหลผ่านนั้นก็อย่าหวังจะได้พบเลย มีก็แต่เพียงลำห้วยเล็ก ๆ ที่น้ำตื้นขอดเต็มที ผู้คนที่ทำสวนทำไร่ก็ไร้ซึ่งกำไรจากการขายผลผลิต สิ่งมีชีวิตทุกชนิดไม่ว่าคนหรือสัตว์ที่หลงเข้ามาอาศัยต่างก็อยู่กันอย่างทุกข์ทรมานเพราะความหิวโหยรอวันที่ชีวิตจะร่วงโรยไปอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน</p>
<p>ความอัตคัดแร้นแค้นไปเสียทุกอย่างนี้ยังครอบคลุมไปถึงหัวจิตหัวใจของผู้คนและสัตว์น้อยใหญ่ที่อาศัยอยู่ที่นี่ด้วย...เว้นเสียแต่ชายคนหนึ่ง เขามีรูปร่างหน้าตาที่แสนจะธรรมดา กินอยู่ด้วยของธรรมดา อยู่ในบ้านหลังเก่าซอมซ่อธรรมดา ประกอบอาชีพรับราชการธรรมดา เว้นเสียแต่ความคิดคำนึงของเขาที่ไม่ธรรมดา!</p>
<p>ไม่มีใครล่วงรู้ว่าพื้นเพของเขามาจากแห่งหนตำบลใด หรือเขาเข้ามาอยู่ที่ปรางค์กู่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่มีใครรู้ได้ ทุกคนรู้เพียงแต่ว่าพฤติกรรมของเขาช่างแตกแยกและแตกต่างจากปกติวิสัยของคนในพื้นถิ่นนี้เสียจริง</p>
<p>เช่นในทุกวันเมื่อเขาว่างจากการปฏิบัติหน้าที่พิทักษ์สันติราษฎร์แล้ว เขาจะขับมอเตอร์ไซค์คู่ใจคันเก่า หอบเอาถุงปุ๋ยและแบกเอาจอบเล่มใหญ่พาดไว้บนบ่าออกไปตามพื้นที่ซึ่งไม่ใช่ที่ของตัวเอง ขอย้ำว่าไม่ใช่ที่ของตัวเอง ก่อนจะมองหาทำเลเหมาะ ๆ เพื่อที่เขาจะลงมือขุดหลุมดินลึกประมาณข้อศอกเห็นจะได้ ก่อนหย่อนเมล็ดพันธุ์พืชโดยเฉพาะเมล็ดตาล คูน และขี้เหล็ก ลงในหลุมดินนั้น และตั้งตารอคอยวันที่เมล็ดพันธุ์จะเติบโตเป็นไม้ใหญ่ต่อไป</p>
<p>ไม่มีใครในปรางค์กู่เข้าใจสิ่งที่เขาทำ รวมทั้งไม่มีใครอยากถามไถ่เขาด้วยว่าเขาทำไปเพื่ออะไร เพราะคนส่วนใหญ่คิดว่าไม่ใช่กงการที่ควรจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนที่ดูเหมือนสติสตังจะไม่อยู่กับร่องกับรอยเช่นนี้ ดังนั้นทุกคนในพื้นถิ่นจึงลงมติเป็นเอกฉันท์อย่างพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมายที่จะขนานนามให้เขาว่า &ldquo;ตำรวจบ้าแห่งปรางค์กู่&rdquo;</p>
<p>แรกเริ่มเดิมทีชายคนนี้ก็ใช้ชีวิตเฉกเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ นั่นล่ะ</p>
<p>เขามีอาชีพเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ทำหน้าที่ดูแลความสงบสุขของประชาชนในปรางค์กู่ทุกคนด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจ แต่สิ่งที่นำความเคลือบแคลงสงสัยให้เกิดมีในจิตใจเขาก็คือ ถึงแม้เขาจะตั้งใจทำหน้าที่ดูแลทุกข์สุขของประชาชนเท่าไร ก็ดูเหมือนว่าประชาชนจะไม่ได้เป็นสุขตามที่เขามุ่งมั่นตั้งใจไว้แม้แต่น้อย</p>
<p>จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาได้หายหน้าไปจากปรางค์กู่ร่วมสองสัปดาห์เห็นจะได้ ไม่มีใครล่วงรู้ว่าเขาหายไปไหน แต่ก็มีเสียงเล่าลือจากชาวบ้านหนาหูถึงสาเหตุที่เขาหายไป บ้างก็ว่าเขาถูกแม่มดหมอผีจับตัวไป บ้างก็บอกเขาคงถูกวัยรุ่นในพื้นที่รุมทำร้ายจนไม่ได้สติ ต่างคนต่างใส่สีตีไข่กันไปต่าง ๆ นานา โดยมูลเหตุแห่งเรื่องเล่าทั้งมวลที่บังเกิดขึ้นก็เพราะเมื่อเขากลับมาหลังจากที่หายหน้าไปนานหลายวัน เขาก็เริ่มมีพฤติกรรมที่เปลี่ยนแปลงไป...</p>
<p>นับแต่วันนั้นมา ทุกหน้าแล้งที่คนส่วนใหญ่นอนอยู่กับเหย้าเฝ้าอยู่กับบ้านด้วยจิตใจห่อเหี่ยวรอคอยให้ถึงช่วงเวลาที่หน้าฝนจะมาเยี่ยมเยือน แต่เขากลับตระเวนขับมอเตอร์ไซค์ไปตามพื้นที่สาธารณะต่าง ๆ เพื่อมองหาเมล็ดพันธุ์พืชมาเก็บสะสมไว้เพื่อเตรียมนำไปปลูกในหน้าฝนที่กำลังจะมาถึง</p>
<p>เมื่อฤดูร้อนแล้งสิ้นสุดลง ความชุ่มฉ่ำของต้นฤดูฝนได้เข้ามาแทนที่ ก็ถึงเวลาที่เขาจะเริ่มลงมือทำกิจวัตรที่ชาวบ้านทุกคนมองว่าเป็นเรื่องไร้สาระและมีแต่คนบ้าเท่านั้นที่จะทำ โดยเขาจะขับมอเตอร์ไซค์เข้าไปตามพื้นที่ซึ่งขาดความเขียวชอุ่มของสุมทุมพุ่มไม้ ไม่ว่าจะเป็นในที่ดินของคนอื่นหรือที่ดินสาธารณะ ก่อนจะลงมือปลูกทุกอย่าง ที่ได้เคยหาเก็บสะสมไว้ลงไปในที่ดินบริเวณนั้น ๆ ซึ่งเมล็ดพันธุ์บางอย่างบ้างก็เจริญเติบโตได้ดี แต่บางอย่างเมื่อสิ้นฤดูฝนก็เฉาตายไปเพราะทนต่อสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายทารุณไม่ไหว</p>
<p>แต่บางครั้งเมล็ดพันธุ์ที่เจริญเติบโตได้ดีก็ใช่ว่าจะอยู่รอดปลอดภัยเสมอไป...</p>
<p>ดังที่ครั้งหนึ่ง หลังเขาว่างจากภาระงานประจำ เขาก็มักจะคอยแวะเวียนไปดูการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอยู่เสมอ ๆ เพียงแต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกับทุก ๆ ครั้งที่ไป เพราะในขณะที่เขาขับมอเตอร์ไซค์คันเก่งคู่ใจเพื่อไปดูผลผลิตที่เขาอุตส่าห์ทุ่มเทบ่มเพาะไว้ เขาก็ต้องพบกับภาพอันน่าประหลาดใจระคนกับความเศร้าสะเทือนใจ เมื่อเมล็ดพันธุ์ที่กำลังเริ่มแตกหน่อออกใบได้ถูกเผาทำลายและบางส่วนถูกตัดจนเหี้ยนไม่มีชิ้นดี ซึ่งนั่นเกิดจากน้ำมือของผู้ที่ไม่รู้ค่าและไม่เข้าใจถึงเจตนาที่แท้จริงของเขา เห็นต้นไม้เหล่านั้นเป็นเพียงสิ่งรกหูรกตากีดขวางเส้นทางสัญจร</p>
<p>&ldquo;เหตุใดสิ่งที่เราสร้างมาด้วยหัวใจ กลับต้องมาถูกทำลายเพราะคนที่ไม่เห็นค่า&rdquo; เขาตัดพ้อขึ้นมาอย่างเจ็บปวด ขณะที่ดวงตาซึ่งกำลังจับจ้องภาพ ณ เบื้องหน้าเริ่มพร่ามัว น้ำตาเอ่อไหลลงอาบหน้าโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว</p>
<p>ถึงเขาจะสะท้านสะเทือนใจมากเพียงไรแต่ก็หาได้ทำให้เขาสิ้นหวังกำลังใจไม่</p>
<p>หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา เขาเริ่มเรียนรู้ว่าการปลูกต้นไม้ที่แท้จริงไม่ใช่จะมีเพียงอุดมการณ์แล้วคิดจะปลูกอะไรก็ปลูกไปเรื่อย เพราะการทำเช่นนั้นก็เหมือนดังคนบ้าที่เพียรตักน้ำไปเติมลงในมหาสมุทรที่เติมเท่าไรก็ไม่มีวันเต็ม ทำไปก็เปล่าประโยชน์ แต่การปลูกต้นไม้ที่แท้จริงซึ่งเมื่อจะหยั่งรากลึกลงแล้วก็ไม่มีวันสั่นคลอนได้นั้น ก็คือการปลูกต้นไม้ในหัวใจคน</p>
<p>เขากลับไปดูสถานที่เกิดเหตุซ้ำอีกครั้ง เฝ้าสังเกตดูว่ามีพืชพันธุ์ชนิดใดที่ยังเหลือรอดชีวิตอยู่บ้าง ปรากฏว่ามี อยู่หลายชนิดทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นต้นตาลโตนด ต้นคูน หรือกระทั่งต้นยางนา ที่ยังยืนหยัดอยู่ได้ ถึงแม้จะโดนทั้งการตัดเผาทำลาย หรืออยู่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายก็ตาม</p>
<p>เขาจึงตั้งปณิธานกับตัวเองอีกครั้งพร้อมกับตั้งคำขวัญที่เพิ่งแต่งขึ้นมาในใจขณะนั้นว่า...</p>
<p>ปรางค์กู่จะต้องอยู่ในป่ายาง<br />กลางดงตาลบานสะพรั่งดอกคูน<br />บริบูรณ์ด้วยพืชสวน นา ป่า</p>
<p>เขากลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง หากคราวนี้เขาไม่ได้นำเมล็ดพันธุ์พืชทุกชนิดที่หาได้มาลงปลูก แต่เขาใช้เฉพาะเมล็ดพันธุ์ซึ่งเป็นพันธุ์ที่แข็งแรงทนทานต่อสภาพดินฟ้าอากาศและการถูกทำลายเท่านั้น</p>
<p>เมล็ดพันธุ์แต่ละเมล็ดที่เขาได้เลือกสรรแล้วถูกนำมาลงปลูกเหมือนเช่นที่เขาเคยทำ จนกระทั่งเมื่อมันเริ่มเจริญเติบโตงอกงาม ก็มักมีคนคิดที่จะตัดทำลายเหมือนเช่นที่ผ่านมา แต่เขาก็ไม่ได้น้อยเนื้อต่ำใจหรือโกรธเคือง นั่นเพราะเขารู้ดีว่าไม่ช้านานมันก็จะแตกกิ่งก้านสาขาขึ้นมาใหม่ หรือเมื่อมีคนมาโค่นทิ้งเสียทั้งต้น เขาก็จะลงมือปลูกขึ้นใหม่อีกครั้งจนกระทั่งคนที่จ้องจะทำลายเบื่อหน่ายและล่าถอยไปเอง</p>
<p>เขาทำเช่นนี้จนเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักและพูดถึงของผู้คนมากหน้าหลายตา จนมีเรื่องเล่าติดตลกที่ขำ ไม่ค่อยจะออกเล่ากันว่า ชาวบ้านบางคนมักนำวีรกรรมของเขาไปใช้หลอกลูกหลานเพื่อให้อยู่ในโอวาท</p>
<p>&ldquo;หยุดร้องไห้เสียที...นั่น ๆ ดูนั่นแน่ะ! ตำรวจบ้าเดินมาโน่นแล้ว ถ้าไม่เลิกร้องระวังจะถูกจับไปปลูกต้นไม้กลางแดดกลางฝนไม่รู้ด้วยนะ&rdquo;</p>
<p>ซึ่งมันก็มักใช้ได้ผลเสียด้วยสิ....</p>
<p>จากกล้าต้นน้อยผ่านไปสิบปี บัดนี้กลายเป็นไม้ยืนต้นที่หยั่งรากลึกแผ่กิ่งก้านสาขาหนาทึบไปทั่วบริเวณ</p>
<p>จากวันนั้นจนถึงวันนี้เขาได้ปลูกต้นไม้ในปรางค์กู่ไปแล้วกว่าสามล้านต้น ทั้งต้นตาลโตนด ต้นคูน ต้นขี้เหล็ก และอีกสารพัดจะเอ่ยนาม ซึ่งต้นไม้ทั้งหมดบัดนี้ได้กลายมาเป็นอาหารและผลผลิตของชาวบ้าน อีกทั้งยังเป็นแหล่ง ที่อยู่อาศัยของสัตว์น้อยใหญ่...</p>
<p>&ldquo;อย่างเช่นตาลโตนดต้นนี้ที่ข้าได้มาอาศัยสร้างรัง รวมทั้งตาลโตนดต้นที่เจ้าสองตัวกำลังแย่งชิงกันอยู่นี้ด้วย ซึ่งก็ล้วนก่อให้เกิดประโยชน์และความร่มเย็นเป็นสุขแก่ทุก ๆ สรรพชีวิตให้ได้พึ่งพิงอิงอาศัยอย่างแท้จริง&rdquo;</p>
<p>&ldquo;แล้วตอนนี้ยังมีคนกล่าวหาว่าเขาเป็นตำรวจบ้าอยู่หรือไม่ท่านนกกระจาบ&rdquo;กระรอกตัวสองถามขึ้น</p>
<p>&ldquo;ไม่มีใครกล่าวว่าเขาเช่นนั้นอีกแล้วล่ะเจ้าหนู นั่นก็เพราะทุกคนล้วนต่างรู้แล้วว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เขาไม่ได้ทนเหนื่อยยากลำบากกายไปเพื่อตนเอง แต่เขาทำไปโดยหวังเพียงสักวันหนึ่ง ต้นไม้ที่เขาปลูกจะกลายมาเป็นผลตอบแทนให้กับทุกคน ซึ่งพวกเจ้าทั้งสองเชื่อหรือไม่ว่ามิใช่เพียงแต่ต้นไม้ที่ปลูกลงในดินเท่านั้นที่เจริญงอกงามขึ้นมา หากบัดนี้ต้นไม้ที่เขาได้ปลูกไว้ในจิตใจของชาวบ้านก็ได้เติบโตด้วยเช่นกัน โดยที่พวกเขาไม่ทันรู้ตัวเสียด้วยซ้ำ&rdquo;</p>
<p>&ldquo;แล้วตอนนี้ชายคนนั้นยังคงปลูกต้นไม้อยู่เหมือนเดิมหรือไม่ท่านนกกระจาบ&rdquo; กระรอกตัวแรกถามขึ้นบ้าง ก่อนแสดงสีหน้าชวนฉงน</p>
<p>&ldquo;ไม่ต้องสงสัยเลย ยังคงปลูกอยู่ทุกวันนั่นล่ะ&rdquo; นกกระจาบอาวุโสหัวเราะสั้น ๆ ในลำคอ</p>
<p>&ldquo;ช่างน่าสงสารเหลือเกิน...แม้อายุจะมากขึ้นก็ไม่ได้ทำให้เขาเหนื่อยน้อยลงเลย&rdquo; กระรอกตัวแรกเปรยขึ้นมา</p>
<p>นกกระจาบอาวุโสนิ่งคิดชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่มันผายปีกขึ้นแล้วชี้ไปที่แคร่ไม้ไผ่ซึ่งอยู่ถัดออกไปไม่ไกลมากนัก ที่ตรงนั้นคุณลุงหน้าตาใจดียังคงนั่งอยู่ โดยที่รอบตัวของเขามีเด็กน้อยหน้าตาน่าเอ็นดูหลายคนเข้ามาห้อมล้อมและส่งยิ้มหวานอีกนัยน์ตาเป็นประกายขณะมองดูเมล็ดพืชเมล็ดเล็ก ๆ ซึ่งคุณลุงได้หยิบใส่ไว้ในมือของเด็กน้อยแต่ละคน</p>
<p>&ldquo;เขาจะเหนื่อยเท่าเดิมได้อย่างไรกันเล่า ในเมื่อวันนี้เขามีลูกสมุนน้อย ๆ ที่บ้าปลูกต้นไม้มากมายถึงเพียงนี้&rdquo;</p>
<p>(ผลงานเรื่องสั้นชิ้นนี้ได้แรงบันดาลใจจากเรื่องจริงของ ร.ต.ต.วิชัย สุริยุทธ ผู้ปลูกต้นไม้มากกว่าสามล้านต้นในอำเภอปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ ดินแดนที่เคยจัดว่าแห้งแล้งที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทย ให้กลับมาร่ำรวยด้วยทรัพยากรป่าไม้ และเป็นผู้ที่ตั้งปณิธานไว้ว่าจะขอปลูกต้นไม้ไปจนกว่าจะหมดลมหายใจ)</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/บล็อก/ตำรวจ/ขอบเขียว.jpg" alt="" width="80%" /></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><strong><span class="_5afx"><a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/feeddd?source=feed_text"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">feedDD</span></a></span>&nbsp;<a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/mass?source=feed_text"><span class="_5afx"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">MASS</span></span></a></strong></span></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><strong>ติดตามเรื่องราวดีๆ อัพเดท สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่แฟนเพจ สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่นี่</strong></span></p>
<div style="text-align: center;"><span><strong><br /></strong></span></div>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>',
			'title_eng' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'full_text_eng' => null,
			'locale' => null,
			'category_id' => '11',
			'categories' => null,
			'frontpage' => null,
			'arrow_comment' => '1',
			'register' => '0',
			'created' => '2018-07-23 14:37:06',
			'created_by' => '1',
			'modified' => '2018-07-23 14:37:06',
			'modified_by' => null,
			'published' => '1',
			'publish_up' => null,
			'publish_down' => null,
			'banner_side' => null,
			'marquee' => null,
			'image' => '/mass/files/บล็อก/ตำรวจ/578x300.jpg',
			'imgur_url' => null,
			'album' => null,
			'album_publish' => '',
			'video_url' => '',
			'video_publish' => '',
			'urls' => null,
			'attribs' => '',
			'parentid' => '0',
			'ordering' => '100',
			'metakey' => '',
			'tags' => null,
			'access' => '0',
			'hits' => '3983',
			'art_flag' => null,
			'layout_view' => null,
			'content_view' => 'content',
			'content_type' => 'blog',
			'content_type_id' => null,
			'news_cat_id' => null,
			'project_year' => null,
			'project_cat_id' => null,
			'project_media_id' => null,
			'project_region_id' => null,
			'project_health_issues_id' => null,
			'plearn_cat_id' => null,
			'plearn_media_id' => null,
			'plearn_issue_id' => null
		),
		'Categorie' => array(
			'id' => '11',
			'parentid' => '3',
			'title_tha' => 'สิ่งแวดล้อม',
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => 'ประเด็นสิ่งแวดล้อม',
			'control' => 'blogs',
			'intro_text_tha' => '',
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => '',
			'published' => '1',
			'ordering' => '0',
			'nochoice' => '0',
			'hits' => '0',
			'params' => null
		),
		'ProjectCat' => array(
			'id' => null,
			'parentid' => null,
			'title_tha' => null,
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => null,
			'control' => null,
			'intro_text_tha' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => null,
			'published' => null,
			'ordering' => null,
			'nochoice' => null,
			'hits' => null,
			'params' => null
		),
		'ContentType' => array(
			'id' => null,
			'type' => null,
			'title' => null,
			'module' => null,
			'description' => null,
			'help' => null,
			'has_title' => null,
			'title_label' => null,
			'has_body' => null,
			'body_label' => null,
			'min_word_count' => null,
			'custom' => null,
			'modified' => null,
			'locked' => null,
			'orig_type' => null
		),
		'ProjectHealthIssue' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'ProjectRegion' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'Creater' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => '1',
			'username' => 'admin',
			'realname' => 'ผู้ดูแลระบบ',
			'email' => 'admin',
			'address' => '',
			'tel' => '',
			'province' => '0',
			'postcode' => '11140',
			'birthday' => '1983-06-19',
			'gender' => 'M',
			'idcard' => '',
			'avatar' => '/files/b.gif',
			'lastvisit_date' => '2024-11-11 13:43:35',
			'group_id' => '0',
			'something' => '',
			'user_status' => '1',
			'params' => '',
			'created_by' => 'admin',
			'created' => '2012-11-22 23:00:00',
			'modified_by' => '26',
			'modified' => '2025-09-29 21:54:10',
			'role' => 'admin'
		),
		'Modifier' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => null,
			'username' => null,
			'realname' => null,
			'email' => null,
			'address' => null,
			'tel' => null,
			'province' => null,
			'postcode' => null,
			'birthday' => null,
			'gender' => null,
			'idcard' => null,
			'avatar' => null,
			'lastvisit_date' => null,
			'group_id' => null,
			'something' => null,
			'user_status' => null,
			'params' => null,
			'created_by' => null,
			'created' => null,
			'modified_by' => null,
			'modified' => null,
			'role' => null
		),
		'ContentDate' => array()
	),
	(int) 8 => array(
		'Content' => array(
			'id' => '95',
			'aliasname' => null,
			'title_tha' => 'โลกของชานน : โดยนิติพร ชุมศรี ผลงานประเด็นสิ่งแวดล้อมในชุมชน',
			'intro_text_tha' => '<p><em><span style="color: #1d2129; font-family: Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px;">ชีวิตของเขาแทบจะไม่มีอะไรดีเลย ยกเว้นความดีในตัวเขาเอง....</span></em></p>',
			'full_text_tha' => '<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">เมื่อชานน เด็กจากต่างจังหวัดต้องเข้ากรุงเทพฯ</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">จะเกิดอะไรขึ้นกับเขาบ้าง??</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">&nbsp;</span><span style="font-size: medium;">จากนิติพร ชุมศรี เรื่อง&nbsp;</span><span style="font-size: medium;">"โลกของชานน"</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/บล็อก/โลกของชานน/795x567.jpg" alt="" width="80%" /><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p>ชานนเป็นเด็กบ้านนอก ครอบครัวมีปัญหา ฐานะยากจน ออกจากโรงเรียนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น เขาอาศัยอยู่กับหลวงพ่อในวัดเล็ก ๆ ประจำหมู่บ้าน ต้องตื่นเช้าเดินหิ้วปิ่นโตตามหลังหลวงพ่อ อาหารมีให้กินแค่ไหนก็แค่นั้น เขาไม่มีสิทธิ์เลือกกินเหมือนคนทั่วไป ไม่มีเสื้อผ้าดี ๆ ใส่ ไม่เคยได้จับเงิน ไม่เคยซื้ออะไรเลยในชีวิต ทุกสิ่งทุกอย่างได้มาจากการบริจาคและความมีเมตตาจากผู้หลักผู้ใหญ่ที่เข้ามาเยี่ยมเยียนหลวงพ่อ</p>
<p>ชีวิตของเขาแทบจะไม่มีอะไรดีเลย ยกเว้นความดีในตัวเขาเอง<br />เมื่อหลายปีก่อนพ่อของชานนแยกทางกับแม่ของเขา จากนั้นไม่นานจึงตัดสินใจห่มผ้าเหลืองตลอดชีวิตเพื่อหนีความทุกข์ทั้งหลายในเพศฆราวาส ชานนลาออกจากโรงเรียนเมื่ออายุได้สิบสี่ปี และหันมาศึกษาวิชาชีวิต แต่เขาก็ไม่ได้ละทิ้งวิชาเรียนแต่อย่างใด ชานนชื่นชอบการอ่านหนังสือมาก และแสวงหาความรู้ด้วยตนเองอยู่เสมอไม่ได้ขาด</p>
<p>วันหนึ่งมีเถ้าแก่จากเมืองกรุงเข้ามาถวายสังฆทาน ชานนเข้ามาช่วยเหลือและคอยอำนวยความสะดวกให้กับเถ้าแก่จนเป็นที่ถูกอกถูกใจ<br />&ldquo; ตอนนี้เธอทำงานอะไรอยู่ ?&rdquo; เถ้าแก่ถามด้วยความสงสัย<br />&ldquo; ผมไม่ได้ทำอะไรครับ คอยดูแลรับใช้หลวงพ่ออย่างเดียว&rdquo;<br />&ldquo; อยากมีเงินใช้มั้ย ?&rdquo;<br />ชานนรู้สึกตื่นเต้นกับคำถาม เขามีความหวังบางอย่างขึ้นมา<br />&ldquo; อยากครับ&rdquo; เขาตอบตรง ๆ&nbsp;<br />&ldquo; ฉันทำธุรกิจอยู่กรุงเทพฯ เป็นธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรม มีตำแหน่งพนักงานทำความสะอาดว่างอยู่ ถ้าเธออยากทำ ฉันมีที่พักให้ฟรี เธอรับเงินเดือนอย่างเดียว สนใจมั้ย ?&rdquo;<br />&ldquo; สนใจครับ&rdquo;<br />&ldquo; งั้นเธอไปขออนุญาตกับหลวงพ่อก่อนนะ อีกสามวันฉันจะมารับเธอไปทำงานด้วย&rdquo;</p>
<p>พูดจบประโยค เถ้าแก่จึงไปกราบลาหลวงพ่อและพูดคุยกันเล็กน้อย ก่อนเขาจะขับรถหายลับไป ชานนจึงนำความทั้งหมดแจ้งแก่หลวงพ่อ ซึ่งท่านก็อนุญาตแต่โดยดี</p>
<p>สามวันต่อมา... มีรถตู้คันงามแล่นมาจอดหน้าศาลาวัดพร้อมเถ้าแก่คนเดิม ชานนสะพายกระเป๋าเป้ใบเก่าที่มีเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นตรงเข้ากราบลาหลวงพ่อ</p>
<p>นี้เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้ออกเดินทางสู่โลกใบใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม ตั้งแต่เด็กจนโต... ชานนไม่เคยได้ออกไปไหนเลย การเดินทางครั้งนี้จึงมีความหมายมากสำหรับเขา และเขาก็หวังว่ามันจะเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดี เพราะคนในหมู่บ้านแห่งนี้ที่เข้าไปแสวงโชคในเมืองหลวง ไม่เคยมีใครสักคนหวนกลับมายังบ้านเกิดเพื่อบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่ประสบพบเจอให้เขาฟังเลยแม้สักครั้งเดียว จะมีก็เพียงหนังสือที่เขาอ่านและอุทิศชีวิตไปกับเรื่องราวตามตัวอักษรที่พรรณนาถึงชีวิตอันแสนศิวิไลซ์เหล่านั้น มันคือมหานครแห่งความสุขและดินแดนแห่งความฝันที่เป็นจริง คนหลายคนสร้างเนื้อสร้างตัวและกลายเป็นมหาเศรษฐี ณ ดินแดนแห่งนี้ ชานนเองก็อยากเป็นหนึ่งในกลุ่มคนเหล่านั้นเช่นกัน</p>
<p>&ldquo; ดูแลตัวเองดี ๆ นะ&rdquo; หลวงพ่อกล่าวด้วยความเป็นห่วง พร้อมลูบศีรษะลูกชายสุดรักอย่างทะนุถนอม ชานนพยักหน้ารับและประนมมือก้มลงกราบเท้าลาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินขึ้นรถตู้คันงามไป</p>
<p>กรุงเทพมหานคร... เขารู้แต่เพียงว่าเป็นศูนย์กลางของประเทศไทย และเป็นเมืองหลวงที่มีตึกสูง ๆ ขึ้นหนาตามากที่สุด ครั้งนี้แล้วที่เขาจะได้สัมผัสด้วยสายตาตนเองเสียทีว่าสิ่งที่เขาเคยเห็นในหนังสือนั้น มันจะสมจริงแค่ไหนกัน</p>
<p>เอี๊ยดดดด !!!</p>
<p>ทันทีที่เสียงยางรถเสียดกับพื้นลาดยางมะตอย เถ้าแก่พยักหน้าให้สัญญาณ ชานนจึงคว้ากระเป๋าสะพายเปิดประตูลงจากรถ</p>
<p>&ldquo; ฮัดเช้ย !&rdquo; เขาขยี้จมูกตัวเองพลางใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำใส ๆ ที่ไหลออกจากตา</p>
<p>เบื้องหน้าเป็นอาคารคอนกรีตหลังใหญ่หกชั้น เป็นสถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา และแน่นอนว่าเมื่อมองไปรอบ ๆ ยังแลเห็นอาคารและตึกที่สูงกว่านี้อีกมาก ชานนสนอกสนใจกับสิ่งใหม่ ๆ เหล่านี้เป็นพิเศษ</p>
<p>เถ้าแก่เดินนำชานนเข้าสู่ภายในโรงแรม มีพนักงานหลายคนยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม ลูกค้าบางคนกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ และอีกหลาย ๆ คนกำลังนั่งรับประทานอาหาร เขาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความหิว และเหมือนเถ้าแก่จะสังเกตเห็นจึงพาเขาไปหาอะไรทานก่อนจะกล่าวรายละเอียดแนะนำพื้นที่ใช้สอยแต่ละส่วน และหน้าที่ที่เขาจะต้องรับผิดชอบต่อจากนี้ไป เมื่อเสร็จสรรพ... เขาจึงนำสัมภาระไปเก็บไว้ที่ห้องส่วนตัวซึ่งมีพนักงานอีกคนอยู่ประจำก่อนหน้าแล้ว ชานนเลยถือโอกาสทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมห้องพร้อมทั้งฝากเนื้อฝากตัวเป็นที่เรียบร้อย เขาหวังว่าชีวิตของเขาจะได้รับประสบการณ์ดี ๆ จากการเข้ากรุงในครั้งนี้</p>
<p>เย็นวันนั้น เพื่อนร่วมห้องอาสาพาชานนออกไปเปิดหูเปิดตาชมสภาพของมหานครอันกว้างใหญ่แห่งนี้ เขาตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกที่ได้เห็นบรรยากาศยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียง มันดูน่าหลงใหลและทำให้เคลิบเคลิ้มชั่วขณะ</p>
<p>ทั้งสองหยุดมองร้านอาหารข้างทางร้านหนึ่งก่อนจะตัดสินในย่างกรายเข้าไป</p>
<p>&ldquo; อยากกินอะไรก็สั่งเลยนะ เดี๋ยวเลี้ยงเอง&rdquo; แจ็ค เพื่อร่วมห้องของชานนเอ่ยขึ้นมา</p>
<p>&ldquo; ขอบใจนะครับ&rdquo; เขารู้สึกปลาบปลื้มอย่างบอกไม่ถูก พลางสังเกตเห็นแจ็คล่วงวัตถุอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนใช้นิ้วจะกด ๆ เลื่อน ๆ ไปมาอย่างมีความสุข</p>
<p>มันคือโทรศัพท์มือถือที่เดี๋ยวนี้พัฒนาคุณสมบัติเฉพาะตัวรวดเร็วปานสายฟ้า เรามีสมาร์ทโฟนเพียงเครื่องเดียวก็สามารถตอบโจทย์ความต้องการทุกอย่างได้ครบครัน ไม่ว่าจะเป็นการสั่งอาหาร ซื้อของใช้ต่าง ๆ ตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ การทำธุรกรรมทางการเงิน การจองตั๋วสำหรับเดินทางท่องเที่ยวไปยังสถานที่ต่าง ๆ บนโลกใบนี้ และอีกหลายอย่างที่ท่านทั้งหลายจะนึกได้ ซึ่งมันมีแต่คำว่า &ldquo; ได้&rdquo; เป็นส่วนใหญ่</p>
<p>ชานนอ่านหนังสือพิมพ์ประจำเลยทราบข้อมูลตรงนี้ดี เขาเองมีเพียงโทรศัพท์มือถือรุ่นขาวดำเครื่องเก่าที่หลวงพ่อให้มาเพื่อใช้ติดต่อเมื่อมีเหตุจำเป็นเท่านั้น และเขาเองก็ไม่ต้องการแสวงหาโทรศัพท์รุ่นใหม่ที่มีราคาแพงเลย เพราะรู้ฐานะของตนเองดีและพยายามชั่งใจไม่ให้กิเลสเข้าครอบงำ</p>
<p>&ldquo; ผัดกะเพราหมูสับไข่ดาวค่ะ&rdquo; เด็กเสิร์ฟยกอาหารมาวางตรงหน้า<br />ชานนกล่าวขอบคุณก่อนลงมือจัดการสวาปามลงท้อง ส่วนแจ็คยังคงนั้งเล่นโทรศัพท์ต่อไปพลางหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว ประเดี๋ยวก็ถ่ายรูปอาหารแล้วก็เล่นโทรศัพท์ต่อไป จนชานนกินจะหมดจานอยู่แล้ว จานข้าวของแจ็คแทบจะไม่มีร่องรอยของการกินเลยสักนิด</p>
<p>...มันช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย เขาหลงลืมคนข้าง ๆ ไปได้อย่างไร ?</p>
<p>ระหว่างที่นั่งรอแจ็ค ชานนก็เริ่มสนใจสิ่งรอบต้วอย่างจริงจัง<br />เรามีตึกสูงมากมายแทนที่ต้นไม้ เรามีรถสัญจรไปมาทั้ง ๆ ที่ถนนเกือบจะไม่มีที่ให้รถของเราแล่นได้อย่างสะดวก กรุงเทพมหานครของพวกเราเป็นศูนย์กลางในด้านต่าง ๆ รวมทั้งขยะแห่งความเจริญที่กองพะเนินจนสร้างความเดือนร้อนให้ผู้คนไปทั่ว เรามัวแต่พัฒนาจนลืมเตรียมรับผลกระทบที่จะได้จากการพัฒนาเหล่านั้นด้วย ทุกวันนี้โลกร้อนขึ้น เราแก้ปัญหาด้วยการซื้อเครื่องปรับอากาศมาใช้บรรเทา แต่ไอร้อนจากเครื่องปรับอากาศที่ระบายออกนอกบ้านมันกลับยิ่งทวีความร้อนมากยิ่งขึ้น พวกเราทุกคนต่างรู้ถึงวิธีที่จะช่วยทำให้อากาศดีขึ้นอย่างถาวรในระยะยาว แต่พวกเราทุกคนกลับละเลยและต่างก้มหน้ารับผลของการกระทำนั้นต่อไป</p>
<p>&ldquo; ฮัดเช้ย !&rdquo;</p>
<p>เป็นอีกครั้งที่เขาต้องก้มลงเอามือปิดปาก สภาพแวดล้อมที่นี่ชักจะก่อกวนระบบทางเดินหายใจเสียแล้ว มันเหมือนมีอะไรมาอุดตันจมูกทำให้เขาต้องขยี้ออกบ่อย ๆ แถมอากาศก็ร้อนเหลือเกิน ทั้งที่ตอนนี้เป็นเวลาค่ำแท้ ๆ หรือว่าอุณหภูมิของไฟที่กำลังมอดไหม้ก้นกระทะเองที่เป็นตัวการกระจายความร้อนแผดเผาผิวกายของเขา</p>
<p>แจ็คเริ่มลงมือทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อยหลังจากเสียเวลาอันมหาศาลไปกับการนั่งเล่นโทรศัพท์ ชานนรู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย แต่ก็ต้องซ่อนงำอาการเอาไว้ ในขณะเดียวกันหลังของเขาก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ<br />&ldquo; อยากไปเที่ยวที่ไหนอีกมั้ย ?&rdquo; แจ็คเงยหน้าขึ้นถาม<br />&ldquo; ไม่ดีกว่าครับ&rdquo; ชานนตอบไม่คิด<br />&ldquo; เหนื่อยล่ะสิท่า งั้นกินเสร็จก็กลับเลยเนอะ&rdquo;<br />&ldquo; ครับ&rdquo; ชานนพยักหน้ารับคำ เขาเหนื่อยใจเหลือเกิน</p>
<p>คืนนั้นชานนนอนไม่หลับ ไม่ใช่ว่าเขาตื่นเต้นกับสถานที่แปลกตา แต่สิ่งที่เขาเผชิญในวันนี้ได้ทำให้เขารู้ว่าสังคมเมืองช่างต่างกับสังคมชนบทยิ่งนัก เขานึกถึงปฏิสัมพันธ์และความใกล้ชิดเมื่อครั้งอยู่บ้านนอก ที่นี่มันช่างห่างเหินยิ่งนัก ทุกคนเร่งรีบและต่างก้มหน้าอยู่กับโลกส่วนตัวของตนเอง</p>
<p>...โลกที่ถูกสมมติขึ้นและไม่มีอยู่จริง</p>
<p>ชานนเหลือกตามองนาฬิกาบนฝาผนังที่ชี้บอกเวลาห้าทุ่มแล้ว แม้แต่ตอนนี้แจ็คยังคงก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อไป ชานนยกแขนขึ้นก่ายหน้าผากและรู้สึกปลงกับภาพที่แลเห็น</p>
<p>หกเดือนผ่านไป...</p>
<p>ชานนนั่งอ่านหนังสืออยู่ในโรงซักรีดหลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน เขากำลังอ่านหนังสือที่ว่าด้วยเรื่องของการพัฒนา เขาคิดอยู่เสมอว่าการพัฒนามักจะมาควบคู่กับการสูญเสียบางสิ่งบางอย่างเป็นการแลกเปลี่ยนกัน... และมันมักจะเป็นเช่นนั้นเสมอ ผลจากการเป็นคนรักการอ่านนี่แหละที่ทำให้เขาได้เข้าถึงข้อมูลบางอย่างที่เด็กวัยเดียวกันยากเกินกว่าจะเข้าถึง ความคิดของเขาเองก็ดูเป็นผู้ใหญ่เมื่อเทียบกับวัยรุ่นอายุไล่เลี่ยกัน มันเป็นสิ่งที่ผู้หมั่นแสวงหาสมควรได้รับ และอีกอย่างเขาเริ่มคิดถึงบรรยากาศแบบชนบทเพิ่มขึ้นทุกวัน ๆ</p>
<p>เย็นนั้น แจ็คชวนชานนมานั่งตั้งวงรับประทานอาหารด้วยกันกับเพื่อน ๆ ของเขา เห็นว่าพากันไปจับปลาได้กลับมาตั้งเยอะเลยพากันฉลองปิ้งย่างปลากันไป อากาศรอบ ๆ ตัวร้อนพอ ๆ กับเปลวไฟที่เผาไหม้เตาถ่าน แจ็คยื่นปลาเผาตัวหนึ่งให้กับชานน เขาก้มมองดูปลาผู้น่าสงสารตัวนั้นก่อนใช้ส้อมเขี่ยไปมาและแซะเนื้อกินทีละน้อยผิดกับเพื่อนคนอื่นที่พากันสวาปามเข้าปากอย่างสัตว์นักล่า เขาพยายามรีบกินให้เสร็จแล้วขอตัวมานอนอ่าหนังสือต่อบนเตียงนุ่ม ๆ ในห้อง และเผลอหลับตอนไหนก็ไม่รู้ มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ลำไส้ในท้องมันบิดจนแทบจะลุกเข้าห้องน้ำไม่ทัน</p>
<p>ปัง ๆ ๆ ๆ !!!!<br />&ldquo; ไอ้นน ! เสร็จยัง ?&rdquo; เสียงตะโกนของแจ็คดังลอดเข้ามา<br />&ldquo; แปบนึง ! ใกล้แล้ว&rdquo; ชานนตอบกลับ<br />สักครู่เขาก็เปิดประตูออก แจ็ครีบวิ่งสวมต่อทันที<br />...นัดกันท้องเสียหรือยังไง ?</p>
<p>ชานนมาทราบทีหลังว่าเพื่อนร่วมวงข้าวเมื่อคืนพากันท้องเสียระเนระนาด บางคนถึงขั้นลุกไม่ไหวต้องนอนดื่มน้ำเกลือแร่เพราะถ่ายหนักหลายรอบ</p>
<p>สาเหตุมันเกิดจากอะไร ?</p>
<p>ก็ปลาไงล่ะ ! ชานนไปสืบเสาะจนรู้ว่าปลาที่นำมาทำอาหารนั้น พวกของแจ็คไปได้มาจากแม่น้ำแห่งหนึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากโรงแรมแห่งนี้ พวกเขาบังเอิญเห็นปลาพากันตายลอยเต็มคลอง ด้วยความที่รู้เท่าไม่ถึงกาลนึกว่าปลาตายธรรมดาจึงตะลุยไปจับหวังทำอาหารมื้อพิเศษ แต่พวกเขาหารู้ไม่ว่าปลาเหล่านั้นมันตายเพราะสาเหตุใด... แถวนั้นมีโรงงานฟอกย้อมสีผ้าตั้งอยู่ วันดีคืนดีก็จะปล่อยน้ำเสีย ๆ ที่เป็นอันตรายลงสู่แหล่งน้ำ พวกเขาไม่ได้มีความเกรงอกเกรงใจชาวบ้านที่อาศัยน้ำตรงนั้นอุปโภคบริโภคบ้างเลย สิ่งมีชีวิตต่างพากันตายเกลื่อนส่งกลิ่นเหม็นเน่าไปทั่ว แน่นอนว่าในร่างกายของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นย่อมกลืนกินเอาสารเคมีเข้าไปด้วย พวกของแจ็คนับว่าโชคร้ายที่ดันไปเก็บปลาพวกนั้นมากินเลยต้องประสบเคราะห์หนักแบบนี้ กรณีของชานนกับแจ็คถือว่ายังหลงเหลือกรรมดีอยู่บ้างที่ท้องเสียเพียงเล็กน้อย ไม่หนักหนาสาหัสเหมือนคนอื่น ๆ</p>
<p>เหตุการณ์ครั้งนี้สะท้อนให้ชานนหวนระลึกถึงบ้านเกิดเมืองนอน เขาตัดสินใจแล้วที่จะกลับคืนสู่ถิ่นฐานเก่าของตนเอง สถานที่ที่ไม่ต้องหวาดระแวง สถานที่ที่เต็มไปด้วยพืชพรรณป่าไม้ สถานที่ที่เต็มไปด้วยความรักความเมตตาจากคนคุ้นเคย เขาได้เรียนรู้แล้วว่าเมืองหลวงแห่งนี้มีอะไรซ่อนอยู่ การพัฒนาที่เกิดขึ้นในเมืองแห่งนี้ได้ส่งผลกระทบต่อผู้คนอย่างไรบ้าง เราต้องศึกษาถึงข้อดีและข้อเสียของการพัฒนาให้มาก ๆ เราจะรู้เท่าทันการเปลี่ยนแปลงและสามารถรับมือกับภัยคุกคามที่เกิดจากการพัฒนาเหล่านี้ได้</p>
<p>จะเห็นได้ว่าในการพัฒนาประเทศ เราต้องใช้ทรัพยากรทางธรรมชาติมากมายเพื่อวางโครงสร้างในโครงการพัฒนาหรือขยายเมืองต่าง ๆ โดยที่เราไม่ได้คำนึงว่าทรัพยากรเหล่านั้นล้วนมีอยู่อย่างจำกัด แต่การเจริญเติบโตของประชากรและความต้องการบางอย่างทำให้มนุษย์ต้องเบียดเบียนธรรมชาติ เราทุกคนต่างมองว่าการพัฒนาจะทำให้ประเทศเดินหน้าไปสู่ความเจริญได้ แต่ถ้าการพัฒนาของเรามันเป็นการทำลายทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่มีอยู่แต่เดิม มันย่อมส่งผลกระทบที่ไม่ดีตามมาอย่างแน่นอน เพราะเราต่างรู้ดีว่าถ้าทรัพยากรธรรมชาติหมดไป มนุษย์คือผู้ที่ต้องแบกหน้ารับผลแห่งการกระทำของตน</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/บล็อก/โลกของชานน/ขอบเขียว.jpg" alt="" width="80%" /></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><strong><br /></strong></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><strong><span class="_5afx"><a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/feeddd?source=feed_text"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">feedDD</span></a></span>&nbsp;<a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/mass?source=feed_text"><span class="_5afx"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">MASS</span></span></a></strong></span></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><strong>ติดตามเรื่องราวดีๆ อัพเดท สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่แฟนเพจ สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่นี่</strong></span></p>
<div><strong><br /></strong></div>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>',
			'title_eng' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'full_text_eng' => null,
			'locale' => null,
			'category_id' => '11',
			'categories' => null,
			'frontpage' => null,
			'arrow_comment' => '1',
			'register' => '0',
			'created' => '2018-07-18 09:44:20',
			'created_by' => '1',
			'modified' => '2018-07-18 09:44:20',
			'modified_by' => null,
			'published' => '1',
			'publish_up' => null,
			'publish_down' => null,
			'banner_side' => null,
			'marquee' => null,
			'image' => '/mass/files/บล็อก/โลกของชานน/578x300.jpg',
			'imgur_url' => null,
			'album' => null,
			'album_publish' => '',
			'video_url' => '',
			'video_publish' => '',
			'urls' => null,
			'attribs' => '',
			'parentid' => '0',
			'ordering' => '95',
			'metakey' => '',
			'tags' => null,
			'access' => '0',
			'hits' => '3970',
			'art_flag' => null,
			'layout_view' => null,
			'content_view' => 'content',
			'content_type' => 'blog',
			'content_type_id' => null,
			'news_cat_id' => null,
			'project_year' => null,
			'project_cat_id' => null,
			'project_media_id' => null,
			'project_region_id' => null,
			'project_health_issues_id' => null,
			'plearn_cat_id' => null,
			'plearn_media_id' => null,
			'plearn_issue_id' => null
		),
		'Categorie' => array(
			'id' => '11',
			'parentid' => '3',
			'title_tha' => 'สิ่งแวดล้อม',
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => 'ประเด็นสิ่งแวดล้อม',
			'control' => 'blogs',
			'intro_text_tha' => '',
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => '',
			'published' => '1',
			'ordering' => '0',
			'nochoice' => '0',
			'hits' => '0',
			'params' => null
		),
		'ProjectCat' => array(
			'id' => null,
			'parentid' => null,
			'title_tha' => null,
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => null,
			'control' => null,
			'intro_text_tha' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => null,
			'published' => null,
			'ordering' => null,
			'nochoice' => null,
			'hits' => null,
			'params' => null
		),
		'ContentType' => array(
			'id' => null,
			'type' => null,
			'title' => null,
			'module' => null,
			'description' => null,
			'help' => null,
			'has_title' => null,
			'title_label' => null,
			'has_body' => null,
			'body_label' => null,
			'min_word_count' => null,
			'custom' => null,
			'modified' => null,
			'locked' => null,
			'orig_type' => null
		),
		'ProjectHealthIssue' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'ProjectRegion' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'Creater' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => '1',
			'username' => 'admin',
			'realname' => 'ผู้ดูแลระบบ',
			'email' => 'admin',
			'address' => '',
			'tel' => '',
			'province' => '0',
			'postcode' => '11140',
			'birthday' => '1983-06-19',
			'gender' => 'M',
			'idcard' => '',
			'avatar' => '/files/b.gif',
			'lastvisit_date' => '2024-11-11 13:43:35',
			'group_id' => '0',
			'something' => '',
			'user_status' => '1',
			'params' => '',
			'created_by' => 'admin',
			'created' => '2012-11-22 23:00:00',
			'modified_by' => '26',
			'modified' => '2025-09-29 21:54:10',
			'role' => 'admin'
		),
		'Modifier' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => null,
			'username' => null,
			'realname' => null,
			'email' => null,
			'address' => null,
			'tel' => null,
			'province' => null,
			'postcode' => null,
			'birthday' => null,
			'gender' => null,
			'idcard' => null,
			'avatar' => null,
			'lastvisit_date' => null,
			'group_id' => null,
			'something' => null,
			'user_status' => null,
			'params' => null,
			'created_by' => null,
			'created' => null,
			'modified_by' => null,
			'modified' => null,
			'role' => null
		),
		'ContentDate' => array()
	),
	(int) 9 => array(
		'Content' => array(
			'id' => '94',
			'aliasname' => null,
			'title_tha' => 'แม่น้ำโบราณ : โดยเรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์ ผลงานประเด็นสิ่งแวดล้อมในชุมชน',
			'intro_text_tha' => '<p><em><span style="color: #1d2129; font-family: Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px;">หญิงสาวในบ้านไม้เก่าแก่ ในฤดูกาลแห่งพรรษา เธอเฝ้าเว้าวอนจันทร์ ขอเพียงอย่าให้สายฝนทิ้งช่วงเลย....</span></em></p>',
			'full_text_tha' => '<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">หากพญานาคสะท้อนความในใจออกมาได้?</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">จะเป็นอย่างไร</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;">จากเรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์ เรื่อง</span></em><em><span style="font-size: medium;">&nbsp;"แม่น้ำโบราณ"</span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/แม่น้ำโบราณ/795x567.jpg" alt="" width="80%" /><br /></span></em></p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>
<p>กูอยู่ที่นี่ ในหัวใจโบราณ มนุษย์เอย<br />กูดำรงอยู่ตั้งแต่ครั้งแรกเริ่มกำเนิดโลกใบนี้ ก่อนศาสนาทั้งหลายทั้งปวง ก่อนอารยธรรมทั้งหลายทั้งปวง<br />กูเฝ้าดูพวกมึงอยู่ตลอดเวลา เหล่ามนุษย์หลากสีผิว เหลือง ขาว ดำ เหล่ามนุษย์ผู้ถูกสาปให้เกิดขึ้นมาเพื่อค้นหาหัวใจของตนเอง น่าประหลาดไหม? ค้นหาหัวใจของตนเอง<br />ลำตัวและเกล็ดของกูสะท้อนแสงตะวันเป็นสีทอง กูเฝ้ามองดูพวกมึงดำรงชีวิตอยู่บนชายฝั่ง เคลื่อนไหวอยู่ในลำน้ำ แต่พวกมึงไม่เคยได้ยินเสียงลมหายใจของกูเลยสักคน ลมหายใจที่พร่ำเพรียกอยู่รายรอบกายของพวกมึง<br />พรายฟองสีทองของความหลับฝัน<br />ท่ามกลางความสงบสงัดลึกล้ำของโลกดึกดำบรรพ์<br />ขณะพวกมึงพากันลงข่าย วางเบ็ดราว ดักลอบ หรือเก็บผักหญ้า<br />หากว่าพวกมึงสงบนิ่งเพียงพอ พวกมึงก็จะเป็นหนึ่งเดียวกับกู ด้วยดวงจิตที่สันโดษสมถะเท่านั้น พวกมึงจึงจะสามารถมองเห็นกู</p>
<p>พวกมึงเคยมองเห็นกระต่ายในดวงจันทร์กันบ้างไหม?<br />อย่าตื่นตูมกันไปนักเลย<br />ศาสดาของพวกมึงไม่เคยกล่าวไว้หรอกหรือ ว่าอะไร-อะไรในโลกนี้ล้วนไม่จีรังยั่งยืน แม้กระทั่งโลกเอง หรือตัวของศาสดาเอง<br />อย่าตื่นตูมกันไปนักเลย แต่จึงตื่นขึ้นเถิด ตื่นขึ้นแล้วกวาดสายตาไปรอบๆตัว มองออกไปข้างนอก มองเข้าไปข้างใน<br />หากว่าพวกมึงยังปรารถนาค้นพบหัวใจ<br />ดวงจันทร์ช่างงดงาม<br />และจะงดงามยิ่งหากว่ามีหญิงสาวสักคนหนึ่ง หญิงสาวผู้ยืนอยู่ที่บานหน้าต่างของค่ำคืน ท่ามกลางกลิ่นดอกไม้ในลมรำเพย<br />หญิงสาวในบ้านไม้เก่าแก่ ในฤดูกาลแห่งพรรษา เธอเฝ้าเว้าวอนจันทร์ ขอเพียงอย่าให้สายฝนทิ้งช่วงเลย จันทร์เจ้าขา<br />ต้นข้าวในผืนนากำลังเติบโตแตกกอ<br />ขออย่าให้เธอต้องจำพรากจากบ้านเกิดและผู้เฒ่าผู้แก่เลย พรากจากไปสู่เมืองใหญ่และนิคมแห่งอุตสาหกรรม<br />ขอให้เธอได้จมอยู่ในปลักตมแห่งนี้ต่อไปเถิด<br />ขอให้สองแขนได้โอบกอดโค้งรวงสีทองสุกปลั่ง<br />และให้เธอได้ขับขานบทกลอนรับขวัญแม่โพสพ ดุจเดียวกับหัวใจเก่าแก่ของปู่ย่าตาทวดในครั้งกระโน้น<br />ว่าไหม ความใฝ่ฝันนั้นงดงามปานดวงจันทร์<br />และมีคุณค่าเสมอสายฝน</p>
<p>กูพร้อมอยู่เสมอที่จะพร่างพรูเป็นน้ำฝน<br />ขณะความใฝ่ฝันขึ้นไปท่องเที่ยวอยู่ในฟากฟ้า<br />เหมือนเด็กน้อยที่แอบหนีแม่ไปเที่ยวงานสวนสนุก<br />ตื่นตาตื่นใจอยู่บนชิงช้าสวรรค์ ได้ควบขี่ม้าหมุน รอบแล้วรอบเล่า เสียงหัวเราะก็คือเสียงฟ้าร้อง&nbsp;<br />ก่อนที่กูจะตกลงมา<br />กลับคืนสู่เรือนเหย้าด้วยใจอาลัยอาวรณ์<br />พวกมึงเคยแหงนเงยเฝ้ามองเมฆบ้างไหม? มวลเมฆที่เคลื่อนขบวนผ่านหัวของพวกมึงไปวันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า มวลเมฆซึ่งเป็นมวลความฝันของกู เป็นกลุ่ม เป็นเกลียว เป็นกลีบ หรือเป็นเกล็ด<br />ความฝันอันประกอบด้วยแสงแดด ฤดูกาล ความมืด ความแปรปรวน ความไหลเนื่อง และความไม่สิ้นสุด<br />เหล่ามนุษย์ผู้เคลื่อนไหวอยู่สองฟากฝั่ง ฟากฝั่งของสายน้ำไม่หวนคืน<br />เฉกเช่นบางศาสดาของพวกมึง<br />บางศาสดาผู้ค้นพบหัวใจของตนเอง ขณะนั่งเฝ้าเพ่งพิศชีวิตด้านในอยู่ที่ริมฝั่งสงบสงัดที่ไหนสักแห่ง<br />เฉกเช่นพวกมึงบางคนได้แก้ปลาตัวสุดท้ายออกจากตาข่าย แล้วร้องบอกกับตัวเองว่าพอแล้ว ควรเก็บตาข่ายขึ้นจากลำน้ำได้แล้ว วันนี้พอเพียงแล้ว<br />และในโมงยามขณะนั้น กูได้มองเห็นนกแสงตะวันตัวหนึ่งบินมาจับที่บ่าไหล่ของชาวประมงผู้นั้น พลางก็ร้องเพลงด้วยน้ำเสียงที่เปล่งกังวานราวระฆังแก้ว<br />และกูไม่อยากจากไป</p>
<p>กูจะไม่จากไปไหน หากว่าพวกมึงทุกคนพากันค้นพบหัวใจของตนเอง<br />เหล่ามนุษย์ผู้ต้องคำสาปเอย<br />หนทางนั้นๆเฝ้ารอพวกมึงอยู่<br />เช่นเดียวกับกู &ndash;สัตว์ดึกดำบรรพ์ที่พวกมึงปรารถนาอย่างท่วมท้นที่จะได้พบเห็นสักครั้งในชีวิต<br />เหล่ามนุษย์หน้าโง่<br />ยิ่งใกล้-ยิ่งห่างไกล<br />ราวกับว่าผัสสะของพวกมึงได้ปลาสนาการไปสิ้นแล้ว<br />ทั้งๆที่พรายฟองละอองทองร่ายรำอยู่รายรอบตัวของพวกมึง ทั้งๆที่ลมหายใจอันลึกและยาวคลอเคลื่อนอยู่ในครรลองชีวิตของพวกมึง<br />พวกมึงกลับคว้าจับได้เพียงน้ำเหลว<br />ปล่อยให้ปวงสัจธรรมเล็ดลอดหว่างนิ้วไปเสียสิ้น<br />และบ่อยครั้งที่กูได้เข้าไปในความหลับฝันของพวกมึง (อาณาจักรของความฝันที่หดแคบลงทุกขณะ) แต่พวกมึงกลับมองเห็นกูเป็นเพียงสัตว์นำโชคตัวหนึ่งเท่านั้น<br />สัตว์นำโชคที่จะนำพาลาภยศสรรเสริญมาสู่ชีวิตในภายภาคหน้าของพวกมึง<br />พวกมึงที่ไม่ยอมออกมาจากถ้ำมืด แม้ว่าจะก้าวมาสู่ยุคสมัยของเทคโนโลยีแล้วก็ตาม<br />ปล่อยให้กูฝันร้ายดายเดียวอยู่ในความหลับฝันของพวกมึง<br />พวกมึงช่างใจดำ<br />กูไม่อยากสาปแช่งซ้ำอีก<br />แต่กูจะใจเย็นเฝ้าดูพวกมึงค้นหาหัวใจไปเรื่อยๆ เฝ้าดูไปจนกว่าหัวใจของกูจะพูดว่า-<br />&ldquo;เอาละ พอแล้ว เหล่ามนุษยชาติทั้งหลาย&rdquo;</p>
<p>หัวใจของกูได้หยั่งรากลึกลงไปราวไม่สิ้นสุด ราวกัปกัลป์พุทธันดร<br />ผ่านเทือกภูไกลโพ้น ที่ราบสูง ที่ราบลุ่ม สู่ห้วงมหาสมุทร<br />พวกมึงเคยเฝ้ามองดูดอกไม้กันบ้างไหม?<br />ดอกไม้ที่ประกอบขึ้นด้วยดิน น้ำ ลม ไฟ รวมทั้งความฝันใฝ่ของเหล่าภู่ผึ้งและผีเสื้อ<br />ความฝันใฝ่ที่มีท่วงทำนองดุจดังบทกวี<br />บทกวีที่ขับขานถึงอรุณรุ่ง มวลดอกไม้ และดิน น้ำ ลม ไฟ<br />ดิน น้ำ ลม ไฟ ที่เฝ้าบ่มเพาะบทกวี<br />กวีผู้เฝ้าคิดฝันอยู่ริมฝั่งน้ำ และกวีผู้ท่องเรือมาตามลำน้ำ<br />บทกวีที่ทำให้กูนิทรารมณ์<br />ราวกับได้หลับใหลอยู่ในครรภ์ของแม่โลก ท่ามกลางบทเพลงกล่อมหวานเศร้า และหมื่นแสนปีกนกสีดำ<br />ก่อนจะแว่วยินเสียงของเด็กน้อยดังขึ้นในความหลับฝัน<br />&ldquo;แม่จ๋า นี่เมล็ดดอกอะไรกันจ๊ะ ขอหนูปลูกบ้างได้ไหม&rdquo;<br />กูร่ำไห้ออกมา<br />พวกมึงได้ยินเสียงมันไหม?<br />ทรวงอกที่สะทกสะท้อนของกู กลายเป็นคลื่นขบวนหนึ่ง ก่อนจะเข้ากระทบชายฝั่ง และได้นำพาดอกไม้สีเหลืองดอกเล็กๆขึ้นซบหาดทรายหมาดชื้น<br />กูปรารถนาอยากได้ยินเสียงเล็กๆนั้นอีก<br />เสียงเล็กๆ</p>
<p>เสียงเล็กๆที่สาบสูญ<br />สาบสูญไปเช่นเดียวกับเผ่าพันธุ์เล็กๆ กลุ่มชนเล็กๆ พืชพรรณพื้นเมืองต่างๆ สัตว์บกสัตว์น้ำต่างๆ<br />สาบสูญไปเช่นเดียวกับคัมภีร์มีค่าต่างๆ รากเหง้าเก่าแก่ต่างๆ<br />บางค่ำคืนกูหลับฝันถึงทะเลทราย<br />เสียงกระแสลมร้องร่ำคร่ำครวญกรีดบาดหัวใจ<br />หัวใจของพวกมึงพลัดพรายไปหนแห่งใดกัน ตื่นขึ้นเถิด มนุษย์เอย<br />เร่งออกติดตามค้นหาขุมทรัพย์ล้ำค่านั้นเถิด<br />ก่อนที่มันจะสาบสูญไปชั่วนิจนิรันดร์<br />ความฝันที่ทำให้กูโศกาอาดูร<br />กูอยากฝันถึงห้วงหาวและดาวเดือนไกลโพ้นต่างหากเล่า ไม่ใช่ดวงตาที่แล้งไร้ชีวิตเหล่านั้นสักหน่อย<br />แต่กูยังคงเปี่ยมด้วยความหวังอยู่เสมอ<br />ในทุกๆรุ่งอรุณอันสดกระจ่าง<br />กูลอบติดตามบางมนุษย์เข้าไปในสวนเล็กๆของเขา ในทุ่งนาน้อยๆของเธอ และกูได้เฝ้ามองดูเขาและเธอต่างพากันโอบกอดพืชพรรณอย่างทะนุถนอมรักใคร่<br />ปวงพืชพรรณที่แข็งแกร่งและอดทนอย่างที่สุด<br />ด้วยพวกมันต่างก็รักใคร่ในมนุษย์พวกนั้น<br />ดูสิ พวกมันต่างก็กำลังโอบกอดมนุษย์ที่แข็งแกร่งและอดทนอย่างที่สุดไว้ดุจเดียวกัน<br />มนุษย์ตัวเล็กๆแห่งอุษาคเนย์<br />และมนุษย์ตัวเล็กๆยิ่งกว่าที่พากันวิ่งตามพวกเขาออกไป เนื้อตัวแทบจะเปลือยเปล่าเสียด้วยซ้ำ<br />ต่างก็พากันหัวเราะเริงใจ<br />เป็นหนึ่งเดียวกับดินน้ำลมไฟรายรอบตัว<br />และจังหวะที่แม่หนูน้อยได้ก้มลงเก็บใบไม้เล็กๆรูปหัวใจสีแดงขึ้นทาบทับทรวงอกเปลือยเปล่าข้างซ้ายของเธอ พลางยิ้มกว้างจนแลเห็นฟันหลอ<br />จังหวะนั้นกูก็บอกกับตนเองได้ทันที ว่ากูจะยังไม่ไปไหน</p>
<p>&ldquo;อนาคตอันเก่าแก่&rdquo;<br />ใช่ กูเรียกขานมันเช่นนั้น<br />ท่ามกลางสองฟากฝั่งที่แตกต่างหลากหลาย ทั้งโอบเอื้ออารี ทั้งทารุณโหดร้าย<br />กูได้นำพาหัวใจสีแดงดวงน้อยนั้นไปด้วย<br />สัตว์ดึกดำบรรพ์กับหัวใจสีแดงดวงน้อย<br />เหนือกว่าแก้วมณีมีค่าทั้งหมดทั้งมวล<br />เช่นเดียวกับมือน้อยๆที่ได้ปลูกฝังเมล็ดดอกไม้ลงไปในผืนแผ่นดิน<br />เหล่ามนุษย์เล็กๆที่ได้นำพารุ่งอรุณอันเก่าแก่มาสู่หัวใจของกู<br />ทำให้เรือนกายกูสั่นสะท้านด้วยความปีติยินดี<br />และพลอยทำให้เรือของพวกชาวประมงโยกโยนอยู่เหนือยอดคลื่นอย่างฉงนฉงาย<br />ลำตัวและเกล็ดผิวของกูหยอกล้อกับพื้นผิวของท้องเรือเหล่านั้น พลันกูได้ยินน้ำเสียงหวาดตื่นดังขึ้น<br />&ldquo;เหมือนมีตัวอะไรมาหนุนท้องเรือเลยว่ะ พวกมึงรู้สึกเหมือนกูมั้ย&rdquo;<br />&ldquo;ใช่ กูก็รู้สึกเหมือนมึงนั่นแหละ&rdquo;<br />เปล่า ไม่ใช่พวกมึงหรอกที่ตอบคำ เพราะพวกมึงต่างก็ซีดเซียวและเบื้อใบ้ แต่เป็นกูต่างหาก<br />แต่ถึงอย่างนั้น พวกมึงก็ยังไม่ได้ยินเสียงของกูอยู่ดี<br />แม้ว่ากูจะบิดกายคลายเส้นอยู่ห่างจากพวกมึงไม่ถึงศอกถึงวาก็ตาม<br />กูผู้เฝ้าเคล้าคลอไปกับชีวิตของพวกมึงตลอดเวลา ตั้งแต่เกิดยันตาย<br />กูผู้ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเพรียกหาในยามหลับละเมอของพวกมึง พวกมึงผู้เจ็บไข้-ใกล้ตาย เสียงเพรียกนั้น-<br />&ldquo;น้ำ ขอน้ำให้ลูกเถิดแม่จ๋า...&rdquo;</p>
<p>อย่าฝันถึงกู หากพวกมึงไม่มีความใฝ่ฝันแสนงาม<br />พวกมึงเคยเฝ้ามองดูแม่น้ำกันบ้างไหม?<br />แม่น้ำข้างนอก แม่น้ำข้างใน<br />กูอยู่ข้างนอก กูอยู่ข้างใน<br />กูปรารถนาเป็นหนึ่งเดียวเสมอ หากว่ามือของพวกมึงไม่ยื่นเข้ามายุ่มย่ามบงการเอาตามอำเภอน้ำใจ<br />มือของพวกมึงที่ปรารถนาอย่างแรงกล้า ที่จะตักตวง ที่จะครอบครอง<br />ที่จะแปรเปลี่ยนวิถีทางของกู ที่จะกักกั้นกุมขังกู<br />กูอยากให้พวกมึงเฝ้ามองดูแม่น้ำ เหมือนเช่นที่ศาสดาของพวกมึงเฝ้ามอง<br />เพราะว่าเมื่อไม่มีสิ่งนั้น ก็จะไม่มีสิ่งนี้<br />ไม่มีเหล่ามนุษย์ผู้ถูกสาปให้ต้องค้นหาหัวใจของตนเอง<br />เมื่อพวกมึงเฝ้ามองอย่างบริสุทธิ์ลึกซึ้ง<br />เมื่อนั้นพวกมึงก็จะเปลือยเปล่า<br />เปล่า- กูไม่ได้กล่าวหาว่าพวกมึงเปล่ากลวงเสียหน่อย<br />แต่พวกมึงจะเปลือยเปล่าและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับธรรมชาติต่างหาก<br />พวกมึงไม่เคยผ่านการเป็นเด็กมาก่อนหรอกรึ<br />เหล่าเด็กๆหลายผู้หลายนามที่เคยขี่หลังกูเล่น-เริงใจ<br />ต่างก็ขี่และควบกูให้เลื้อยไหลไปไม่หยุดหย่อน<br />ท่ามกลางเสียงกู่ร้องโหวกเหวก เสียงหัวเราะสดใสก้องกังวาน<br />ขณะกูสะบัดเนื้อตัวจนกระเพื่อม-กระเซ็น</p>
<p>กระต่ายในดวงจันทร์สะท้อนอยู่ในดวงตากู<br />เนื้อตัวเปลือยเปล่าของกูกลายเป็นสีแสงจันทร์<br />เกล็ดของกูวับวาวท่ามกลางสองฟากฝั่งแห่งแสงไฟ<br />พวกมึงพากันกล่าวขานว่ากูเป็นสัตว์ลึกลับ เพียงเพราะว่าพวกมึงมองไม่เห็นกู<br />พวกมึงผู้ไม่มีกระต่ายในดวงจันทร์อยู่ในดวงตา<br />พวกมึงผู้กำลังหันหลังให้กู<br />ทั้งๆที่มีกูดำรงอยู่ในชีวิต<br />ดุจเดียวกับการที่พวกมึงพากันปล่อยปละละเลยหัวใจ<br />กระทั่งมันได้หายสูญไป<br />และในค่ำคืนแสนงามเช่นนี้<br />กูได้ล่องลอยดวงไฟของความคิดฝันขึ้นสู่ท้องฟ้า ดวงแล้วดวงเล่า<br />เพื่อรำลึกถึงปวงปราชญ์และเหล่าศาสดาที่เคยได้จำนรรจากับกู<br />เพื่อรำลึกถึงโคตรเหง้าเหล่ากอของกู พ่อแม่พี่น้องและญาติมิตรของกู<br />ทั้งโพ้นเทือกภู ที่ราบสูง ที่ราบลุ่ม และบึงบางกลางท้องทุ่งนา<br />ในบางค่ำคืนแสนงามเหล่านั้น<br />กูเคยได้ยินเสียงเล็กๆแว่วมาจากเหล่าเรือนบ้านที่ห่อตัวอยู่ในรั้วกำแพง<br />&ldquo;แม่จ๋า หนูเห็นดวงไฟอะไรก็ไม่รู้ ลอยขึ้นจากแม่น้ำ สวยจังค่ะ&rdquo;<br />&ldquo;เหลวไหลน่าลูก ไป-เข้านอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ลูกต้องตื่นไปโรงเรียนแต่เช้ามืด&rdquo;<br />&ldquo;ไป-โรง-เรียน-แต่-เช้า-มืด?&rdquo;<br />กูพึมพำเหมือนคร่ำครวญ</p>
<p>กูจะเล่าเรื่องมนุษย์เล็กๆผู้หนึ่งให้พวกมึงได้ฟัง<br />มนุษย์เล็กๆผู้ปฏิเสธโรงเรียน<br />โรงเรียนที่ห่อตัวอยู่ในรั้วกำแพง<br />เด็กชายผู้ตามใจพ่อแม่ด้วยการแต่งชุดเสื้อผ้าเครื่องแบบ แล้วเดินชักแถวไปสู่โรงเรียนเหมือนเช่นเด็กคนอื่นๆ<br />เด็กชายผู้เฝ้าฝันถึงแต่แม่น้ำอยู่ทุกขณะจิต<br />แล้วให้หลังเพียงสองปี เขาก็หันหลังให้กับรั้วโรงเรียน<br />เด็กชายผู้พร่ำบอกกับพ่อแม่ของเขาว่า-หากพญานาคยังคงมีอยู่ในแม่น้ำ เขาก็จะไม่อดตายอย่างแน่แท้<br />เด็กชายผู้ถือกำเนิดที่ริมฝั่งแม่น้ำ ในครอบครัวเล็กๆของชาวประมง<br />จึงวางดินสอและตำราเรียนลง<br />ก่อนก้าวเข้าสู่โรงเรียนแห่งดินน้ำลมไฟอย่างเต็มตัวและหัวใจ<br />เด็กชายผู้เฝ้ามองท้องฟ้าและก้อนเมฆ พลางได้ยินเสียงกระซิบของเหล่าผู้เฒ่า ว่าเมฆลักษณะแบบนั้นรูปร่างแบบนี้มันหมายความว่าอะไร<br />มันหมายความว่าเมื่อเจ้าเห็นเมฆแบบนั้น เจ้าจงออกเรือไปเถิด แต่อย่าโลภมากบรรทุกเหล่าปลามาเสียจนเรือจมลงกลางน้ำล่ะ<br />มันหมายความว่าเมื่อเจ้าเห็นเมฆแบบนี้ เจ้าจงเดินขึ้นโคกขึ้นดงไปเถิด เพื่ออาหารมื้อหน้าจะมีเห็ดมากมายให้เจ้าอิ่มอร่อย<br />มันหมายความว่าเมื่อเจ้าเห็นเมฆแบบโน้น เจ้าจงเตรียมคราดไถแปลงนาไว้ได้แล้ว เพื่อเจ้าจะได้หว่านข้าวกล้าในนาน้ำฝน<br />เด็กชายผู้เฝ้ามองท้องน้ำ พลางได้ยินเสียงกระซิบของเหล่าผู้เฒ่า ว่าวงคลื่นน้ำลักษณะนี้หรือแบบนั้นมันหมายความว่าอย่างไร<br />วงคลื่นน้ำลักษณะต่างๆที่สามารถบ่งบอกถึงปลาชนิดต่างๆ<br />ลักษณะของการโบกครีบหลัง ครีบข้าง และหาง<br />ลีลาการผุดของฟองอากาศลมหายใจ<br />ที่เหล่าผีผู้เฒ่าสามารถมองทะลุพื้นผิวน้ำลงไปอย่างปรุโปร่ง แล้วทำนายได้อย่างแม่นยำว่าฝูงปลาที่กำลังว่ายผ่านไป ชื่อว่าปลาอะไร<br />ปลาอะไร มีอุปนิสัยอย่างไร ชอบกินเหยื่อแบบไหน<br />เหล่าโรงเรียนในรั้วสามารถบอกได้ไหม?<br />ผิวเกรียมแดดและเส้นผมสีแดงกร้านของเขาสะท้อนอยู่ในดวงตาของกู<br />ท่วงท่าสงบนิ่งและมั่นคงในเรือลำน้อยของเด็กชายผู้นั้น&nbsp;<br />เป็นหนึ่งเดียวกับกู</p>
<p>เด็กชายผู้ที่เป็นหนึ่งเดียวกับกู<br />เติบโตขึ้นท่ามกลางแสงแดด สายลม และห่าฝน<br />ราวกับไม้ที่มีรากแก้วต้นหนึ่ง<br />เขาได้หยั่งรากของชีวิตและความคิดฝันลงไปในโลกอันดึกดำบรรพ์<br />เขาเดินสวนทางกับเหล่าเพื่อนและยุคสมัย พร้อมกับรอยยิ้มอันแสนบริสุทธิ์ใจ<br />เขาผู้ที่เนื้อตัวและเสื้อผ้าอวลร่ำอยู่ด้วยกลิ่นโคลนดิน กลิ่นแดด กลิ่นน้ำ และกลิ่นเมือกคาวปลา<br />และในฤดูแล้งที่สายน้ำได้ขอดแห้งตามธรรมชาติ<br />เขาคนเดียวกันนี้ที่ได้ยกร่องและขุดพรวนพื้นที่ชายฝั่งและสันดอนดินกลางแม่น้ำ ให้กลายเป็นแปลงสำหรับปลูกพืชผัก<br />โรงเรียนชีวิตและโลกของเขามีเพียงแม่น้ำสายเดียวเท่านั้น<br />ใช่แล้ว แม่น้ำเดียวกัน<br />เขาไม่ต้องการอะไรหรือสิ่งใดมากไปกว่านี้อีกแล้ว<br />เขาเพียงจุดธูปเทียนแล้วลอยกระทงดอกไม้สด พร้อมกล่าวขอขมาต่อแม่ดินแม่น้ำแม่ลมแม่ไฟและกู ก่อนจะพาเรือและอุปกรณ์ต่างๆออกไปหาจับปลา<br />ภายใต้โค้งฟ้าครามและเมฆขาวเมฆเงิน<br />เมฆสีขาวสีเงินดุจเดียวกับเกล็ดวาววับของฝูงปลาที่พากันสะท้อนขึ้นเหนือผิวน้ำและแววแดด<br />ปู่ย่าตายายและพ่อแม่ของเขาเกิดขึ้นมาที่ริมฝั่งแม่น้ำสายนี้ และตายจากไปที่ริมฝั่งแม่น้ำสายเดียวกันนี้<br />เถ้าอังคารของพวกเขาเหล่านั้นและดอกไม้สีขาวได้ล่องไหลไปกับสายน้ำไม่หวนคืน-สายนี้<br />แต่ผีของพวกเขายังคงอยู่ ผีผู้เฝ้าจำนรรจากับเขาอยู่ไม่รู้จบสิ้น<br />คำจำนรรจ์ที่เกี่ยวร้อยอยู่กับฤดูกาลดินน้ำฟ้าอากาศ<br />เสียงเพลงเพรียกแห่งฝูงมัจฉา<br />ทุ่งข้าว บ่อเกลือ และป่าบุ่งป่าทาม<br />เขาผู้ได้ยินเสียงของกู?<br />เขาผู้เชื่อมั่นว่ากูยังดำรงอยู่<br />ด้วยหัวใจโบราณกาลดุจเดียวกัน<br />เขาผู้เชื่อมั่นว่าถ้ากูตาย เขาก็จะตาย และโลกนี้ก็จะดับสูญ<br />นี้คือหัวใจสีทองของมนุษย์เล็กๆแห่งอุษาคเนย์<br />บัดซบเถิด กูไม่อยากตายจากโลกนี้ไปเลย</p>
<p>หรือไม่ก็ให้กูตายจากไปเสียแต่เดี๋ยวนี้ มนุษย์เอย<br />เขาในวัยหนุ่มฉกรรจ์ได้สร้างครอบครัวขึ้นที่ริมฝั่งแม่น้ำสายเดิม<br />กับหญิงสาวที่รักในวิถีชีวิตแห่งแม่น้ำดุจเดียวกัน<br />และลูกน้อยทั้งสองของเขาต่างก็หันหลังให้กับโรงเรียนที่อยู่ในรั้ว<br />เขาหัวเราะอย่างเห็นขันเมื่อนึกถึงตนเองในวัยเยาว์<br />เมื่อลูกๆของเขาต่างกล่าวออกมาในทำนองเดียวกันว่า หากพญานาคยังคงอยู่ พวกเขาก็จะไม่อดตายอย่างแน่แท้<br />อา- อนาคตอันเก่าแก่<br />ดินน้ำลมไฟเป็นสักขีพยานด้วยเถิด<br />เมื่อวันหนึ่งแม่น้ำโบราณสายนี้ต้องแปรปรวนอย่างผิดธรรมดา<br />ด้วยการขึ้นและลงของระดับน้ำที่ผิดแผกฤดูกาล<br />ด้วยสีของน้ำที่เข้มข้นขุ่นคลั่ก<br />สายน้ำที่เหือดแห้งอย่างยาวนาน<br />สายน้ำที่ท่วมจมหมู่บ้านริมฝั่ง<br />เหล่าปลาหลายชนิดที่สาบสูญ<br />หลากหลายชุมชนริมสองฝั่งแม่น้ำกลายเป็นหมู่บ้านร้าง ลำเรือต่างเกยแห้ง<br />ว่ากันว่าประเทศบ้านเมืองใหญ่โตที่อยู่ต้นน้ำโพ้นได้ก่อสร้างเขื่อนกักเก็บน้ำขึ้นจำนวนมาก<br />เขื่อนกั้นแม่น้ำ<br />พวกมึงกำลังกุมขังกู มนุษย์เอย<br />พวกมึงกำลังฆ่าเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน และสิ่งมีชีวิตอื่นๆ<br />พวกมึงกำลังทดสอบความรักและความศรัทธาของมนุษย์เล็กๆที่อยู่ในดวงตาของกู<br />หากว่าพญานาคยังคงอยู่ พวกเขาก็จะไม่อดตายอย่างแน่แท้<br />อา- หากว่าพญานาคยังคงอยู่</p>
<p>เมื่อไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ริมแม่น้ำที่สาบสูญ<br />พวกเขาได้พากันอพยพเข้าไปในผืนแผ่นดินที่แล้งไร้<br />เงินทองที่เก็บสะสมไว้จำนวนหนึ่งจึงได้แปรเปลี่ยนเป็นบ้านหลังน้อย เป็นแปลงนาเล็กๆเป็นโคหนึ่งคู่ เป็นไก่หนึ่งฝูง<br />กูเฝ้ามองดูพวกเขาด้วยหัวใจสะทกสะเทือน<br />กูจะทำอะไรเพื่อพวกเขาได้บ้าง<br />ชายผู้นำพาลูกเมียใช้จอบเสียมขุดก่นลงไปในเนื้อดินแห้งกระด้าง จอบแล้วจอบเล่า วันแล้ววันเล่า และคืนแล้วคืนเล่า<br />เพื่อจะได้หยอดเมล็ดข้าวลงไปในหลุมดินเหล่านั้น หลุมแล้วหลุมเล่า<br />หลังจากที่เขาได้เฝ้าสังเกตดูลักษณะของก้อนเมฆในท้องฟ้า<br />ขณะกูกู่ร้อง ตกลงมาเถิด ตกลงมา<br />ครั้นเมื่อฝนแรกหลั่งร่วง<br />ภาพของสี่คนพ่อแม่ลูกที่กำลังเริงร้องร่ายรำอยู่กลางสายฝน<br />ทำให้กูร่ำไห้ด้วยสะเทือนใจ<br />และด้วยหัวใจโบราณดวงนั้น<br />ในทุกค่ำคืนที่ดวงจันทร์กระจ่างฟ้า<br />กูจึงได้มองเห็นผู้เป็นพ่อเดินแบกจอบแบกพลั่วนำพาลูกเมียออกไปยังกลางแปลงนา<br />ก่อนจะช่วยกันขุดจอบแทงพลั่วลงไปในเนื้อดินแตกระแหง<br />เสียงสะท้อนสะท้านใจ<br />สลับขับกล่อมด้วยเสียงเพลงจากผู้เป็นพ่อและแม่<br />บทเพลงของคนยากไร้ในผืนดินแห่งสุวรรณภูมิ<br />กระต่ายในดวงจันทร์ก็ยังไม่อาจกลั้นน้ำตา<br />พวกเขากำลังลงมือขุดสระด้วยแรงกายแรงใจมหาศาล คืนแล้วคืนเล่า<br />ยามหลับนอนพวกเขาต้องยกสองแขนสองมือประสานกันไว้เหนือหัว เพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อยที่เฝ้ารุมเร้า สองฝ่ามือที่แตกช้ำระบม<br />ผ่านไปเนิ่นนานวัน<br />เมื่อได้ความกว้างความลึกของสระที่ต้องการแล้ว<br />พวกเขาทั้งสี่จึงช่วยกันเหยียบย่ำหน้าดินในสระให้แน่นเต็ม ทั้งเกณฑ์แรงโคมาช่วยอีกสองแรง<br />และไม่นานจากนั้น สระของพวกเขาก็สามารถเก็บกักน้ำฝนไว้ใช้ได้ตลอดฤดูแล้ง<br />และยังมีกุ้งหอยปูปลาให้ได้จับกินตลอดทั้งปี<br />ด้วยหัวใจโบราณและอนาคตอันเก่าแก่เท่านั้น มนุษย์เอย</p>
<p>กูอยู่ที่นี่ ในหัวใจโบราณ มนุษย์เอย<br />กูเฝ้ามองดูมนุษย์เล็กๆผู้แข็งแกร่งและอดทน<br />มนุษย์ผู้ยืนหยัดและยืนยันที่จะมีชีวิตอยู่ท่ามกลางดินน้ำลมไฟ<br />ด้วยไม่ต้องการอพยพเข้าสู่เมืองและนิคมแห่งอุตสาหกรรมเหมือนเช่นผองเพื่อนบ้าน<br />พวกเขาพากันปลูกต้นไม้ต่างๆรายรอบผืนนา<br />พวกเขาเรียนรู้ที่จะอยู่กับผืนแผ่นดิน เฉกเช่นการเรียนรู้ที่จะอยู่กับแม่น้ำในครั้งเก่าก่อน<br />พวกเขามีข้าวเปลือกเหลือเก็บไว้ในยุ้งฉาง<br />มีผักต่างๆ ลูกไม้ต่างๆ&nbsp;<br />มีไข่ไก่และไข่เป็ด<br />มีกุ้งหอยปูปลา<br />มีพืชสมุนไพร<br />พวกเขาไม่อาจลืมเลือนแม่น้ำสายนั้น<br />แม่น้ำที่พวกเขาเกิดและเติบโตอยู่ที่นั่น<br />แม่น้ำที่พวกเขากราบไหว้บูชา และศรัทธาเชื่อมั่นว่ากูยังคงดำรงอยู่<br />ไม่มีใครกุมขังกูได้หรอก มนุษย์เอย<br />วันนี้ชายวัยกลางคนและเมียของเขายังเฝ้าฝันถึงวัยเยาว์ของพวกตน<br />วัยเยาว์ที่ได้เฝ้าดูดวงไฟพญานาคกับพ่อแม่พี่น้อง ที่ริมฝั่งน้ำแห่งนั้น ปีแล้วปีเล่า<br />ดวงไฟพญานาคดวงแล้วดวงเล่าที่ผุดพ้นขึ้นจากผืนน้ำ ในค่ำคืนสิบห้าค่ำของเดือนสิบเอ็ด<br />ดวงไฟที่ทำให้เขาเชื่อมั่นในวิถีชีวิตที่ได้เลือกแล้ว<br />วิถีชีวิตที่เป็นหนึ่งเดียวกับดินน้ำลมไฟ<br />และสัตว์ดึกดำบรรพ์ตัวหนึ่ง<br />โดยไม่ต้องตามแห่ไปพิสูจน์ร่องรอยของกู? ที่ตกเป็นข่าวอยู่เนืองๆว่าไปปรากฏขึ้นที่บ้านโน้นเมืองนั้น<br />แต่ด้วยวัตรปฏิบัติ และแรงกายแรงใจที่แข็งขันและมั่นคงเท่านั้น<br />และกูมั่นใจได้ว่าพวกเขาเป็นมนุษย์ที่หลุดพ้นจากคำสาปนั้นแล้ว<br />คำสาป และหัวใจที่สาบสูญ<br />และในค่ำคืนนี้<br />ค่ำคืนสิบห้าค่ำของเดือนสิบเอ็ด<br />เขาได้พาครอบครัวไปนั่งเฝ้ารอคอยบางสิ่งบางอย่างอยู่ที่ริมสระน้ำกลางผืนนา<br />สระน้ำที่พวกเขาได้เนรมิตมันขึ้นมากับมือ<br />แม้ว่าแม่น้ำสายนั้นได้สาบสูญไปแล้ว<br />แต่หัวใจโบราณยังคงอยู่ในพวกเขา<br />และแล้ว-<br />เสียงลูกสาวตัวน้อยของเขาแจ่มกระจ่างดุจเดียวกับแสงจันทร์ที่อาบค่ำคืนนี้ไว้<br />&ldquo;พ่อจ๋า แม่จ๋า ดูนั่นสิ ดูนั่น&rdquo;<br />ขณะที่ดวงไฟความใฝ่ฝันของกูค่อยๆผุดพ้นขึ้นเหนือพื้นผิวน้ำของสระเล็กๆ<br />ทีละดวง ทีละดวง...</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://www.artculture4health.com/mass/files/แม่น้ำโบราณ/ขอบเขียว.jpg" alt="" width="80%" /></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><strong><br /></strong></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><strong><span class="_5afx"><a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/feeddd?source=feed_text"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">feedDD</span></a></span>&nbsp;<a class="_58cn" href="https://www.facebook.com/hashtag/mass?source=feed_text"><span class="_5afx"><span class="_58cl _5afz">#</span><span class="_58cm">MASS</span></span></a></strong></span></p>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><strong>ติดตามเรื่องราวดีๆ อัพเดท สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่แฟนเพจ สื่อเป็นโรงเรียนของสังคม ที่นี่</strong></span></p>
<div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div>
<p style="text-align: center;">&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><em><span style="font-size: medium;"><br /></span></em></p>',
			'title_eng' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'full_text_eng' => null,
			'locale' => null,
			'category_id' => '11',
			'categories' => null,
			'frontpage' => null,
			'arrow_comment' => '1',
			'register' => '0',
			'created' => '2018-07-18 09:39:19',
			'created_by' => '1',
			'modified' => '2018-07-18 09:39:19',
			'modified_by' => null,
			'published' => '1',
			'publish_up' => null,
			'publish_down' => null,
			'banner_side' => null,
			'marquee' => null,
			'image' => '/mass/files/แม่น้ำโบราณ/578x300.jpg',
			'imgur_url' => null,
			'album' => null,
			'album_publish' => '',
			'video_url' => '',
			'video_publish' => '',
			'urls' => null,
			'attribs' => '',
			'parentid' => '0',
			'ordering' => '94',
			'metakey' => '',
			'tags' => null,
			'access' => '0',
			'hits' => '4577',
			'art_flag' => null,
			'layout_view' => null,
			'content_view' => 'content',
			'content_type' => 'blog',
			'content_type_id' => null,
			'news_cat_id' => null,
			'project_year' => null,
			'project_cat_id' => null,
			'project_media_id' => null,
			'project_region_id' => null,
			'project_health_issues_id' => null,
			'plearn_cat_id' => null,
			'plearn_media_id' => null,
			'plearn_issue_id' => null
		),
		'Categorie' => array(
			'id' => '11',
			'parentid' => '3',
			'title_tha' => 'สิ่งแวดล้อม',
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => 'ประเด็นสิ่งแวดล้อม',
			'control' => 'blogs',
			'intro_text_tha' => '',
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => '',
			'published' => '1',
			'ordering' => '0',
			'nochoice' => '0',
			'hits' => '0',
			'params' => null
		),
		'ProjectCat' => array(
			'id' => null,
			'parentid' => null,
			'title_tha' => null,
			'title_eng' => null,
			'aliasname' => null,
			'control' => null,
			'intro_text_tha' => null,
			'intro_text_eng' => null,
			'image' => null,
			'published' => null,
			'ordering' => null,
			'nochoice' => null,
			'hits' => null,
			'params' => null
		),
		'ContentType' => array(
			'id' => null,
			'type' => null,
			'title' => null,
			'module' => null,
			'description' => null,
			'help' => null,
			'has_title' => null,
			'title_label' => null,
			'has_body' => null,
			'body_label' => null,
			'min_word_count' => null,
			'custom' => null,
			'modified' => null,
			'locked' => null,
			'orig_type' => null
		),
		'ProjectHealthIssue' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'ProjectRegion' => array(
			'id' => null,
			'title' => null
		),
		'Creater' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => '1',
			'username' => 'admin',
			'realname' => 'ผู้ดูแลระบบ',
			'email' => 'admin',
			'address' => '',
			'tel' => '',
			'province' => '0',
			'postcode' => '11140',
			'birthday' => '1983-06-19',
			'gender' => 'M',
			'idcard' => '',
			'avatar' => '/files/b.gif',
			'lastvisit_date' => '2024-11-11 13:43:35',
			'group_id' => '0',
			'something' => '',
			'user_status' => '1',
			'params' => '',
			'created_by' => 'admin',
			'created' => '2012-11-22 23:00:00',
			'modified_by' => '26',
			'modified' => '2025-09-29 21:54:10',
			'role' => 'admin'
		),
		'Modifier' => array(
			'password' => '*****',
			'id' => null,
			'username' => null,
			'realname' => null,
			'email' => null,
			'address' => null,
			'tel' => null,
			'province' => null,
			'postcode' => null,
			'birthday' => null,
			'gender' => null,
			'idcard' => null,
			'avatar' => null,
			'lastvisit_date' => null,
			'group_id' => null,
			'something' => null,
			'user_status' => null,
			'params' => null,
			'created_by' => null,
			'created' => null,
			'modified_by' => null,
			'modified' => null,
			'role' => null
		),
		'ContentDate' => array()
	)
)
$meta_og = '
            <meta property="og:site_name" content="artculture4health.com/" />
            <meta property="og:title" content="HOW To 100 ปี : ผลงานนักสื่อสารสร้างสรรค์ ภาคอีสาน" />
            <meta property="og:description" content="" />
            <meta property="og:type" content="article" />
            <meta property="og:image" content="" />
            <meta property="og:url" content="http://artculture4health.com/contents/view/295" />'
$photos = array()
is_dir - [internal], line ??
include - APP/View/Blogs/view.ctp, line 18
View::_evaluate() - CORE/Cake/View/View.php, line 947
View::_render() - CORE/Cake/View/View.php, line 909
View::render() - CORE/Cake/View/View.php, line 471
Controller::render() - CORE/Cake/Controller/Controller.php, line 948
Dispatcher::_invoke() - CORE/Cake/Routing/Dispatcher.php, line 194
Dispatcher::dispatch() - CORE/Cake/Routing/Dispatcher.php, line 162
[main] - APP/webroot/index.php, line 119